บทที่74 ด้านเวลารอไม่ได้แล้ว

บนหน้าของอวี้หนานเฉิงเป็นรอยแดง เห็นทีตบครั้งนี้แรงจริงๆ

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเซิ่งอันหรานแกร่งกร้าวขนาดนี้ อดไม่ได้ที่จะเสียใจกับการกระทำจาบจ้วงเมื่อกี้

"ขอโทษ"

ได้ยินคำนี้ เซิ่งอันหรานกลับนิ่งไป เธอคิดไม่ถึงว่าอวี้หนานเฉิงจะขอโทษเร็วแบบนี้ ในเมื่อเป็นคุณชายที่อยู่เหนือคนหนึ่ง ประธานบริษัท ไม่มีใครไม่เชื่อฟังเขา ถึงแม้จะทำเรื่องตามใจต้องการแบบนี้ขึ้นมาก็ไม่แปลก

เซิ่งอันหรานบีบมือข้างที่เจ็บ กระสับกระส่ายเล็กน้อย"ช่างเถอะ ครั้งนี้ก็ช่างมัน ฉัน ฉันกับซิงซิงน้อยย้ายออกไปดีกว่า"

"รอเดี๋ยว"

อวี้หนานเฉิงเรียกเธอไว้"คุณไม่ต้องย้ายออก บ่ายวันนี้ผมออกไปทำงานนอกสถานที่ระยะยาว ไฟลท์บินตอนบ่ายสามโมง ตรงนี้ ฉันไม่กลับมาพักชั่วคราว ช่วงเวลานี้ รบกวนคุณช่วยผมดูแลจิ่งซี"

เซิ่งอันหรานหยุดฝีเท้า ลังเลครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

เวลานี้หากเธอย้ายออกกะทันหัน ไม่มีที่อยู่จริงๆ ไม่สามารถพาซิงซิงน้อยออกไปหาที่พัก เด็กรับความลำบากได้ที่ไหน

อวี้หนานเฉิงเปลี่ยนชุดลงชั้นล่าง ข้าวเช้าก็ไม่ได้กินต่อ ตักเตือนอวี้จิ่งซีสองคำ ให้เขาเชื่อฟังเซิ่งอันหรานและพ่อบ้านก็ออกไป

เสียงเครื่องยนต์ในลานค่อยๆ หายไป เซิ่งอันหรานกุมมือ ในดวงหนึ่งยังเต้นตึกๆ ไม่หยุด

เธอไม่ยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองรู้สึกดีแบบประหลาดกับอวี้หนานเฉิง แต่อวี้หนานเฉิงจะแต่งงานแล้ว เป็นมือที่สามทำลายงานแต่งคนอื่นเธอทำไม่ได้ มีเรื่องอดีตของเฉียวเจ๋อและหลีเย่ว์ ชีวิตนี้เธอเกลียดเป็นมือที่สามคนอื่นอย่างเข้าไส้ ตัวเองจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?

อย่างที่คิดตอนเย็นอวี้หนานเฉิงไม่กลับมา ได้ยินพ่อบ้านถึงรู้ว่าอวี้หนานเฉิงไปทำงานที่เซี่ยงไฮ้ ครั้งนี้ต้องรอลูกค้าใหญ่ทางนิวยอร์กรายหนึ่ง อย่างน้อยครึ่งเดือน อย่างมากหนึ่งเดือนก็กลับมาไม่ได้

"ฉันไม่ควรพักที่นี่อีกใช่ไหม?"

ดึกดื่น เซิ่งอันหรานพิงบนหมอน บีบจมูกไซบีเรียนฮัสกีที่อยู่ข้างๆ พูดเองเออเอง

"แกบอกฉันหน่อย ฉันควรทำยังไง?"

มือเขย่าหัวไซบีเรียนฮัสกี เธอเม้มปากทำท่าคิดวิเคราะห์ "แกก็ไม่รู้เหรอ?"

ในห้องที่ค่อนข้างมืดมีเสียงถอนหายใจยาวหนึ่งดังขึ้น

เช้าวันถัดไป หลังส่งเด็กทั้งสองไปโรงเรียนอนุบาล เซิ่งอันหรานไปทำงานที่บริษัท

ตอนเช้าเพิ่งถึงโรงแรมไม่นาน ผู้จัดการแผนกแม่บ้านก็รีบมาหา"ผู้จัดการเซิ่ง คุณรีบไปดูหน่อย ห้อง1023เกิดเรื่องแล้ว กำลังโวยวายอยู่"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว เดินไปข้างนอกพลางถามถึงสถานการณ์โดยรวม

"ลูกค้าผู้หญิงที่เข้าพักห้อง1023 บอกว่าในห้องมีแมลงสาบ หลังพวกเราเข้าเจอ2ตัวจริงๆ ไม่รู้ว่าพนักงานก่อนหน้านี้มารยาทไม่ดีหรือเปล่า เอาเป็นว่าตอนนี้โวยวายขึ้นมา"

พูดอยู่ ก็ถึงหน้าประตูห้อง 1023 มีคนกลุ่มหนึ่งมุ่งล้อมด้วยความสนใจ

เซิ่งอันหรานตำหนิออกไป "ว่างไม่มีงานทำกันใช่ไหม?"

ผู้จัดการแผนกแม่บ้านข้างๆ รีบโบกมือ"มีหน้าที่ทำอะไรก็ไปทำ มารวมกันอยู่ตรงนี้ทำอะไร?"