บทที่551 หวานหว่านหายตัวไป

ตำแหน่งดาวเทียมของเกาหย่าเหวินในช่วงสองวันที่ผ่านมานั้นอยู่ในภูเขาจื่อเฟิง ซึ่งเป็นภูเขาอายุร้อยปีที่มีระดับความสูงมากกว่า 1,000 เมตร

สองวันต่อมา มีการออกหมายค้นและสถานีตำรวจได้ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากไปตรวจค้นบนภูเขา

เกาหย่าเหวินซ่อนตัวอยู่ในกระท่อมไม้เรียบง่ายที่เชิงเขา หลังจากเหตุการณ์นั้น เธอมักจะระมัดระวังตัวอยู่เสมอขณะนั้นเธอกำลังวางแผนจะเก็บข้าวของและจากไป แต่ไม่คาดคิดว่ารถตำรวจจะตามเธอมา หลังจากนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของภูเขา

เธอซ่อนตัวมาเป็นเวลาสองวัน อาศัยกินอาหารแห้งที่เธอนำติดตัวมาด้วย อากาศตอนกลางคืนบนภูเขาหนาวจนน่ากลัว ขณะนี้ท้องฟ้าเริ่มจะสว่าง เธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม้โดยไม่พูดอะไร

เดิมทีกู้อันไม่ได้ตั้งใจจะกลับบ้านในสุดสัปดาห์นี้ แต่เมื่อเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นระหว่างเธอและกู้เจ๋อ โดยกลัวว่าเขาจะเจอกับเขา แต่ไม่คาดคิดว่าวันนี้กลับได้รับโทรศัพท์จากหมิงหลานตั้งแต่เช้าตรู่ บอกว่าหวานหว่านหายตัวไป

ทันใดนั้นจิตใจของเธอก็ว่างเปล่า และรีบตรงไปยังคฤหาสน์โดยไม่ได้คิดอะไร

เมื่อมาถึง เธอรู้ว่าตำรวจได้ปิดกั้นคฤหาสน์ทั้งหมด และเชิงเขาก็เต็มไปด้วยกำลังตำรวจ เธอเข้าไปในห้องนั่งเล่นและโซฟาในห้องนั่งเล่นก็เต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจเช่นกัน

กู้เจอนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว และมีกู้เทียนเอินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ตอนนี้เราไม่พบข้อมูลตำแหน่งของเกาหย่าเหวินเลย จึงไม่สามารถยืนยันได้ว่าเธอยังอยู่ในภูเขาจื่อเฟิงหรือเปล่า"

กู้เทียนเอินจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ

กู้เจ๋อเหลือบมองเพียงเล็กน้อย

"ถ้าปิดโทรศัพท์ก็จะติดตามตำแหน่งไม่ได้"

นี่คือข้อเสียของการวางระบบซึ่งเขาไม่เคยนึกถึงปัญหานี้มาก่อน หลังจากที่เกาหย่าเหวินออกไปข้างนอกเป็นเวลานาน โทรศัพท์ก็คงจะแบตหมดนั่นเอง

กู้เทียนเอินเอนหลังพิงโซฟาพลางเกาหัวเบาๆ

“ถ้าจะจับเธอให้ได้ก็ต้องรอให้เธอเปิดเครื่องก่อนงั้นเหรอครับ?”

“ตราบใดที่เธอยังไม่ไปจากเมืองจินหลิง สิ่งที่เธอต้องการทำตอนนี้คือรอให้คนติดต่อเธอไป ดังนั้นเธอจะต้องหาที่ชาร์จและเปิดเครื่องอีกครั้งอย่างแน่นอน”

แต่จู่ๆ ฝีเท้าที่เร่งรีบของกู้อันก็ขัดจังหวะการสนทนาระหว่างทั้งสอง

“หวานหว่านก็ถูกเธอจับตัวไปงั้นเหรอ?”

