บทที่251 ยากที่คนอื่นจะเข้าไปแทรกแซง

ชายชราชำเลืองมองเธอ “งั้นเหรอ? ฉันจะไม่รั้งเธอไว้ละกัน คืนนี้จะมาอีกไหม?”

"ค่ะ"

เซิ่งอันหรานพยักหน้า ซ่อนความขมขื่นในดวงตาของเธอเมื่อเขาก้มศีรษะลง

“ซิงซิงน้อย ไปเถอะ”

ตอนที่กำลังจากไป จู่ๆอวี้จิ่งซีก็ดึงชายเสื้อของเธอพลางร้องเรียกออกอย่างยากลำบาก "หม่าม้า... "

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตึงเครียดแทบจะในทันที

อวี้หนานเฉิงไม่พูดอะไร

ไม่ใช่ครั้งแรกที่อวี้จิ่งซีจับชายเสื้อและร้องเรียกเซิ่งอันหรานแบบนี้ เพียงแต่ว่าน้อยครั้งที่จะเรียกต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้นั่นเอง เขามีสีหน้าปกติ และอยากรู้ว่าเซิ่งอันหรานจะตอบสนองอย่างไร

ชายชรามีสีหน้าเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด

“จิ่งซี อย่าเรียกคนอื่นว่าแม่ไปทั่วแบบนี้ได้ไหม?”

อวี้จิ่งซีรู้สึกผิดอย่างฉับพลัน เขาปฏิเสธที่จะปล่อยชายเสื้อของเซิ่งอันหราน มือเล็กๆ ของเขาเริ่มสั่น และตะโกนว่า "คุณปู่เฉิงนิสัยไม่ดี ผมต้องการหม่าม้า..."

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศของในห้องอาหารทั้งหมดก็ยุ่งเหยิง และพนักงานรับใช้ก็มองหน้ากันด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

“จิ่งซี” น้ำเสียงของเซิ่งอันหรานสั่นเทา และเธอแทบรอไม่ไหวที่จะพาอวี้จิ่งซีไปจากที่นี่ในเวลานี้

ทำไมต้องยอมให้เด็กอายุเพียงห้าขวบต้องมาแบกรับความรู้สึกไว้มากมายขนาดนี้ด้วย

“ถ้าเป็นไปได้ ฉันขอพาจิ่งซีไปที่บ้านสองวันนะคะ”

เซิ่งอันหรานถามประโยคนี้ด้วยความขมขื่นและสิ้นหวัง

“ไม่ได้” ชายชราพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา “มันใช่ได้เหรอ? จะให้จิ่งซีไปกับคนนอกอย่างเธอ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นอวี้จิ่งซีก็ร้องไห้หนักขึ้น

“อาเฉิง ยังไม่รีบปลอบจิ่งซีอีก?”

ชายชราพาลโกรธอวี้หนานเฉิง

อวี้หนานเฉิงนั่งนิ่ง เขายังคงแสดงท่าทางว่างเปล่าพลางยักไหล่เล็กน้อย และเขาพูดอย่างเฉยเมย "ผมปลอบไม่ได้ ถ้าจิ่งซีร้องไห้ขึ้นมาก็ไม่มีใครปลอบได้หรอกครับ"

“แกตั้งใจจะทำให้ฉันโกรธสินะ”

ชายชราตัวสั่นด้วยความโกรธ เขายืนขึ้นและเดินหาเซิ่งอันหราน คว้าแขนของจิ่งซีดึงมือออกจากร่างของเซิ่งอันหรานด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“คุณเซิ่ง เชิญออกไปได้แล้ว”

เซิ่งอันหรานไม่สามารถทนได้อีกต่อแล้ว จึงกัดฟันและจากไป

ก่อนจากไป เธอแทบใจสลายเมื่อเห็นจิ่งซีร้องไห้จนแทบหยุดหายใจ

เมื่อออกจากประตูคฤหาสน์ตระกูลอวี้ เซิ่งอันหรานคาดเข็มขัดนิรภัยและขับรถออกจากสวน

เสียงสะอึกสะอื้นของเซิ่งเสี่ยวซิงดังขึ้นจากเบาะหลัง

“หม่าม้า พี่เขาร้องไห้หนักมาก เราจะไม่สนใจเขาแล้วจริงๆเหรอคะ?”

เซิ่งอันหรานมองไปข้างหน้าและกำมือแน่นบนพวงมาลัย “ไม่ใช่ว่าหม่าม้าไม่สนใจ แต่ตอนนี้เราจัดการมันไม่ได้ หลังจากที่ทนายกลับมา หม่าม้าต้องหาทางเอาคืนให้ได้”

ดวงตาสีแดงของเธอทำให้เธอดูเหมือนกระต่ายตัวน้อย "หม่าม้า ทำไมหนูโตมากับหม่าม้า แต่พี่เขาอยู่กับลุงอวี้ ตอนเด็กๆแม่กับพ่อส่งพี่เขาไปเหรอคะ? "

โหมดความคิดของเด็กมักจะเรียบง่าย พวกเขาไม่มีประสบการณ์ชีวิตมากนัก และพวกเขาไม่รู้ว่าโลกนี้มีข้อผิดพลาดอยู่มากมาย

เซิ่งเสี่ยวซิงคิดเสมอว่าอวี้จิ่งซีเป็นลูกของกู้เจ๋อและเซิ่งอันหรานเช่นเดียวกับเธอ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างอวี้จิ่งซีต้องไปจากพวกเขาเมื่อตอนยังเด็ก

เซิ่งอันหรานไม่รู้จะอธิบายอย่างไร หลังจากเงียบไปนาน เธอพูดอย่างงุนงงว่า “เพราะแม่ประมาทมากตอนที่ให้กำเนิดลูกและสูญเสียพี่ไป”