บทที่ 15

สีหน้าของท่านปู่เปลี่ยนไปทันที เขายังคงนิสัยหลานชายเป็นอย่างดี เขาหันไปมองเขา หวังว่าจะเป็นแค่ความเข้าใจผิด

แต่เมื่อเห็นร่างกายของ หลินจื่อตงสั่นเทา ก็ยากที่จะพูด “ผม ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของเพื่อนคุณชายเป้า...”

“แกไอ้หลานเลว!”

ท่านปู่โกรธมากจนตบเขาอย่างแรง

หลินหงและภรรยาของเขาก็หน้าซีดเช่นกัน พวกเขาไม่คุ้นเคยกับคุณชายเป้าแต่พวกเขาเคยได้ยินเกี่ยวกับชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของคุณชายเป้าพวกเขาจะไม่กลัวได้ยังไง

ไม่ว่ายังไง หลานชายก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้

ท่านปู่ก้าวไปข้างหน้าแสร้งทำเป็นสงบแล้วพูดว่า: “คุณชายเป้า คราวนี้เป็นความผิดของหลานชายของข้าเอง แต่เราไม่อาจโทษคนไม่รู้เรื่องได้ ข้าขอให้คุณมีเกียรติและปล่อยเขาไปสักครั้ง “

“ไม่ต้องกังวล เราจะชดเชยให้แน่นอน”

“เอาล่ะ เพื่อเห็นแก่ผู้เฒ่า ห้าร้อยล้าน แล้วเราจะปล่อยไป”

อะไรนะ ห้าร้อยล้าน!

ครอบครัวของหลินหงเริ่มวิตกกังวลทันที ทรัพย์สินของตระกูลหลินทั้งหมดมีเพียงประมาณหนึ่งพันล้านเท่านั้น ในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ หากถอนเงินสดออกไปห้าร้อยล้าน เงินทุนหมุนเวียนก็จะมีปัญหาอย่างแน่นอน

“อะไรนะ ไม่อยากเหรอ?”

“ถ้าเจ้าไม่ต้องการ ข้าจะพาหลินจื่อตงออกไป” คุณชายเป้าพูดอย่างเย็นชา

เมื่อ หลินจื่อตงได้ยินแบบนี้ เขาก็ตกใจกลัวและรีบลุกขึ้น: “คุณปู่ พ่อแม่ ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย ... “

“ลูกรัก อย่ากลัวเลย แม่จะช่วยลูกอย่างแน่นอน”

หลิวอวิ๋นซิ่วกังวลมากและพูดว่า: “พ่อ โปรดช่วยจื่อตงด้วยนะ”

ท่านปู่เหลือบมอง หลิวอวิ๋นซิ่วอย่างเดือดดาล แม่ที่รักมักจะสูญเสียลูกชาย ถ้าไม่ใช่เพราะความไม่รู้ของหลิวอวิ๋นซิ่ว เขาก็คงไม่เลยเถิดมาจนถึงทุกวันนี้หรอก

แต่ห้าร้อยล้านมันมากเกินไปที่จะช่วยเขา เขากัดฟันและกำลังจะตกลง

หลินหว่านหรูทนไม่ไหวและพูดว่า “คุณชายเป้า พี่ชายของฉันทำผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่มันมากเกินไปหรือเปล่าคะที่คุณจะขอเงินห้าร้อยล้าน”

จางเป้าหันกลับมาและดวงตาของเขาสว่างขึ้น: “ได้ยินมานานแล้วว่าลูกสาวของตระกูลหลินนั้นสวยและมีหอมมาห เมื่อได้มาเห็นด้วยตัวเองต้องยอมรับว่าเป็นแบบนั้นจริง ๆ”

“เงินห้าร้อยล้านจะช่างมันก็ได้ แต่คุณหลินต้องไปกับข้าสามวัน”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ใบหน้าของหลาย ๆ คนก็น่าเกลียดมาก แม้แต่หลินจื่อตงเขาก็ยังหวงน้องสาวของเขา