กู้เทียนเอินไม่ได้ปฏิเสธข้อสันนิษฐานนั้น

“ภาพจากกล้องวงจรปิดในคฤหาสน์จับภาพหวานหว่านกำลังไปที่ภูเขาด้านหลังของคฤหาสน์เมื่อเช้านี้ มีรูที่กำแพงด้านหลังภูเขา หวานหว่านคงจะออกไปทางช่องนั้น แต่ไม่มีกล้องวงจรปิดนอกในคฤหาสน์ด้านหลังภูเขา เลยไม่แน่ใจว่าเกาหย่าเหวินเหรือคนอื่นเป็นคนพาเขาไปกันแน่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้อันก็รู้สึกร่างกายหนักอึ้งและกำลังจะล้มลง หมิงหลานรีบรับเธอจากด้านหลัง และก่อนที่จะพูด กู้เจ๋อก็มองเห็นปัญหา

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย การแสดงออกของเขาอ่อนโยนขึ้น

“กู้อัน เธอขึ้นไปพักข้างบนก่อนเถอะ ถ้ามีข่าวอะไรฉันจะบอก”

จากนั้นจึงพยุงกู้อันเพื่อขึ้นไปชั้นบน แต่เธอก็ดิ้นรนทันที

“ไม่ ฉันอยากดูพวกคุณตามหาหวานหว่าน”

เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสงบสติอารมณ์และพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงแน่วแน่

หลังจากที่ได้รู้จักกัน ความสัมพันธ์ระหว่างกู้อันและหวานหว่านไม่ใช่เพียงการดูแลแบบทั่วไป เพราะเด็กน้อยนั้นจิตใจอ่อนไหวจึงได้รับการดูแลจากกู้อันเป็นพิเศษ

“ผมขอให้รุ่นพี่ประกาศการจับกุมทางอินเทอร์เน็ตเรียบร้อยแล้วเมื่อไรที่เกาหย่าเหวินปรากฏตัวในที่สาธารณะ ต้องมีคนให้เบาะแสได้อย่างแน่นอน”

คำพูดของกู้เทียนเอินทำลายความเงียบในห้อง

ตำรวจที่เหลือยังคงค้นหารอบๆ ภูเขาจื่อเฟิงจนถึงตอนบ่าย หน้าจอคอมพิวเตอร์ของกู้เทียนเอินกะพริบอีกครั้ง สถานที่นั้นอยู่ในห้างสรรพสินค้าในเมืองจินหลิง

รถตู้นำรถของกู้เทียนเอินและกู้เจ๋อที่นั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน และมีกู้อันติดตามมาอย่างดื้อรั้น

รถหยุดใกล้ห้างสรรพสินค้าอย่างรวดเร็ว และตำรวจนอกเครื่องแบบก็เข้ารตำแหน่งตามจุดต่างๆ อย่างรวดเร็วและส่งต่อข้อมูลรอบข้างให้กันและกัน

คำแนะนำของกู้เทียนเอินดังมาจากหูฟัง และกลุ่มตำรวจก็ค่อยๆ เข้าหาบุคคลเป้าหมาย

บางคนแสร้งทำเป็นเป็นคนทำความสะอาดห้างสรรพสินค้า บางคนแสร้งทำเป็นแจกใบปลิว และบางคนแกล้งทำเป็นคู่รัก กู้เทียนเอินกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟบนชั้น 3 สวมแว่นสายตาและแกล้งทำเป็นพนักงาน

“พวกคุณไม่ได้รับการฝึกฝนทางวิชาชีพ ดังนั้นแกล้งทำเป็นพ่อลูกกันก็พอ”

ด้วยการส่งข้อความไปยังชุดหูฟังไร้สายของกู้เจ๋อในรถเมื่อสักครู่นี้ เขาก็ได้เข้าคิวซื้อเค้กที่ประตูร้านขนมและเขาไม่ตอบอะไรหลังจากได้ยินคำพูดนั้น