บทที่142 คุณอย่าฉีกนะ

พอตกค่ำ ลมเย็นพัดมากระทบยอดเขา

เซิ่งอันหรานกับอวี้หนานเฉิงจับมือกันเดินไปรอบ ๆ ภูเขา เมื่อเห็นว่าอวี้หนานเฉิงดูคุ้นเคยกับที่นี่มาก เธอก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“คุณมาที่นี่บ่อยเหรอ? ทำไมถึงดูคุ้นเคยกับที่นี่จัง”

“ที่นี่อยู่ภายใต้เซิ่งถังกรุ๊ปน่ะ เดิมทีตั้งใจจะพัฒนาเป็นพื้นที่รีสอร์ต ต่อมาเนื่องจากเหตุผลบางอย่าง มันเลยกลายเป็นภูเขาที่แห้งแล้ง”

“แห้งแล้งเหรอ? ดูเหมือนว่าที่นี่ได้รับการดูแลอย่างดี มีทั้งดอกไม้ ต้นไม้ ทางนั้นยังมีต้นไม้ใหญ่กับผลราสเบอร์รี่ด้วย”

เซิ่งอันหรานมองดูสีหน้าของอวี้หนานเฉิงและเอ่ยว่า "แต่ถ้าคุณไม่อยากตอบคำถามของฉันก็ไม่เป็นไรนะ"

การแสดงออกของอวี้หนานเฉิงหยุดนิ่ง และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ปล่อยมือของเซิ่งอันหรานและเดินไปที่ช่องลมเพียงลำพัง ลมบนยอดเขาพัดเสื้อของเขา แสดงให้เห็นถึงความเหงาและโดดเดี่ยวอย่างอธิบายไม่ถูก

“ตอนเด็กผมมาที่นี่บ่อย” อวี้หนานเฉิงมีสีหน้าจาง ๆ “ตั้งแต่พ่อผมตาย ผมก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลย โครงการรีสอร์ตก็ถูกระงับเพราะเหตุผลนั้นเช่นกัน”

พ่อของอวี้หนานเฉิงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วแน่น "พ่อของคุณก็... "

"อืม ใช่..."

อวี้หนานเฉิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แสดงความเศร้าเล็กน้อยที่หายาก "พ่อของผมเกิดอุบัติเหตุบนภูเขานี้"

เซิ่งอันหรานก้าวไปข้างหน้าแล้วจับมือเขาพลางเอ่ยว่า "ขอโทษ"

“ไม่เป็นไร เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ผมเป็นคนอยากพาคุณมาที่นี่เอง ผมวางแผนที่จะเริ่มต้นการพัฒนารีสอร์ตใหม่เร็ว ๆ นี้ ดังนั้นอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เห็นความเป็นธรรมชาติของที่นี่”

เขาจับมือของเซิ่งอันหรานไว้ แล้วดึงเธอไปด้านข้าง "ครั้งต่อไปที่คุณมา จะมีที่ให้คุณอาศัยอยู่"

เซิ่งอันหรานหน้าแดง

“ทำไมคุณถึงคิดไปทางนั้นล่ะ?”

“ผมคิดอะไรเหรอ?”

อวี้หนานเฉิงกอดเธอไว้ในอ้อมแขน "ฉันไม่ได้คิดอะไร แค่หวังว่าทุกๆ ปีต่อจากนี้ คุณจะไม่คิดถึงการตายของแม่คุณเพียงอย่างเดียว แต่คุณจะคิดถึงเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ด้วย"

เซิ่งอันหรานส่งเสียงอู้อี้ในอ้อมกอดของเขา “ยกตัวอย่างเช่น?”

“ตัวอย่างเช่น วันนี้เป็นวันที่คุณเกิดมาบนโลกใบนี้ ถ้าไม่มีวันนี้ ผมก็จะไม่ได้พบคุณ”

“งั้นคุณก็จะเจอกับคนอื่นแทน”

เซิ่งอันหรานจงใจล้อเลียนเขา “ตัวอย่างเช่นเกาหย่าเหวิน ถ้าคุณไม่มีฉัน คุณจะไม่แต่งงานกับคนอื่นเหรอ? บางทีคุณอาจจะมีลูกเร็ว ๆ นี้ก็ได้นะ”

“คุณอยากพูดอะไรกันแน่?” อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว

เซิ่งอันหรานกะพริบตาและกล่าวด้วยความเสียใจอย่างยิ่ง

“ฉันขัดขวางการแต่งงานของคุณ ฉันขอโทษ”

และทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ดูเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวเล็ก ๆ อวี้หนานเฉิงมองลงมาที่เธอ เขามองไม่เห็นอย่างชัดเจนในความมืดมิด แต่เขารู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรง

หน้าท้องส่วนล่างกระชับขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

“อา...” เสียงของเซิ่งอันหรานดังก้องมาจากยอดเขา “คุณกำลังทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ คนขี้โกง…”

“ตะโกนไปก็ไม่มีใครมาช่วยคุณได้หรอก”

อวี้หนานเฉิงยัดเธอเข้าไปในเบาะหลังของรถ ผลักเธอลงบนเบาะนั่ง และปลดกระดุมเสื้อของเธอทีละเม็ด เสียงของเขาแหบพร่า

“รู้ไหมว่าจุดจบของการกวนประสาทฉันคืออะไร?”

เซิ่งอันหรานนอนอย่างไม่เกรงกลัว หน้าอกของเธอขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ผมสีดำขลับแผ่อยู่ใต้ร่างของเธอ เธอเริ่มหายใจหอบอย่างหนัก เอื้อมมือไปโน้มคอของอวี้หนานเฉิงให้เอนกายลงบนร่างกายของเธอ