บทที่238 ฉันฆ่าคน

เซี่ยวเฉิงจงรู้สึกอับอายขายขี้หน้าเป็นอย่างมาก นัดสาวไม่สำเร็จแถมยังถูกใครบางคนทำร้ายอย่างปริศนา จนโกรธอย่างถึงที่สุด แม้ว่าเขาจะรู้ว่าอวี้หนานเฉิงไม่สามารถทำร้ายตนเองได้ แต่ก็ไม่ได้สำคัญอะไร

เมื่อโคมไฟฟาดลงไป ท้ายทอยของอวี้หนานเฉิงจะเกิดบาดแผลขนาดใหญ่...

เขาจินตนาการถึงฉากที่อวี้หนานเฉิงหัวแตก และถึงกับคิดว่าเขาจะอวดคนอื่นเรื่องการป้องกันตนเองอย่างไรเมื่อเขาออกไปและเอาชนะคุณชายอวี้แห่งตระกูลอวี้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

จินตนาการนั้นสวยงาม แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้ายยิ่งกว่า

ก่อนที่โคมไฟตั้งโต๊ะจะถูกตัวอวี้หนานเฉิง เขาก็รู้สึกหนักที่ด้านหลังศีรษะ ตามด้วยของเหลวอุ่น ๆ ที่ไหลตามคอของเขาและเย็นลงอย่างรวดเร็ว

ด้านหลัง เซิ่งอันหรานกำลังถือท่อเหล็กด้วยใบหน้าซีดเซียว

หลังจากนั้นเซี่ยวเฉิงจงก็ล้มลงพลางมองย้อนกลับไปเธอด้วยความสับสน

ท่อเหล็กตกลงพื้นและกลิ้งไปที่มุมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เซี่ยวเฉิงจงจะพูดอะไร เขาก็หมดสติไป

"ฉัน... ฉันฆ่าคน..."

เซิ่งอันหรานมองไปที่มือของตนเองด้วยใบหน้าซีดเผือด ขาของเธอดูเหมือนชาและไม่สามารถขยับได้

“เลือดเต็มเลย…” เซิ่งอันหรานส่งเสียงพึมพำ และมีเลือดไหลออกมาต่อหน้าต่อตาเธอ เธอยังคงพึมพำคำว่า 'เลือด' โดยไม่หยุด

ในขณะที่ยังไม่ได้สติ จู่ๆ ร่างใหญ่ก็รวบตัวเธอเข้าไปในอ้อมแขนจนเธอแทบหายใจไม่ออก

อวี้หนานเฉิงกอดเธอแน่น ราวกับว่าเขาเจอสิ่งล้ำค่าที่หายไป จนกระทั่งเขาแน่ใจว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ความตื่นตระหนกในดวงตาของเขาจึงหายไปทีละน้อย

ก่อนที่เธอจะปรากฏตัวขึ้น เขาคิดว่าเขาจะไม่มีวันได้เจอเธออีก และคำพูดไม่กี่คำของเซี่ยวเฉิงจงทำให้เขาคิดผิดว่าผู้หญิงที่เขารักที่สุดประสบอุบัติเหตุ

เสียงแตรรถตำรวจนอกหน้าต่างยังคงดังไม่หยุด และในไม่ช้าตำรวจก็ขึ้นมาชั้นบน และนำพยานทั้งหมดออกไป เซิ่งอันหรานยังคงไม่ได้สติตอนที่ถูกตำรวจดึงออกไปจากอ้อมแขนอวี้หนานเฉิงเพียงลำพัง

"ชื่อ"

“เซิ่งอันหราน”

"อายุ"

"ยี่สิบห้า"

"..."

หลังจากการซักถามเบื้องต้น ตำรวจนำข้อมูลส่วนตัวของเซิ่งอันหรานมาดูประกอบและถามด้วยความประหลาดใจ "ไม่ใช่คนจีนเหรอครับ?"

เซิ่งอันหรานพยักหน้าและอธิบายว่า “ฉันโตมาในประเทศจีนและเพิ่งอพยพมาอยู่ที่สหรัฐอเมริกาเมื่อห้าปีที่แล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน มีอะไรก็ถามมาเถอะค่ะ ไม่ต้องรบกวนสถานทูต”

เธอถือสัญชาติอเมริกัน และถ้าเป็นเรื่องร้ายแรง ตำรวจที่นี่ก็ไม่มีสิทธิจะจัดการกับเธอโดยตรง

ตำรวจพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นได้โปรดบอกผมเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด"

"เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ..."

เซิ่งอันหรานเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เขาฟัง

“ฉันไม่รู้ว่าเขานัดฉันมาที่โรงแรมทำไม และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นโรงแรมนี้... เอ่อ แล้วฉันก็โทรแจ้งตำรวจ”

“คุณผู้ชายที่ทำร้ายกับคุณมีความสัมพันธ์กันยังไงครับ?”

เซิ่งอันหรานตกตะลึงครู่หนึ่ง “เขา…”

ขณะที่ลังเลอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูด้านนอก และเจ้าหน้าที่ตำรวจปิดประตูทันที "เซิ่งอันหรานไปได้แล้ว"

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่รับผิดชอบในการสอบสวนรู้สึกประหลาดใจครู่หนึ่ง “เจ้าหน้าที่ตำรวจสวิน เรายังสอบปากคำไม่เสร็จเลย”

“ไม่ต้อง เรื่องถูกตรวจสอบแล้ว เธอสามารถออกไปได้”