บทที่187 เธอตามไปแล้ว

เซิ่งอันเหยาที่ถูกตบจนรู้สึกมึนงงกลับมามีสติอีกครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็มีรอยฝ่ามือปรากฏขึ้นบนแก้มขวาของเธอ

เธอจับใบหน้าของเธออย่างสั่นเทาและจ้องไปที่เซิ่งอันหรานด้วยความไม่อยากเชื่อ

“แกกล้าตบฉันเหรอ?”

“ตบนี้ของพ่อ พ่อยังอยู่ในห้องผ่าตัด แต่เมื่อกี้พี่พูดอะไรมา รู้ตัวหรือเปล่า? รอให้พ่อฟื้นขึ้นมาก่อน แล้วไปคุกเข่าอธิบายให้เขาฟังซะ”

หัวใจของเซิ่งอันเหยา เต้นแรง ริมฝีปากล่างของเธอกระชับขึ้น

เธอจำได้ดีว่าเมื่อกี้เธอพูดว่าพ่อกำลังจะตาย และเกลียดที่เซิ่งอันหรานยึดติดกับจุดนี้

"ที่นี่คือโรงพยาบาล และนี่คือห้องผ่าตัด ถ้าพี่อยากจะร้องไห้ก็ออกไปซะ ไปไหนก็ได้ แต่อย่าทำเรื่องขายหน้าที่นี่ ถ้ายังอยากอยู่ที่นี่ละก็...หุบปากซะ"

เสียงของเซิ่งอันหรานไม่ดังมาก แต่กลับทำให้ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่ง

ดุเหมือนว่าเซิ่งอันเหยาจะไม่ยอม และอยากจะโต้เถียงบางอย่าง จนกระทั่งเสียงถานซูจิ้งดังขึ้นจากด้านข้าง

“ตบฉาดเมื่อครู่เรียกสติคุณกลับมาหรือยังล่ะ? คุณเซิ่ง เพื่อไม่ให้กระทบการดำเนินงานภายใน ฉันคิดว่าถ้าฉันพยายามรักษากฎหมายและความสงบเรียบร้อยก่อนที่ก่อนที่ยามจะมาถึง ตำรวจคงจะไม่พูด อะไร"

"นี่เธอ……"

"เหยาเหยา"

อวี๋ซู่ซินรีบปกป้องลูกสาวของเธอไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็วด้วย แม้ว่าเธอจะมีใบหน้าที่เย็นชา แต่เธอก็กัดฟันและขอโทษออกมา

“เหยาเหยาพูดออกมาเพราะอารมณ์ชั่ววูบน่ะ พวกเราต้องอยากให้เหล่าเซิ่งฟื้นมากกว่าใครๆอยู่แล้ว พวกเราจะไม่ทำตัววุ่นวายอีกและจะไปรอที่ด้านข้าง”

ในช่วงเวลาวิกฤติซึ่งกำหนดชะตากรรมของแม่และลูกสาว จะยอมถูกขับไล่ไสส่งออกไปได้ยังไง ต่อให้ต้องอับอาย เธอก็จะอยู่ที่นี่กับลูกสาว

เซิ่งอันหรานเหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชา ไม่มีเวลาถามอะไรอีกต่อไปแล้วนั่งลงอีกครั้ง

แพทย์และพยาบาลของโรงพยาบาลที่อยู่อีกฝั่งก็ไล่คนที่เข้าไปออกมาเช่นกัน และประตูห้องผ่าตัดก็เงียบลง มีเพียงนาฬิกาหน้าห้องผ่าตัดเท่านั้นที่กำลังเคลื่อนไหว ทำให้ความถี่ของการเต้นของหัวใจของผู้คนช้าลง

“แม่ แม่เป็นอะไรกันแน่? ยัยเซิ่งอันหรานนั่นกล้าพูดกับเราแบบนี้...”

“ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เธอก็จะไม่รับเงินอีก”

อวี๋ซู่ซินลดเสียงลงและดวงตาสีเข้มก็ปรากฏตัวขึ้นในดวงตาของเธอ "ตราบใดที่พ่อของเธอไม่ฟื้นขึ้นมา เธอกับฉันก็ถือเป็นทายาทโดยชอบด้วยกฎหมาย สิ่งที่เซิ่งอันหรานจะได้รับมากที่สุดก็แค่ บ้านไม่กี่หลัง บริษัทไม่มีส่วนแบ่งสำหรับมันแน่นอน”

“แม่ ทำไมถึงแม่มั่นใจว่าพ่อจะไม่ฟื้น ถ้าเขา...”

"ไม่มีคำว่าถ้า"

อวี๋ซู่ซินยิ้มมุมปากเยาะเย้ย ก่อนจะพูดว่า "ต่อให้วันนี้จะหนีไปได้ แต่ก็อยู่ได้อีกไม่นานหรอก"

เซิ่งอันเหยาตัวสั่นเทา รู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่บนหลังเสือ

“ยังไงเขาก็เป็นพ่อของหนู แม่จะทำแบบนั้นจริงๆเหรอ?”

“เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนพ่อ แต่เขาเอาแต่คิดถึงลูกสาวคนเล็กของเขาเสมอ ฉันทำแบบนี้ก็เพื่ออนาคตเราสองแม่ลูก เหยาเหยา ลูกไม่ต้องกังวลนะ จะไม่มีอะไรผิดพลาด ขอแค่ผ่านสองวันนี้ไปให้ได้ก็พอ”

"...เข้าใจแล้วค่ะ แม่"

การผ่าตัดกินเวลานานกว่า 6 ชั่วโมง เมื่อการผ่าตัดสิ้นสุดลงเซิ่งอันหรานกำหมัดของเธอโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเล็บจิกจนมีเลือดออก

“หมอคะ พ่อฉันเป็นยังไงบ้าง?”

“การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี และตอนนี้ผู้ป่วยก็สบายดี แต่ต้องการย้ายไปไอซียูเพื่อสังเกตอาการก่อน”

เซิ่งอันหรานถอนหายใจด้วยความโล่งอก และถานซูจิ้งก็รั้งเธอไว้อย่างรวดเร็ว

สองแม่ลูกยืนอยู่ที่ประตูห้องไอซียูและปฏิเสธที่จะออกไป แสดงถึงความรู้สึกที่ลึกซึ้ง

เซิ่งอันหรานยืนอยู่ที่ทางเข้าไอซียูชั่วครู่หนึ่ง เมื่อมองจากประตูกระจกกั้นจะเห็นว่ามีท่อหลายท่อบนร่างของเซิ่งชิงซาน ทำให้เซิ่งอันหรานรู้สึกเป็นทุกข์ เธอก้มศีรษะเช็ดน้ำตาแล้วเดินตรงไปที่แผนกเพื่อไปพบหมอ

“ตับของคุณชายเซิ่งเสื่อมอย่างรุนแรง ผู้สูงอายุมีแนวโน้มแบบนี้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรับประทานอาหาร การทำงาน และนิสัยการพักผ่อน ผมบอกคุณครั้งล่าสุดว่าการหมดสติอย่างกะทันหันนี้เป็นสัญญาณเตือน ผมขอพูดตรงๆนะครับว่าคุณเซิ่งควรจะทำใจไว้”

“ไม่มีทางช่วยแล้วเหรอคะ?”

“คุณสามารถพึ่งพายาเพื่อรักษาสภาพที่เป็นอยู่ แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฟื้นตัว คุณคงทราบดีว่าเมื่ออวัยวะของมนุษย์เสียหายแล้ว มันไม่มีทางฟื้นคืนกลับมาได้”