บทที่204 ไม่เว้นแม้แต่คุณ

“อาจเป็นเพราะมันไม่สำคัญ บริษัทในเครือที่ล้มละลายไม่มีค่าอะไร ตอนนั้นคุณยุ่งอยู่กับการแข่งขันกับรองประธานอวี้ในโครงการพัฒนารีสอร์ตหนานไห่ ฉันก็เลยต้องดูแลบริษัทเล็กๆ พวกนี้"

"สาเหตุของการล้มละลายล่ะ?"

อวี้หนานเฉิงถาม "ทำไมบริษัทถึงไม่นำกลยุทธ์การช่วยเหลือในตอนนั้นมาใช้?"

"ช่วยไม่ได้ แบรนด์ดังกล่าวถูกโรงงานที่ใจดำและผู้จัดการของเซิ่งเล่อในตอนนั้นทำพังจนหมด พวกเขากล้าแม้แต่จะขโมยวัสดุของเสื้อผ้าเด็ก ใช้วัสดุที่ไม่ได้มาตรฐาน ทำให้เกิดผลร้ายกับผิวคน ข่าวดังกล่าวเป็นที่เลื่องลือมากในตอนนั้น แต่เพราะเซิ่งเล่อกับบริษัทไม่ได้มีการติดต่อกันมากนัก ตอนที่ไปเซิ่งเล่อในตอนนั้นก็ไม่เหลือใครแล้ว"

5 ปีที่แล้ว เซิ่งถังกรุ๊ปไม่ได้เป็นของอวี้หนานเฉิงเพียงลำพัง ชายชราไม่มั่นใจว่าเขาจะสามารถควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้เพียงลำพัง นอกจากนี้การที่เขามีลูกโดยไม่บอกกล่าวทำให้ชายชราไม่พอใจ ดังนั้นการควบคุมกรุ๊ปจึงเป็นการควบคุมแบบกระจายอำนาจ

อำนาจอีกครึ่งหนึ่งอยู่ในมือของอวี้ฉีเฉิงลูกพี่ลูกน้องของอวี้หนานเฉิง

โครงการรีสอร์ตหนานไห่เป็นเกมชี้ขาดระหว่างพวกเขาสองคนในตอนนั้น ใช้เวลา 2 ปีในการต่อสู้ ในที่สุดอวี้หนานเฉิงก็ชนะอวี้ฉีเฉิงได้ และเก็บของออกจากกรุ๊ปไป ในช่วงเวลานี้อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด ผู้ประกอบการลงทุนที่เสนอราคาไม่สนใจบริษัทของตนเอง สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปที่เค้กก้อนใหญ่ในทะเลจีนใต้

ดังนั้นเหตุการณ์เซิ่งเล่อในตอนนั้น จึงไม่เข้าหูอวี้หนานเฉิงเลย

และมีเหตุผลที่สำคัญที่สุดประการหนึ่ง

เสียงของโจวฟางในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ดูมีเลศนัยเล็กน้อย “มีข่าวลือว่าผู้จัดการของเซิ่งเล่อในเวลานั้นเป็นคนรักของรองประธานอวี้ แต่สำนักงานใหญ่ไม่ได้ส่งใครมาดูแล”

พูดง่ายๆก็คือเซิ่งเล่อในเวลานั้นอยู่ในความดูแลของอวี้ฉีเฟิง และอวี้หนานเฉิงไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้เลย

“เรียบเรียงสถานการณ์ในขณะนั้นแล้วส่งมาให้ฉัน” อวี้หนานเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บันทึกรายชื่อนักออกแบบแฟชั่นทั้งหมดในขณะนั้นมาด้วย”

"ครับ"

หลังจากวางสาย อวี้หนานเฉิงก็หันกลับมาและเห็นฉินปัวยืนอยู่ข้างหลังเขา

"การแอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์ มันไม่ใช่นิสัยที่ดีนักหรอกนะ"

อวี้หนานเฉิงเยาะเย้ยเขาอย่างจงใจด้วยความหยาบคาย

ฉินปัวตกใจเล็กน้อย อวี้หนานเฉิงกำลังจะเดินจากไป แต่เขาหันกลับมาพูดกับเขาอีกครั้ง

“เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะนั้น ข่าวใหญ่มาก แต่สุดท้ายการตัดสินใจของคนในสำนักงานใหญ่ของคุณเป็นของผม”

“ผมไม่สนใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณในตอนนั้น ผมไม่สนใจว่าทำไมคุณถึงเกลียดฉัน มีคนเกลียดผมมากมายอยู่แล้ว ไม่เว้นแม้แต่คุณ”

หลังจากพูดจบ อวี้หนานเฉิงก็ไปที่ศูนย์สุขภาพโดยไม่หันหลังกลับอีกเลย

ร่างสูงยืนอยู่ตรงทางเข้าของศูนย์สุขภาพ ยืนอยู่นิ่งเป็นเวลานานเหมือนรูปปั้น

หลังจากรักษาบาดแผลแล้ว เซิ่งอันหรานก็หลับไปเป็นเวลา 2 ชั่วโมง เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวด แต่หลังจากเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าเส้นประสาทกระตุกและไม่สามารถช่วยอะไรได้นอกจากหอบ

“ยังเจ็บอยู่เหรอ?”

อวี้หนานเฉิงจับมือเธอด้วยสีหน้าเศร้าใจ "หมอบอกว่าตอนนี้คุณไม่เหมาะกับการวิ่งระยะไกล เพราะแผลพุพองจะแตกได้ ดังนั้นเราควรอยู่สังเกตอาการหนึ่งคืนและไปที่โรงพยาบาลในเมืองพรุ่งนี้เช้า”

เสียงของเซิ่งอันหรานแหบแห้ง อาจเป็นเพราะเสียงกรีดร้องที่มากเกินไปก่อนหน้านี้

ใช้เวลานานกว่าจะพูดออกมาว่า "ฉันหิว"

การแสดงออกที่จริงจังของ ทำให้อวี้หนานเฉิงตกใจ และเขาก็รีบลุกขึ้น "ผมจะไปซื้ออะไรให้คุณกิน"

"ไม่ต้อง"

เซิ่งอันหรานกะพริบตาเล็กน้อย "คุณฉิน คุณมาที่นี่เพื่อเอาอาหารมาให้ฉันสินะ"

อวี้หนานเฉิงหันกลับมาและเห็นฉินปัวยืนอยู่ที่ประตูวอร์ด ถือภาชนะไม้เรียบง่ายอยู่ในมือ และกลิ่นหอมของปลา