บทที่263 กลัวเพียงคนในจะเนรคุณ

ฉินปัวมีสีหน้าที่จริงจังและเย็นชา

“จากมุมมองของอี้ไป๋ สิ่งที่พวกเขาต้องทำตอนนี้คือการบีบคั้นบริษัทที่มีโอกาสแข่งขันและเกิดใหม่ทั้งหมดไว้ในมือ เพราะเมื่อพวกเขาเติบโตขึ้นจะไม่สามารถทำอะไรได้

"

นี่เป็นความจริงทางธุรกิจที่โหดร้าย

“แล้วแผนประชาสัมพันธ์ของผู้จัดการเจียงจะอยู่ได้นานแค่ไหน?”

"ไม่รู้"

ฉินปัวไม่เคยให้คำตอบที่ไม่แน่นอน สิ่งที่เขาไม่แน่ใจ เขาก็จะบอกว่าไม่รู้

ก่อนที่พวกเขาจะมีเวลาคิดวิธีแก้ปัญหาสำหรับขั้นตอนต่อไป มีคนจากฝ่ายประชาสัมพันธ์เข้ามาบอกว่า “คุณเซิ่ง แย่แล้ว เกิดเรื่องแล้วครับ มีคนโพสต์บางอย่างบนเวยป๋อและแชร์กันอย่างบ้าคลั่ง ความลับของคุณกับเจ้านายของเราก็ถูกขุดขึ้นมาด้วยเช่นกันครับ”

เซิ่งอันหรานลุกขึ้นทันที เรื่องนี้เกิดขึ้นหลังการประชุม เหมือนกับที่ฉินปัวพูดซึ่งเป็นเรื่องบังเอิญ

ประชุมด่วน

บทความมีชื่อว่า "หลายเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเซิ่งอันหราน ทายาทของเซิ่งกรุปที่เริ่มต้นชีวิตใหม่หลังจากโอนทรัพย์สิน"

ชื่อบทความยาวนั้นมาก ส่งต่อโดยบล็อกเกอร์ชื่อดังในเวยป๋อ มีแฟนๆ นับล้านคน และกำลังเป็นที่นิยมในการค้นหามา

หลักๆจะมีอยู่ 3 อย่าง ประการแรกที่นิยมมากที่สุดคือ...

ครึ่งเดือนก่อนมีหัวหน้าแผนกคนหนึ่งกระโดดลงจากชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่เซิ่งกรุป

ประการที่สองคือการที่เซิ่งกรุปถูกสอบสวนหาช่องโหว่ทางการเงินและมีคนตกงานหลายพันคนพร้อมกัน

ประการที่สามคือบทสรุปสองเรื่องข้างต้น โดยใช้คำหยาบคายและรุนแรง โยนความผิดทั้งหมดให้กับเซิ่งอันหรานเพียงเพราะเธอเป็นลูกของเซิ่งชิงซาน และเธอได้รับมรดกล่องหนที่ยิ่งกว่ามรดกนั่นคือเลือดเนื้อมนุษย์

บทความดังกล่าวดูเหมือนจะมีความชัดเจนและมีเหตุผล แต่ไม่ได้กล่าวถึงประเด็นสำคัญแต่อย่างใด แต่จะรวมข่าวลือทางอินเทอร์เน็ตในช่วงเวลานี้เข้าด้วยกัน จนกลายเป็นข่าวลือที่ใหญ่ขึ้น

นอกจากนี้ เขายังอ้างโดยพลการว่าทรัพย์สินทั้งหมดที่โอนโดยเซิ่งชิงซาน ถูกใช้ในบริษัทซึ่งบริหารโดยเซิ่งอันหราน

และยังกล่าวถึงบริษัทชิงเหมิง และความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชิงเหมิงอีกด้วย

"เจอแล้ว"

เสี่ยวเซี่ยพนักงานแผนกเทคนิคเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์และพูดอย่างเคร่งขรึม

"ที่อยู่ IP ของบทความอยู่ไม่ไกลจากเรา อี้ไป๋กรุปครับ"

เซิ่งอันหรานกับฉินปัวสบสายตากัน พวกเขาทำจริงๆสินะ ทั้งคู่คิดในใจ

เจียงจวิน...ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ตระหนักดีถึงความจริงจังของเรื่องนี้ และใบหน้าก็ซีดเผือด "ฉันผิดเองที่ไม่ยอมจัดการเรื่องนี้ให้ดีตั้งแต่แรก สุดท้ายกลับถูกแย่งไปก่อน"

เซิ่งอันหรานเหลือบมอง

“อย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ตอนนี้เราควรหาวิธีแก้ไข นคืนนี้กลับไปคิดว่าเราจะทำยังไงกันดี”

ในยุคข้อมูลข่าวสาร การจะล้มบริษัทเล็กๆ ทำได้แค่เพียงปลายนิ้วสัมผัส

ดังนั้นเมื่อบริษัทก่อตั้งขึ้นครั้งแรก เธอจึงตั้งแผนกประชาสัมพันธ์ขึ้น แม้ว่าประสบการณ์ของเจียงจวินจะยังไม่เพียงพอ แต่เธอเชื่อว่าเขาจะสามารถรับมือกับมันได้ในพายุครั้งต่อไป

บริษัทไม่กลัวการใช้เวลาฝึกฝนความสามารถ แต่กลัวคนในที่เนรคุณมากกว่า

เซิ่งอันหรานมองไปที่จ้าวไข่ผู้จัดการฝ่ายธุรการข้างเจียงจวิน