บทที่552 ความหวังริบหรี่

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเล็กน้อย เดิมทีเธอคิดว่าหลวนหล่วนเป็นแก้วตาดวงใจของเธอ แต่บัดนี้กลับถูกเซิ่งอันหรานแย่งชิงแก้วตาดวงใจไป เธอจะยอมได้ยังไง

เกาหย่าเหวินสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด และปืนทุกกระบอกที่จ่อไปทางเธอพร้อมจะลั่นไกทุกเมื่อ

แต่ที่นี่เป็นห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองจึงต้องระมัดระวังอย่างมากในการยิง

ดูเหมือนเกาหย่าเหวินจะรับรู้ถึงบรรยากาศในที่เกิดเหตุ จึงกระชับหวานหว่านในอ้อมแขน ปลายมีดที่เย็นเฉียบของมีดกดลงที่คอของเขาอีกครั้ง

“ถ้าจะยิงก็รอเก็บศพมันได้เลย !”

"อย่านะ ! "

ใบหน้าของกู้อันซีดเผือดด้วยความตกใจและเธอก็ก้าวไปในทิศทางนั้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถูกกุ้เจ๋อจับเอาไว้

ทันใดนั้นก็มีเสียงเบรกดังที่ด้านนอกประตู และเสียงของฝูงชนที่กรีดร้องและหลบหนี

"รถพร้อมแล้ว ขึ้นรถมาเลย"

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูด้านหลังเธอก็เปิดออก และเสียงลึกๆ ดังก้องอยู่ในหูของเกาหย่าเหวิน

เกาหย่าเหวินก้าวถอยหลัง สายตาของเธอระมัดระวังอยู่เสมอ

กลุ่มคนเดินตามทีละก้าวเดินตามไปโดยไม่ลดระดับปืน

กู้เทียนเอินตะโกนใส่หูฟัง “ห้ามปล่อยเธอไปนะ ไม่อย่างนั้นจะจับเธอไม่ได้อีก”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตำรวจจึงดำเนินการตามแผนการยิงอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่หวานหว่านถูกเกาหย่าเหวินลากเข้าไปในรถ เขาก็ร้องไห้ไม่หยุด

ชายที่อยู่ข้างๆ เขาดูเศร้าใจและเตือนว่า "ถ้าเอาไอ้เด็กนี่ไปด้วยคงต้องเกิดเรื่องแน่ๆ"

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอใช้มีดผลไม้กรีดไปที่แขนของตัวเอง จากนั้นจึงลากหวานหว่านลงจากรถอีกครั้ง

เธอชี้ไปที่กู้อันและพูดว่า “แกอยากจะช่วยมันไม่ใช่หรือไง?”

กู้อันได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

“ถ้าแกอยากจะช่วยมันละก็...มาเป็นตัวประกันแทนมันสิ ถ้าฉันถึงที่ปลอดภัยเมื่อไรจะปล่อยแกลงไปเอง”

Gu An แทบไม่ลังเลและก้าวออกไปโดยไม่รู้ตัว Gu Ze คว้าเธอ

"อย่าหุนหันพลันแล่น"

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ปิดกั้น Gu An ข้างหลังเขา

“ฉันจะเป็นตัวประกันของคุณ”

“หยุดนะ ฉันแค่ต้องการเธอคนเดียว !”

เกาหย่าเหวินเล็งมีดผลไม้ในมือไปที่กู้อันทันที

คำสั่งสุดท้ายมาจากชุดหูฟังว่า “ทีมอินทรีย์ดำพร้อมยิง ระวังอย่าจับตาย”

ทีมอินทรีย์ดำหมกมุ่นอยู่กับการเล็งปืน เในที่สุดก็เดินไปหาเกาหย่าเหวินอย่างมั่นคง

"ปล่อยหวานหว่าน"

เกาหย่าเหวินผลักหวานหว่านออกไปด้วยมือเดียวและคว้าคอของกู้อันไว้ และจ่อมีดไปที่คออย่างรวดเร็ว

หวานหว่านที่อยู่ด้านข้างถูกผลักล้มลงกับพื้น ลุกขึ้น กอดต้นขาของกู้อันไม่ยอมปล่อย

“พี่กู้อัน พี่กู้อัน” เสียงร้องของเขาทำเอากู้อันใจละลาย

แต่เกาหย่าเหวินไม่อดทนนัก หลังจากตำหนิไม่เป็นผล เธอก็เตะเขาออกไป เด็กน้อยถูกไล่ออกจนสุดทางจนหัวโขกถังขยะข้างๆ แล้วร้องไห้ออกมา

กู้อันรู้สึกไม่อยากเชื่อ เธอไม่คาดคิดว่าเกาหย่าเหวินจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ หลังจากถูกดึงไปมาอยู่พักหนึ่ง เธอก็ถูกตบหน้าอย่างแรง

“ถ้าแกกล้าขยับอีกครั้งเดียวละก็...ฉันจะทำให้แกรู้ซึ้งถึงคำว่านรกเลยล่ะ”

ทันทีที่เธอพูดจบ มีเสียง "ปัง" ดังขึ้น

ความเจ็บปวดรุนแรงทะลุผ่านหน้าอก เกาหย่าเหวินมองลงไปที่หน้าอกตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ และเห็นเลือดไหลออกมาจากหน้าอกของเธอ

"ไอ้เลว !"

เธอสาปแช่งเสียงดังด้วยใบหน้าที่ดุร้าย ยกมีดในมือของเธอและแทงกู้อัน