บทที่475 เด็กหนุ่มผมสีบลอนด์ตาสีฟ้าที่แสนหดหู่

การเดินทางที่แสนทรหดวันที่สามของถานซูจิ้งและเกาจ้าน

เที่ยงของวันที่สาม ถานซูจิ้งยืนอยู่บนบันไดบนชั้นสองของอพาร์ตเมนต์ดูเพล็กซ์ด้วยใต้ตาที่ดำคล้ำ，ดวงตาของเขามองดูระหว่างระยะห่างจากบันไดไปยังห้องนั่งเล่นทั้งหมดจนถึงห้องครัว ด้วยสีหน้าที่เกร่งเครียดกำลังจะตาย

ในท้ายที่สุด เธอเด็ดเดี่ยวล้มเลิกความคิดโง่ๆ ที่จะลงไปดื่มน้ำข้างล่าง

ในห้องนั่งเล่นที่ชั้น กู้อันและอวี้จิ่งซียึดโซฟาและเก้าอี้คนละฝั่ง ทั้งคู่กอดคอมพิวเตอร์กันอย่างแนบเนียน เขาดูเคร่งขรึมราวกับว่าเขาโดดเดี่ยวจากโลกนี้

และการนอนบนโซฟากลางห้องนั่งเล่นก็เป็นสไตล์ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง。เกาเสี่ยวเป่าและ

ซูฮวนไม่รู้ว่าทะเลาะกันทำไม ทั้งสองเริ่มแสดงฟาดฟันกันต่อหน้าอวี้อีอี ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็แต่งตัวและวางแผนที่จะพบกับหนุ่มผมบลอนด์สุดหล่อและตาสีฟ้าบนชายหาดนอก หน้าต่าง 一一ระเบิดอย่างสมบูรณ์

เธอสวมหัวสุ่มไก่ที่ดูเหมือนถูกระเบิดปรมาณู，และดึงเกาเสี่ยวเป่ากับซูฮวนออกจากโซฟา，อย่างไรก็ตาม คนหนึ่งได้รับรางวัลเป็นเกาลัด ดังนั้นสงครามสองคนจึงกลายเป็นสงครามสามคน

จากนั้นการซ่อนตัวจากด้านข้างอย่างเงียบๆ เพื่อชมคอนเสิร์ตพี่เส้าซือของเซิ่งเสี่ยวซิงก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน และขอบเขตของสงครามก็ขยายออกไปอีก

อวี้จิ่งซีที่ศึกษาตลาดหุ้นมาตลอดก็โดนโจมตีทางอากาศด้วย ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่ามีเสียงฮัมอยู่ในหัว และหมอนสีขาวราวกับหิมะก็กลิ้งลงมาจากเท้าของเขาเช่นเดียวกัน ทันใดนั้นกองหิมะตกลงมาทั่วห้องนั่งเล่น

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเย็นเยียบคู่หนึ่งกดทับแว่นตาขอบทองของเขา เผยให้เห็นออร่าสังหารเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะเข้าร่วมในนั้น และปัดขนบนไหล่ของเขาอย่างไม่อดทน และดวงตาของเขากลับมาที่ หน้าจอคอมพิวเตอร์

“โครม”

“โครม”

หลังจากการยั่วยุติดต่อกันสามครั้ง มุมปากของเด็กชายก็เริ่มกระตุก

หมอนใบที่สี่ที่อวี้อีอีขว้างไป ถูกจับได้ง่ายโดยอวี้จิ่งซี แล้วได้รับการโต้กลับอย่างไม่เป็นทุลักทุเลจากคู่ต่อสู้ ซึ่งถูกจับไม่ทันและแทบจะอาเจียนเป็นเลือดในจุดนั้น

“โอเค กล้าทุบป้าแก！”

กู้อันที่โล่งใจเงยหน้าขึ้นและคิดว่าเขาเดินหลงเข้าไปในโรงฆ่าสัตว์ขนาดใหญ่บางแห่งเสียอีก

หนึ่งวินาทีก่อนที่จะถูกหมอนของเซิ่งเซียวซิงกระแทกกู้อันปิดคอมพิวเตอร์ และบนอินเทอร์เฟซการแชทที่หน้าจอคอมพิวเตอร์มืดลง ปรากฎคำสี่คำที่มองเห็นได้ชัดเจน: ฉันคิดผิดจริงๆ。

“น่าเบื่อ”เธอตบริมฝีปากของเธอเบาๆและหันกลับเข้าไปในห้องนอน

และถานซูจิ้งที่แม้แต่นำก็ไม่ได้ดื่มก็ระเบิดออกมา กลับเข้าไปในห้องนอน ถีบเกาจ้านที่นอนหลับสบายลงจากเตียง ภายใต้การจ้องมองที่น่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่าย คำราม: “กลับบ้าน!

ถานซูจิ้ง ทารองพื้นสามชั้นเพื่อปกปิดรอยคล้ำบนใบหน้า คิดถึงคู่รัก อวี้หลินเฉิง ที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ เธอไม่พอใจและพึมพำ "รอพวกเธอกลับมา เจอดีแน่!"

เดินด้วยร้องเท้าส้นสูง 12 cm ออกจากสนามบิน，ถานซูจิ้งหันกลับมาและเร่งเร้าอย่างไม่อดทน “คุณรีบหน่อยได้ไหม”

เกาจ้านมีเหงื่อไหลเย็นบนใบหน้า คนหนึ่งถูกสะพายไว้กับตัว อีกคนจูงด้วยมือทั้งสอง บางคนตามหลังเขาอย่างไม่ตั้งใจ และเมื่อเขาได้ยินคำพูดของภรรยา เขาก็ทำได้เพียงเห็นด้วยเงียบๆ ไม่กล้าขัดขืนเลย

ซูฮวนสะบัดมือออกจากมือของเกาจ้าน

“ลุงเกาไปทำให้ภรรยาอารมณ์ดีหน่อยเถอะ เธอจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”

ขณะที่เขาพูด เขาไม่ลืมที่จะไขสายกระเป๋านักเรียนบนไหล่ของเขาให้ตรง และหันไปจับมือใหญ่ที่อุ่นและนุ่มไว้ข้างตัวเขา。

อวี้จิ่งซีสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกว่าฝ่ามือเปียก

ครอบครัวซู รู้เรื่องการเดินทางขากลับล่วงหน้าและรออยู่นอกสนามบินแล้ว เมื่อซูฮวน วิ่งหนีไปอย่างสนุกสนาน อวี้จิ่งซี ยังคงดื่มด่ำกับความนุ่มนวลเล็กๆ ในฝ่ามือของเขา。

“ฉันไปกับลุงของฉันด้วย。”

กู้อันเธอยังเวียนหัวเพราะการโต้เถียงในช่วงสองสามวันนี้ เด็กหญิงอายุสิบแปดปีมีความเรื่องที่ไม่เป็นไปตามความต้องการแล้ว ดังนั้น เธอจึงเลือกที่เงียบๆ。

กลุ่มที่เหลือตามข้างหลังถานซูจิ้งขึ้นรถพาณิชย์

เมื่อออกมาจากโรงจอดรถใต้ดินของสนามบิน，ถานซูจิ้งขับรถอย่ารวดเร็ว，คนในรถเงียบไม่กล้าคุย，เกาจ้านรวบรวมความกล้า，“ที่รัก ให้ผมขับให้ไหม”

“หรือคุณอยากลงจากรถ？”