บทที่542 มีคนอยากเจอกับเธอ

หลังจากที่หลานจิงจิงกลับมาจากข้างนอกก็มีไข้สูงในชั่วข้ามคืน หมอได้มาตรวจสุขภาพของเธอในวันรุ่งขึ้น และแม้แต่ซูหมิงหมิงก็ถูกตำหนิไปพร้อมๆกัน

หลานจิงจิงยิ้มด้วยความมึนงง

“ฉันเป็นคนต้องการออกไปข้างนอกเอง มันไม่เกี่ยวอะไรกับพี่หมิงหมิงเลย”

หมอเจ้าของไข้ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่บอกกับเธอว่าไม่สามารถจัดการผ่าตัดได้จนกว่าสภาพร่างกายของเธอจะดีขึ้น

หลานจิงจิงยักไหล่ ยิ้มฟันขาว จับมือหมอด้วยใบหน้าที่เป็นมิตร

“ดีซะอีกฉันจะได้อยู่ที่นี่นานขึ้นไงคะ”

หมออดไม่ได้ที่จะตำหนิเธออีกครั้งว่า "ที่นี่คือโรงพยาบาล เธอคิดว่ามาเยี่ยมญาติหรือไง?"

หลานจิงจิงอยู่ในโรงพยาบาลมานานกว่าครึ่งปีแล้วตั้งแต่เธอล้มป่วยและตอนนี้สือหมิงเฉียงไม่อยู่แล้ว ต่อให้เธอรักษาตัวจนหายดี เธอก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อ

หมอพูดบางอย่างอีกสองสามคำก่อนจากไป หลังจากนั้นไม่นานซูหมิงหมิงก็เข้ามาพร้อมกับปรอทวัดไข้ ทันทีที่เธอส่งปรอทวัดไข้ไปให้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะจ้องหน้าหลานจิงจิง

“ท่าทางแบบนี้อย่าออกไปข้างนอกเลยดีกว่า ถ้าเธอยังไม่เชื่อฟัง การผ่าตัดก็จะยิ่งล่าช้าออกไปอีก”

ใบหน้าของหลานจิงจิงซีดเซียว ริมฝีปากของเธอมีรอยแห้งแตก เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดก็พูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะผ่าตัดดีหรือเปล่า”

ประโยคนั้นทำให้ซูหมิงหมิงรู้สึกปวดหัวในทันที

“เธอกำลังล้อเล่นหรือไง? เธอคิดว่าอาการในตอนนี้จะสามารถยื้อเวลาได้นานแค่ไหน เธอไม่ควรพูดแบบนั้นนะ”

ซูหมิงหมิงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกทุกข์ใจและคาดเดาว่าเหตุการณ์ของสือหมิงเฉียงโหดร้ายกับเธอมากจนเกินไป จึงใช้น้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อปลอบใจเธอ

“พี่เฉียงอยากให้เธอมีชีวิตที่ดีต่อไปนะ”

เมื่อหลานจิงจิงได้ยิน เธอฝืนยิ้มออกมาและพยักหน้ารับ

"เข้าใจแล้ว"

“ถ้าเข้าใจก็กินยาซะ”

ซูหมิงหมิงวางยาลงในฝ่ามือของหลานจิงจิง เทน้ำอุ่นหนึ่งแก้วให้เธอและมองดูเธอกินยา

“นอกจากเงินในบัญชีเพียงพอสำหรับการผ่าตัดแล้ว เธอยังมีเงินเหลืออีกประมาณ 500,000 ระหว่างพักฟื้นจากการผ่าตัด เธอสามารถจ้างพยาบาลเพื่อดูแลได้ใกล้ชิดมากขึ้น ได้ทำในสิ่งที่เธออยากจะทำด้วยเงินที่เหลือหลังจากออกจากโรงพยาบาล”

"อืม"

หลานจิงจิงกลืนน้ำและตอบอย่างคลุมเครือ

ซูหมิงหมิงเห็นว่าเธอไม่สนใจก็ทำจริงจังขึ้นมาทันที จึงตบหน้าผากของเธอเบาๆ

“เลิกคิดเรื่องน่าปวดหัวพวกนั้นได้แล้ว รอให้รักษาตัวจนหายดีแล้วถ้าไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหนก็ไปช่วยงานพ่อของฉันที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ได้”

“เข้าใจแล้วค่ะ พี่หมิงหมิง”

หลานจิงจิงยิ้มอย่างไม่เต็มใจอีกครั้ง

ซูหมิงหมิงหยิบปรอทวัดไข้ออกมาออกมาและขมวดคิ้วขณะสังเกต

“ยังมีไข้ต่ำอยู่ วันนี้เธอพักผ่อนเถอะ ฉันจะเอาข้าวมาให้กินนะ”

เธอพูดพลางเก็บของ ในขณะที่กำลังจะออกจากวอร์ด เธอก็เห็นชายแปลกหน้าบุกเข้ามาที่ประตู

"คุณกำลังมองหาใครอยู่คะ?"

ชายคนนั้นตัวสูงและท่าทางไม่เป็นมิตร หลังจากเข้าไป ตาของเขากวาดไปที่ซูหมิงหมิงและหลานจิงจิงบนเตียงของโรงพยาบาล

“ฉันมาหาเธอ”

หลานจิงจิงเงยหน้าขึ้นเพื่อพบกับดวงตาที่ไม่แยแสของชายคนนั้น คิ้วของเธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว และความคิดในใจของเธอก็เปลี่ยนไป

ซูหมิงหมิงเองก็สงสัยเช่นกันจึงถามออกไปอย่างไม่ลังเล

“คุณจะทำอะไรกับหลานจิงจิง เธอเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลที่นี่มาครึ่งปีแล้วและฉันไม่เคยเห็นคุณเลยสักครั้ง”

หลังจากได้ยินดังนั้น ชายคนนั้นก็มองย้อนกลับไปอย่างใจเย็น

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ ฉันมีอะไรจะพูดกับเธอ”

ซูหมิงหมิงหงุดหงิดกับท่าทางเหล่านั้น จึงโยนปรอทวัดไข้กลับเข้าไปในถาดเสียงดังพลางพูดว่า “ตอนนี้ผู้ป่วยสุขภาพแย่มากและต้องการพักผ่อน ถ้าคุณมีธุระอะไร โปรดกลับมาหลังจากที่เธอหายดีแล้วด้วยค่ะ”

เธอพยายามสงบสติอารมณ์และพยายามพูดจาดีดีที่สุด แต่ดูเหมือนชายคนนั้นจะไม่สนใจคำพูดของเธอเลย เขาเอื้อมมือออกไปผลักซูหมิงหมิง และเดินก้าวไปข้างหน้า 2 ก้าวเงยหน้าขึ้นมองคนบนเตียงในโรงพยาบาล

“ฉันไม่ได้มาหาเธอ ฉันแค่มาทำเรื่องแทนเฉยๆ มีคนอยากจะเจอกับเธอน่ะ”