บทที่543 หวังว่าคงไม่ต้องให้ผมเข้าไปยุ่ง

"ผมหมายถึงตอนนี้ไม่มีระบบติดตามใดที่จะสามารถติดตามเกาหย่าเหวินได้สำเร็จ ในขณะที่ลดโอกาสในการถูกค้นพบไปด้วย "

อวี้หนานเฉิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่เข้าใจ

“นายคงเคยใช้อุปกรณ์ติดตามในกองทัพมามาก จะยากอะไรถ้าหากจะเลือกใช้อันที่ดีที่สุด?”

แต่กู้เทียนเอินกลับดูกังวลเป็นอย่างมาก

“ซุนป๋อหยางไม่เคยเข้าร่วมในคดีแบบนี้นี้ ในช่วงสองปีที่ผ่านมาก็เรียนอย่างไม่จริงจัง ผมกลัวว่าเขาจะทำผิดพลาด”

“แล้วนายมีคำแนะนำอะไรดีๆ ไหมล่ะ?”

กู้เทียนเอินลังเล ก่อนจะพูดอะไร จู่ๆ ประตูสำนักงานก็ถูกผลักเปิดออก โจวหลานเดินเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก

“ประธานอวี้ครับ มีคนมาหา ผมรั้งเขาไว้ไม่ทัน...”

ดวงตาของอวี้หนานเฉิงทรุดลง และในขณะที่เขาพูด เขาก็เห็นร่างสูงผอมปรากฏขึ้นด้านหลัง ชายคนนั้นสวมชุดสูท เดินเข้าไปในสำนักงานโดยตรงด้วยใบหน้าที่สงบและเย็นชา

ใบหน้าทั้งหมดของอวี้หนานเฉิงเปลี่ยนเป็นมืดมนทันที

“มาทั้งๆ ไม่ได้รับเชิญ มันเป็นสไตล์ปกติของคุณสินะ”

มีการเยาะเย้ยมากมายในคำพูดของเขา แต่กู้เจ๋อไม่สนใจ เขาเดินไปที่โซฟาแล้วนั่งลง

“ผมโทรหาคุณสามครั้งก่อนจะมาวันนี้...”

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยไปทางโทรศัพท์ข้างๆ อวี้หนานเฉิง

“ผมชักไม่แน่ใจซะแล้วสิว่าที่นี่มีแขกเยอะ หรือว่าไม่กล้าเผชิญหน้ากับผมหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับอันหรานกันแน่”

คำว่า "ไม่กล้าเผชิญหน้า" ฟังดูเป็นเหยียดหยามอวี้หนานเฉิงอย่างยิ่ง เขาหงุดหงิดเล็กน้อย จากนั้นเหลือบมองที่โทรศัพท์มือถือข้างโต๊ะกาแฟ เอนหลังพิงเก้าอี้และดวงตาก็ฉายแววความไม่พอใจ

“คุณลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้ผมเป็นสามีของอันหราน”

แต่กู้เจ๋อโต้กลับในทันทีว่า “บทสามีของอันหรานน่ะผมก็เคยเป็นมาก่อน แต่ไม่ได้ทำตัวไร้สาระเหมือนกับคุณ”

การแสดงออกของอวี้หนานเฉิงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันหลังจากได้ฟัง กู้เจ๋อหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างใจเย็น

เขาหันไปหากู้เทียนเอินแทน

"บริษัทของเราเพิ่งพัฒนาระบบระบุตำแหน่งดาวเทียมเวอร์ชันใหม่ ซึ่งอาจมีประโยชน์ก็ได้"

กู้เทียนเอินผู้ซึ่งรู้สึกอับอายและไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับตัวเองได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ลองบอกมาสิครับ"

"นอกจากตัวติดตามขนาดเล็ก ยังมีอีกวิธีหนึ่งคือใช้การโจมตีของไวรัสเครือข่าย หากโทรศัพท์มือถือคลิกไปที่ลิงค์หรือรหัส QR ใด ๆ โปรแกรมที่เกี่ยวข้องจะบุกรุกโดยตรง เพื่อให้การวางตำแหน่งติดตามโดยสมบูรณ์ "

อวี้หนานเฉิงฟังความคิดเห็นอย่างเงียบๆ

"มันไม่ใช่วิธีที่ฉลาดอะไรเลยนี่"

กู้เทียนเอินไม่เห็นด้วย และไม่สังเกตเห็นความทุกข์บนใบหน้าของอวี้หนานเฉิง

"การใช้กลยุทธ์นี้อาจได้ผล อย่างน้อยก็มีความเสี่ยงน้อยกว่าการติดตั้งเครื่องติดตามโดยตรง"

กู้เจ๋อพยักหน้าและทั้งสองก็มองอวี้หนานเฉิงพร้อมกัน

“หากจำเป็น ผมจะให้ข้อมูลติดต่อของผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิคของบริษัทกับคุณ คุณสามารถติดต่อเขาได้ตลอดเวลา”

เมื่อเห็นว่ากู้เทียนเอินยอมรับข้อตกลงโดยไม่คัดค้าน อวี้หนานเฉิงไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ยังคงนั่งนิ่งมีสีหน้ามืดมนยิ่งกว่าก้นหม้อซะอีก

“ผมมีเรื่องต้องคุยกับซุนป๋อหยางต่อ พวกคุณคุยกันไปก่อน”

ในเวลาต่อมา กู้เทียนเอินก็สัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นของทั้งสองจึงรีบหาเหตุผลออกจากห้องทำงาน เขาถอนหายใจยาวทันทีที่เขาปิดประตู

โจวหลานซึ่งอยู่ข้างประตูฟังเสียงที่มุมกำแพง ตกใจมากจนหน้าเปลี่ยนไปทันที เมื่อเห็นว่าเป็นกู้เทียนเอิน เขาก็สงบลงเล็กน้อยแล้วคว้าแขนเสื้อทันที

“เป็นยังไงบ้าง? ท่าทีของประธานอวี้โอเคไหม? ฉันจะโดนไล่ออกหรือเปล่า?”

เขาดูกังวลมากขึ้น

“ผมว่าคุณไปขอลาออกเองน่าจะดีกว่านะ”

กู้เทียนเอินตบไหล่เขาเล็กน้อยอย่างเห็นใจและเดินออกจากเซิ่งถังกรุปไป

ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบ โดยชายสองคนนั่งอยู่บนโซฟาหันหน้าเข้าหากัน

“ถ้าวิธีนี้ไม่ได้ผล คุณมีแผนยังไงต่อ?”