บทที่534 ในฐานะสามีของเธอ

ใบหน้าของเซิ่งอันหรานซีดเผือด แม้ว่าเธอจะไร้เรี่ยวแรงแต่ก็พยายามฝืนเดินไปยังสนามหน้าบ้าน

ช่วงเวลาที่อวี้หนานเฉิงได้ยินเสียงของเซิ่งอันหราน หัวใจของเขาก็จมลงทันทีและเขาก็หมดความกล้าที่จะหันหลังกลับครู่หนึ่ง

เซิ่งอันหรานเดินมาหยุดอยู่ข้างๆอวี้หนานเฉิง เธอเอื้อมมือไปจับแขนของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นค่อยเปิดปากพูดกับทุกคนว่า “ฉันคือเซิ่งอันหราน ฉันจะไปกับพวกคุณค่ะ”

เสี่ยวหลี่ที่ยืนอยู่นอกประตูรีบหยิบกุญแจมือและเข้ามา อวี้หนานเฉิงองมองอย่างดุร้ายทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจนั้นหยุดชะงักด้วยความกลัว

"ส่งมาให้ฉัน"

เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนเอื้อมมือไปหยิบกุญแจมือแล้วดึงออกด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“ไม่จำเป็นต้องใช้หรอก เชิญคุณผู้หญิงไปกับเราด้วยครับ”

เซิ่งอันหรานพยักหน้าและเดินตามไปทางรถตำรวจ เสี่ยวหลี่เดินตามหลังไปและทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในรถเขาก็ถูกคว้าคอเสื้อจากด้านหลัง

ในขณะเขากำลังจะโกรธ แต่เขาก็เห็นร่างสีดำกระโดดข้ามเขาและเข้าไปในรถ เมื่อถึงเวลาที่เขามองเห็นได้ชัดเจน อวี้หนานเฉิงก็นั่งตัวตรงด้วยใบหน้าที่เยือกเย็น แน่นอนว่ามันเป็นสัญญาณของความเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นนั่นเอง

เซิ่งอันหรานตกใจกับการกระทำของอวี้หนานเฉิง เธอเบิกตากว้างและถามว่า "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

"ผมจะไปด้วย"

เขามองไปข้างหน้าด้วยใบหน้าที่เย็นชา แต่มือซ้ายที่อยู่ข้างๆ ก็จับมือขวาของเธอไว้แน่น

เซิ่งอันหรานมองดูเขาและความรู้สึกมากมายก็อัดแน่นอยู่ในลำคอของเธอชั่วขณะหนึ่ง

เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เสี่ยวหลี่ก็เกาหัวตัวเองเบาๆ เขาไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงร้องขอความช่วยเหลือจากเจ้านายแล้วปีนขึ้นไปที่เบาะหลังโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากเข้าไปในสถานีตำรวจ เซิ่งอันหรานถูกนำตัวไปที่ห้องสอบสวนเล็ก ๆ คราวนี้เป็นการสอบปากคำจริงต่างจากคำให้การครั้งก่อน

ด้านหน้าเธอมีเจ้าหน้าที่ตำรวจชายและหญิงสองคน กำลังแสดงสีหน้าจริงจัง เจ้าหน้าที่ตำรวจชายขอข้อมูลพื้นฐานของเธอ ขณะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงกำลังพลิกดูเอกสารกองหนึ่งที่เธอไม่รู้ว่ามันคืออะไร

เธอหัวเราะเยาะเบาๆหลังจากอ่านเอกสารหลายฉบับ

“คุณฆ่าคนใหญ่คนโตสินะ”

เซิ่งอันหรานเข้าใจสิ่งที่เธอพูด แต่ก็ยังปฏิเสธมันอย่างมีเหตุผลในขณะนี้

“เขาฆ่าตัวตายและใส่ร้ายฉันโดยเจตนา”

คำพูดเหล่านี้ไม่อาจทำให้คนทั่วไปสามารถเชื่อถือได้ ก่อนที่ตำรวจหญิงจะพูด เจ้าหน้าที่ตำรวจชายที่ยุ่งอยู่กับการจดบันทึกก็พูดขึ้นก่อนว่า “ใครจะฆ่าตัวตายเพื่อใส่ร้ายคนอื่นล่ะ?ก่อนหน้านี้พวกคุณมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?”

