บทที่281 ทำพอหรือยัง?

ขณะที่ฟังคำพูดของหลินมู่เหยียน เซิ่งอันหรานก็มองเห็นเงาหนึ่งจากหางตา

ร่างที่คุ้นเคย บัดนี้กลับกลายเป็นความแปลกหน้า

เฉียวเจ๋อยืนอยู่ที่มุมของห้องจัดเลี้ยง มือของเขากำลังโอบเอวเด็กสาวร่างบาง ซึ่งน่าจะเป็นนักไลฟ์สาวที่หลินมู่เหยียนพูดถึง

เส้าซือมองเห็นคนทั้งคู่ ได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“นั่นหยางเสวี่ยเอ๋อร์ไม่ใช่เหรอ?”

“นายรู้จักเหรอ?” เซิ่งอันหรานถาม

"เธออยู่บริษัทเดียวกันกับผม แต่เธอทำงานเป็นนักไลฟ์ ดูเหมือนว่าบริษัทจะไม่ให้ความสำคัญกับเธอมากนัก ปกติสัญญาทั่วไปประเภทนี้จะไม่มีการต่ออายุ"

“เซ็นสัญญามานานแค่ไหนแล้ว?” เซิ่งอันหรานรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

"10 ปี"

“นั่นถือว่าเสียเวลาชีวิตวัยรุ่นเป็นสิบๆปีเลยไม่ใช่หรือไง?” เซิ่งอันหรานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “แม้ว่าสัญญาจะไม่มีการต่อหลังจาก 10 ปี แต่มันเป็นการเอารัดเอาเปรียบเกินไปนะ”

“คนที่เอารัดเอาเปรียบอยู่ที่นี่แล้วไง” เส้าซือพยักเพยิดหน้าไปทางหลินมู่เหยียน

“ศิลปินของเอ ดับเบิ้ลยูทั้งหมดเซ็นสัญญา 10 ปี หากผิดสัญญา จะต้องจ่ายค่าทดแทนในระดับที่สูงมาก ดังนั้นคุณคงเห็นแล้วว่าคนที่ไม่มีค่าอย่างหยางเสวี่ยเอ๋อร์ต้องการหาที่พึ่งทางการเงินเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเงินเดือนน้อยนิดที่บริษัทมอบให้ มันไม่เพียงพอที่เธอจะซื้อกระเป๋าสักใบด้วยซ้ำ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เซิ่งอันหรานก็เหลือบมองที่หลินมู่เหยียน จากนั้นหันกลับมาถามเส้าซือว่า

“ถ้านายถูกมองข้ามบ้างก็จะมองหาที่พึ่งทางการเงินเหมือนกันเหรอ?”

ดวงตาของหลินมู่เหยียนมืดลงเล็กน้อย

เซิ่งอันหรานเหลือบมองและผลักอวี้หนานเฉิงออกไป "ถึงเวลานั้นฉันให้ยืมที่พึ่งคนนี้เอาไหม?"

“เพื่อเห็นแก่ผม...” เส้าซือกะพริบตา “พี่ใจดีเกินไปแล้ว”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลินมู่เหยียนก็หยุดเส้าซือทันที "นายมากับฉัน"

“เฮ้ จะทำอะไรน่ะ ฉันกำลังคุยกับพี่สาวอยู่นะ”

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินออกไป เซิ่งอันหรานก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ "ฉันว่าหลินมู่เหยียนขี้หึงกว่าคุณอีกนะ"

อวี้หนานเฉิงมองไปที่เธอ "ฉันคิดตอนที่เส้าซือเลือดขึ้นหน้า เขาดูน่ากลัวกว่าคุณเสียอีก"

"..."

“อาเจ๋อ ที่นี่คนเยอะ ฉันรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย คุณไปห้องน้ำกับฉันหน่อยได้ไหม?”

หยางเสวี่ยเอ๋อร์จับแขนของเฉียวเจ๋อราวกับต้นหลิวในสายลมที่อ่อนแรง

เฉียวเจ๋อบีบเอวของเธอแน่นขึ้นพลางพูดว่า “เธอกลัวว่าจะบังเอิญเจอกับหลีเย่ว์ไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันกลัวเธอเหรอ? เพราะฉันน่ะเห็นแก่หน้าคุณต่างหาก ยัยผู้หญิงบ้าคนนั้น พอเป็นบ้าขึ้นมาก็ไม่เห็นแก่หน้าคุณสักนิด แบบนี้ไม่ดีกับคุณเลยนะคะ”

“เธอนี่รู้ใจจริงๆ อยากจะไปเข้าห้องน้ำจริงๆใช่ไหม?”

"อืม ฉันอยากไปจริงๆ"

เมื่อเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเขาทำตัวเหมือนเด็ก เฉียวเจ๋อก็จับมือเธอและเดินออกไป

"โอเค ไปกันเถอะ"

หลังจากแต่งงานกับหลีเย่ว์มาครึ่งปี ตอนแรกเขาอยากจะมีชีวิตที่ดีหลังจากประสบความทุกข์มามากมาย แต่เนื่องจากหลีเย่ว์ได้ทำแท้ง เธอก็เปลี่ยนไป สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คอยแต่จ้องจับผิดเขาทั้งวันทั้งคืน ทำให้เขาเกือบจะเป็นบ้า

ต่อมาเขาได้พบกับหยางเสวี่ยเอ๋อร์ในตอนที่ไปบาร์เพื่อคุยเรื่องธุรกิจกับเพื่อนๆ เธอไม่ได้ดูดีเท่ากับหลีเย่ว์แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดึงดูดเขาเป็นอย่างมาก

หลังจากที่หยางเสวี่ยเอ๋อร์ล็อกประตูห้องน้ำ เขาก็ได้สติ หลังจากมองไปรอบ ๆ เขาก็เริ่มขมวดคิ้วแน่น