บทที่121 แบบนี้สิถึงเรียกว่าขี้โกง

ใบหน้าของเซิ่งอันหรานแดงก่ำ

"ฉัน... ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นสักหน่อย "

อวี้หนานเฉิงยิ้มมุมปากและจ้องเธอด้วยรอยยิ้ม “งั้นเหรอ? ดูเหมือนจะไม่เป็นแบบนี้นะ”

ในขณะนั้นเอง เซิ่งอันหรานจับหน้าอกของเธอในลักษณะที่ระมัดระวัง และเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

เมื่อเห็นเขาจ้องมองตัวเอง เธอก็ก้มศีรษะลงและเหลือบมองตัวเองอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นปล่อยมือและถามอย่างขมขื่น

“ไม่ว่าฉันจะคิดยังไง การที่คุณพาฉันมาที่นี่มันหมายความว่ายังไง ฉันจะขอโทษสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดไปก็ได้ แต่คุณต้องเปิดประตูปล่อยฉันออกไป”

อวี้หนานเฉิงนิ่ง เขาหันหลังแล้วเอนกายพิงหมอนที่ขอบอ่างอาบน้ำ เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นในห้องน้ำ "ฉันไม่สนใจคำขอโทษจากปากเปล่า"

เซิ่งอันหรานรู้สึกร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง

“แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไร?”

“มาถูหลังให้หน่อย”

ประโยคสั้นๆ ดังก้องอยู่ในห้องน้ำ ร่างกายเซิ่งอันหรานแข็งทื่อเป็นเวลานาน โดยไม่สามารถขยับได้ เธอจ้องมองตรงไปที่แผ่นหลังของอวี้หนานเฉิง พลางพูดตะกุกตะกัก

“คุณ...คุณล้อฉันเล่นหรือไง?”

“คุณจะคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกก็ได้ ถ้าคุณอยากจะติดอยู่ในห้องน้ำกับผมตลอดทั้งบ่าย”

"นี่คุณ……"

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของอวี้หนานเฉิง จู่ๆ เซิ่งอันหรานก็รู้สึกอยากจะผลักเขาลงไปในน้ำ

ทำไมถึงมีผู้ชายที่ไร้ศีลธรรมแบบนี้อยู่บนโลกนะ? เธอก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อย แต่กลับแค้นฝังใจ และยังแก้แค้นเธอด้วยวิธีนี้อีก

อุณหภูมิในห้องน้ำค่อยๆ เพิ่มขึ้น เสื้อยืดสีขาวที่เซิ่งอันหรานกำลังสวมอยู่เปียกโชกทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

หลังจากชั่งน้ำหนักซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซิ่งอันหรานก็กัดฟันและเดินไปที่ขอบอ่าง และพูดออกมาเบาๆ

“ถูยังไง?”

อวี้หนาเฉิงเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองเธอ "ถูให้ทั่ว"

คำพูดนี้มันช่วยอะไรได้เหรอ?

เซิ่งอันหรานกลอกตาอย่างเงียบๆ ขี้เกียจเกินกว่าจะถามอีกครั้ง เธอหยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ข้างๆ จุ่มลงในอ่างอาบน้ำอย่างฉุนเฉียว แล้วถูบนไหล่ของเขา

ในขณะที่เธอซักผ้าผืนนั้นในอ่าง ก็หันไปมองอย่างไม่ทันระวัง เพราะน้ำในอ่างใส่มาก จึงมองเห็นบางอย่างในน้ำนั่น เธอรีบหลบสายตา แต่ใจกลับเต้นรัวไม่หยุด แม้แต่มือที่กำลังถูหลังให้เขาก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับเป็นเครื่องจักร

แต่อวี้หนานเฉิงกลับทำเป็นไม่รู้สึกอะไร

เขาจงใจกลั่นแกล้งหญิงสาวใจกล้าตรงหน้าเขา แต่ไม่คิดว่าตอนที่ถูกเธอถูหลัง ร่างกายค่อยๆ ควบคุมไม่ได้ มีสัญญาณปฏิกิริยาเล็กน้อยและใบหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป

"พอแล้ว"

เซิ่งอันหรานกำลังจะเช็ดหน้าอกของเขา ทันใดนั้นเขาก็จับมือเธอ และตกใจในทันที

“ทำอะไรน่ะ ยังถูไม่เสร็จเลย คุณบอกว่าถูให้ทั่วไม่ใช่หรือไง?”

อวี้หนานเฉิงหลบสายตาของเธอ ปัดมือของเธอออก เสียงของเขาแหบห้าวและฝืนทนเต็มที

"คุณออกไปได้แล้ว"

“เกิดอะไรน่ะ?” เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว โน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อดูตำแหน่งหน้าอกที่เพิ่งเช็ดออก และถามอย่างสับสน “ฉันไม่ได้ใช้แรงเลยนะ”