คำถามนี้ทำให้เซิ่งอันหรานพูดไม่ออกครู่หนึ่ง เธอไม่สามารถอธิบายสิ่งเหล่านั้นทั้งหมดได้ ดังนั้นเธอจึงไม่ตอบ เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงกระแทกโต๊ะอย่างกะทันหันและถามว่า "ทำไมคุณไม่พูดล่ะ?"

เซิ่งอันหรานตอบด้วยท่าทางเย็นชา

“ไม่พูดแล้วผิดกฎหมายเหรอ?”

“ถ้าคุณไม่พูด ก็ไม่ได้หมายความว่าเราหามันไม่เจอ เมื่อสามเดือนที่แล้ว คุณโทรแจ้งตำรวจ แล้วประธานอวี้ของเซิ่งถังกรุปก็ประสบอุบัติเหตุในโรงพยาบาล เราเฝ้าดูชายคนนี้ ชั่วขณะหนึ่ง เขาถูกสงสัยว่าก่ออาชญากรรม ดังนั้นจึงมีความเกลียดชังส่วนตัวระหว่างพวกคุณใช่ไหม?”

เซิ่งอันหรานเข้าใจดีว่านี่เป็นกลวิธีทั่วไปในการสอบสวน ค้นหาความเป็นไปได้ทั้งหมดที่นำไปสู่การก่ออาชญากรรม จากนั้นจึงเพิ่มความเข้มข้นในการตั้งคำถามอย่างไม่มีกำหนด จนกว่าอีกฝ่ายหนึ่งจะเปิดเผยความผิดของตนเองออกมา

แต่นี่คือเป็นภรรยาของอวี้หนานเฉิง พวกเขาพยายามที่จะลดความรุนแรงของการบีบบังคับ แต่ไม่คาดคิดว่าผู้หญิงที่สามารถเอาชนะอวี้หนานเฉิงได้จะไม่ใช่ผู้หญิงทั่วๆไป

เธอโต้กลับอย่างไม่เร่งรีบ

“ในเมื่อมีคดีมีจุดน่าสงสัยก็แปลว่าไม่แน่นอน ต่อให้ฉันจะอยากล้างแค้น แต่ทำไมฉันถึงไปหาคนที่ไม่แน่ใจ ทำเหมือนว่าฉันรู้ว่าฆาตกรที่ดึงสายออกซิเจนของคุณปู่ออกคือใคร ถ้าพวกคุณแน่ใจว่าเขาคือใคร แล้วทำไมถึงไม่จับเขาล่ะ?"

หลังจากการโต้แย้ง ทั้งสองก็หน้าซีดครู่หนึ่ง หลังจากแลกเปลี่ยนสายตา เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงก็เปลี่ยนทิศทางการซักถามอย่างใจเย็น

“ฉันเพิ่งทราบข่าวจากเพื่อนร่วมงานของคุณ พวกเขาทั้งหมดบอกว่าหลังจากเปิดประตู พวกเขาเห็นคุณถือมีดในมือ และผู้ตายก็นอนอยู่ข้างๆ คุณสามารถบอกว่าฆ่าเพื่อป้องกันตัวได้นะ เพราะก่อนหน้านั้นมีคนได้ยินคุณตะโกนขอความช่วยเหลือ”

ดูเหมือนว่าเซิ่งอันหรานจะติดอยู่ในความทรงจำบางอย่าง และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็ยังคงยืนกรานว่า “ฉันไม่ได้ฆ่าใคร ฉันหยิบมีดขึ้นมาป้องกันตัว แต่พอเขาฆ่าตัวตายเสร็จก็รีบยัดมีดใส่มือฉันทันที”