บทที่154 ฉากนี้ไม่เหมาะกับเด็ก

“เรียบร้อยดี"

“เสียงของเทียนเอินดังมาจากทิศทางของโต๊ะอาหาร เขาเงยหน้าขึ้นทางด้านหลังคอมพิวเตอร์และหันให้พวกเธอดู” ชัดเจนมาก "

ภาพหันไปทางโซฟา ด้านหลังโซฟาเป็นประตูห้องนอนที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง มองเห็นเฟอร์นิเจอร์บนเตียงได้เกือบทั้งหมด

“โอ้ พระเจ้า อุจาดตาจังเลย” ถานซูจิ้งเหลือบมองแล้วอุทานออกมา “แส้ กุญแจมือ โอ้พระเจ้า ชุดพยาบาล…”

เซิ่งอันหรานที่นั่งอยู่บนโซฟาก็อดไม่ได้ที่จะอาเจียน

“โชคดีที่เธอไม่ได้ไปเอง ไม่งั้นเธอต้องอาเจียนออกมาแน่ๆ กลิ่นของน้ำหอมในห้องนั้นทำฉันหายใจไม่ออก เซิ่งอันเหยาเอาผู้ชายแบบนี้มาจากไหนกัน”

“แซ่บจริงๆ” ถานซูจิ้งพูดด้วยสายตาเผ็ดร้อน เธอดึงเก้าอี้ออกมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ไม่รู้ว่าจะหาเมล็ดแตงโมสักกำมือหนึ่งได้จากไหน เหมือนกับรอดูหนังสนุกๆ

ในอีกด้านหนึ่ง เซิ่งอันเหยาเข้าไปในห้อง

ทันทีที่เขาเข้าไปในข้างใน เธอก็ถูกกอดโดยชายคนนั้น ช่วงล่างของทั้งสองเบียดเสียดกันโดยไม่รู้ตัว

“เหยาเหยา ผมไม่ได้เจอคุณมาหลายวันแล้วนะ ลองนับดูสิ”

เซิ่งอันเหยาขมวดคิ้วและผลักเขาออกไปอย่างต่อต้าน "เรียกฉันมาทำไม? ฉันบอกคุณแล้วไงว่าอย่าติดต่อฉันช่วงนี้”

ชายคนนั้นถูกผลักออกไป มีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “คุณมัวแต่ยุ่งอะไรอยู่ล่ะ? มัวแต่พลอดรักอยู่กับเส้าซือหรือไง คุณคิดเหรอว่าผมไม่รู้เรื่องข่าวลือในวงการบังเทิงน่ะ สองวันมานี้คุณเอาแต่ไปที่บริษัทเส้าซือนั่น"

“ฉันทำแบบนั้นก็เพื่อข่าว”

เซิ่งอันเหยาพูดด้วยสีหน้าปกติ "คุณจะหึงอะไร? คุณเองก็รู้ว่าฉันมีคู่หมั้นอยู่แล้ว จะไปมีความสัมพันธ์กับเส้าซือได้ยังไง?"

"มีคู่หมั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ถ้าคุณอยากได้คนรักละก็...ต้องมีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น"

ชายคนนั้นนั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณบอกว่าอยากเลี้ยงดูผมในตอนแรก ผมก็ตั้งใจจะไปถ่ายหนัง ที่ผมต้องแย่กว่าเส้าซือก็เพราะคุณนั่นแหละ "

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งอันเหยาก็เหลือบมองเขาจากด้านข้าง ใบหน้านั้นเกือบจะเหมือนกับคนที่ฝันถึงเธอแทบทุกประการ เมื่อนึกถึงใบหน้าที่เย็นชาของเส้าซือในตอนเช้า เธอก็รู้สึกสับสนในใจ

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย จะโกรธทำไม?”

จู่ๆ เธอก็รู้สึกโกรธและเริ่มเกลี้ยกล่อมเขา “ถ้าฉันไม่สนใจคุณ แล้วฉันจะเลี้ยงดูคุณทำไม อย่าคิดมาก ฉันเพิ่งซื้อนาฬิกาเรือนใหม่ให้ ไม่อยากได้เหรอ?”

“ไม่เอาน่า คุณใช้กลอุบายนี้ทุกครั้งที่ไปยั่วยวนผู้ชายข้างนอก”

ชายคนนั้นมองลงไปที่มือของเขา แต่ปฏิเสธที่จะสนใจเธอ

“ตกจะเอาไหม?” การแสดงออกของเซิ่งอันเหยามืดลงเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้าของเขา เธอคงไม่ใช้เงินจำนวนมากกับเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เมื่อเห็นใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปอีกครั้ง ชายคนนั้นก็เบ้ปากและดูเศร้าเล็กน้อย และโน้มตัวไปข้างหน้า "ใครบอกว่าไม่เอาล่ะ คุณก็รู้ว่าผมต้องการมากกว่านี้..."

“พอเถอะ วันนี้ฉันไม่ว่าง...นี่คุณทำอะไรน่ะ?”

ก่อนที่จะพูดจบ เธอก็ได้ยินเสียงดัง 'คลิก' และโลหะเย็นเฉียบก็สัมผัสกับข้อมือ ใบหน้าของเธอก็ซีดลง "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ คุณมันบ้าไปแล้ว..."

“ใจเย็นๆ ที่รัก” ชายคนนั้นโอบมืออีกข้างหนึ่งไว้รอบข้อมือ ประสานนิ้วเข้าหากัน กดลงบนโซฟา จากนั้นยกขาข้างหนึ่งขึ้นคร่อมเธอ

“อย่ากลัวไปเลย วันนี้มาชดเชยให้ผมหน่อยเถอะ”

ขณะที่เขาพูด มือของเขาก็ลูบไล้ไปบนร่างของเซิ่งอันเหยา

เซิ่งอันเหยายังคงดิ้นรนในตอนแรก แต่แล้วการหายใจของเธอก็เร็วขึ้น และเธอก็กัดริมฝีปากและเริ่มครางออกมาเบาๆ

ในห้องเต็มไปด้วยไฟแห่งราคะ...

และภาพดังกล่าวทั้งหมดถูกบันทึกโดยกล้องและส่งไปยังอีกห้องหนึ่ง

“โอ้ ไม่นะ... ฉากนี้ไม่เหมาะกับเด็ก ห้ามดูนะ”

ถานซูจิ้งตะโกนพลางเอามือปิดตาเทียนเอินทันที

“ไม่ดูก็ได้ แต่พี่ซูจิ้งเอามือปิดตาตัวเองได้ไหม”