บทที่16 เลี้ยงหนูมาสิมันถึงจะไม่เปล่าประโยชน์!

หลังเกาหย่าเหวินออกมาจากบ้านพักของอวี้หนานเฉิงก็ได้ไปนั่งในรถของพี่เลี้ยง

"ขับรถ"

รถได้ขับออกจากบ้านพักวิลล่าระดับไฮเอนด์ ในรถก็ได้มีเสียงของคนขับดังขึ้นมา

“พี่เหวิน สถานการณ์ไม่มีอะไรผิดปกติ ใครจะไปรู้ว่าผู้จัดการโรงแรมจะงี่เง่าแบบนี้”

“ไม่เป็นไร” สีหน้าของเกาหย่าเหวินดูชั่วร้าย

“ถ้ามันถูกทุบจนตายจริงๆ มันจะจัดการเรื่องต่างๆได้ยากขึ้น เอาแบบนี้ ทำให้หนานเฉิงรู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อย ถ้าทำแบบนั้นเขาจะได้ไปคิดเกี่ยวกับเรื่องที่จะแต่งงานใหม่”

“แล้วเด็กคนนั้น...”

"ตอนนี้อย่าเพิ่งไปยุ่งกับเขา โอกาสหน้ายังมีอยู่"

เกาหย่าเหวินก้มศีรษะลงและเหลือบมองเล็บนิ้วที่ประดับด้วยเพชรแวววาว ท่าทางของเธอดูสบายๆ

“สองวันนี้ฉันจะไปโรงแรมหน่อย บอกผู้ช่วยคนใหม่ว่าให้เตรียมของที่เด็กๆชอบมาให้เยอะหน่อย แล้วฉันจะเอาไปด้วย”

"โอเค"

"..."

——

เซิ่งอันหรานตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เธอขยับแขนที่ชาของเธอเล็กน้อย แต่ก็ยังมีอาการปวดอย่างรุนแรง ตอนที่ปวดเธอมีเหงื่อออกมาเยอะมาก หลังจากที่ลืมตาขึ้น

เมื่อลืมตาขึ้น ก็เห็นภาพสีขาวอยู่ตรงหน้าเธอ

“หม่าม้า! ตื่นแล้วเหรอ?”

เสียงที่เอ่อนโยนและคุ้นเคยได้ดังมาจากหูของเธอ เซิ่งเสี่ยวซิงนอนอยู่ที่ข้างเตียงพร้อมกับจับมือที่เจ็บของเธอไว้ ตาของเธอก็ได้แดงขึ้น “หม่าม้า ตกใจหมดเลย”