บทที่533 เขาฆ่าตัวตาย

ประตูด้านข้างถูกกระแทกอย่างแรง

อากาศบริสุทธิ์พุ่งเข้ามาพร้อมกับฝูงชนที่ร้องอุทาน เซิ่งอันหรานทรุดตัวนั่งบนพื้นด้วยใบหน้าที่มึนงงโดยไม่เข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้

ผู้คนยืนอยู่นอกประตูเห็นฉากนั้นก็ตกใจกลัว ไม่ใช่ทุกคนที่มีโอกาสพบกับเหตุการณ์ที่น่ากลัวเช่นการฆาตกรรมเจ้านายของตนเองในห้องงานแบบนี้

มีเศษซากสิ่งของต่างๆ กระจายอยู่ทั่วห้อง เซิ่งอันหรานนั่งอยู่ที่ประตู ในขณะที่มือขวากำลังถือกริชเปื้อนเลือด มีชายคนหนึ่งนอนอยู่ข้างๆ เธอและเลือดไหลรินออกมาจนเปียกโชกพื้นสีขาว

“โทรแจ้งตำรวจ เรียกรถพยาบาลเร็วเข้า !”

คนที่ได้สติก็รีบกดโทรศัพท์มือถืออย่างรวดเร็ว ส่วนคนอื่นๆ บางส่วนก็ยังคงตกใจไม่หาย

ขณะที่อวี้หนานเฉิงก้าวออกจากลิฟต์ เขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังอธิบายสถานการณ์ผ่านโทรศัพท์มือถือด้วยความตื่นตระหนก

"มีคนได้รับบาดเจ็บ ผมไม่รู้ว่าเขาตายหรือเปล่า มีเลือดออกเต็มพื้นห้อง รีบส่งรถพยาบาลมาด่วนเลยนะครับ"

การเต้นของหัวใจของเขาดูเหมือนจะหยุดลงในขณะนั้น ดวงตาของอวี้หนานเฉิงทรุดลง เขาผลักคนที่อยู่ข้างหน้าออกและรีบวิ่งไปที่ห้องงานด้วยฝีเท้าที่เร่งรีบเป็นพิเศษ

จนกระทั่งเขายืนอยู่นอกห้องงานและเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

รองเท้าหนังเหยียบบนของเหลวหนืดบนพื้น และเขาเดินอย่างมั่นคงไปหาเธอ

"อันหราน"

เสียงนั้นอ่อนโยนราวกับว่ามันถูกห่อหุ้มด้วยพลัง ช่วยดึงเซิ่งอันหรานกลับมาจากขุมนรกที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ดวงตาของเธอเปิดขึ้นอย่างช้าๆ และเมื่อเธอมองขึ้นไปเห็นชายที่อยู่ข้างหน้า เธอก็ทิ้งกริชในมือของเธอ

“หนานเฉิง ฉันฆ่าคนตาย”

เธอเอาแขนโอบรอบคอเขาแล้วร้องไห้ออกมา

รอยเลือดเปื้อนไปที่ชุดสูท เสื้อเชิ้ตและเนกไทของเขา มือของเขาค่อย ๆ ลูบหลังเธอ และความมุ่งมั่นที่ไม่ได้ยินแวบเข้ามาในดวงตาของเขา

“ไม่เป็นไร ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน”

เสียงของเขานุ่มนวลราวกับแสงจันทร์สะท้อนในน้ำ และในขณะที่พูด เขาได้อุ้มเธอขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู

อวี้หนานเฉิงพาเซิ่งอันหรานออกจากอาคารชิงเหมิง ทิ้งความวุ่นวายไว้ที่นี่

รถกำลังขับบนถนนที่ราบเรียบ สายตาของเซิ่งอันหรานว่างเปล่า เธอหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศในรถเงียบลง มีเพียงกลิ่นเลือดที่ไม่อาจกระจายออกไปโดยรอบได้

จู่ๆ รถก็จอดที่สี่แยกไฟแดง กลุ่มนักเรียนชั้นประถมเดินจูงมือข้ามทางม้าลาย จู่ๆ เซิ่งอันหรานก็จำบางอย่างได้และลุกขึ้นนั่งตัวตรง

“กู้อัน ! ”

เธอกรีดร้องและคว้าแขนของอวี้หนานเฉิง

“สือหมิงเฉียงบอกว่ากู้อันตกอยู่ในอันตราย”

อวี้หนานเฉิงโทรหาโจวหลาน ก่อนที่เขาจะพูดจบ ไฟจราจรก็เปลี่ยนเป็นสีเขียว จึงต้องขับรถไปปลอบโดยนเธอไปในขณะเดียวกัน

“เรื่องของกู้อันปล่อยให้โจวหลานเป็นคนจัดการ ถ้ามีข่าวอะไรผมจะบอกคุณทันที”

เซิ่งอันหรานเงียบไม่พูดอะไร คราวนี้เธอสงบลงและคิดเกี่ยวกับมัน เธอรู้สึกว่าสิ่งที่สือหมิงเฉียงพูดในเวลานั้นมีแนวโน้มที่จะกระตุ้นประสาทของเธอและทำให้เธอเสียสติ

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวเข้ามาในห้องงานนั้น เขาได้วางแผนผลลัพธ์สุดท้ายไว้แล้ว

รถจอดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลอวี้

คนรับใช้ที่เปิดประตูหน้าซีดทันทีเมื่อเห็นพวกเขาทั้งคู่ และเดินตามหลังเขาอย่างสั่นๆ เพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น อวี้หนานเฉิงกำลังอุ้มเซิ่งอันหรานผู้ซึ่งเงียบอยู่เสมอออกจากรถและสั่งเสียงเบา ๆ "คุณผู้หญิงกำลังตกใจกลัว เตรียมอาหารอ่อนๆ ไว้ให้เธอด้วย”

หลังจากพูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าและส่งเธอไปยังห้องน้ำ

ในห้องน้ำมีเสียงน้ำดังขึ้น หลังจากเปลี่ยนน้ำ 2 ครั้ง กลิ่นเลือดในห้องน้ำก็หายไปในที่สุด และน้ำในอ่างอาบน้ำก็กลับมาใสอีกครั้ง

แต่สิ่งที่ปกปิดไม่ได้และล้างออกไปคือความกลัวในใจของเซิ่งอันหราน