บทที่ 2

“นี่เป็นแบล็กการ์ดหลงเถิง ข้างในบัตรมีเงินอยู่ห้าร้อยล้านบาท สามารถใช้ได้ทุกร้านค้าที่อยู่ในเครือหอการค้าหลงเถิงเมืองเทียนไห่ครับ”

“อีกทั้งท่านเองคงเพิ่งมาถึง น่าจะยังไม่มีที่พัก นี่เป็นบัตรคีย์การ์ดวิลล่าของโซนสกายพาเลซหนึ่งครับ ได้โปรดรับมันไว้เถอะ”

“ใจกว้างดีนะครับ มีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถอะ” เย่เทียนหยู่เผยแววตาลึกล้ำราวกับเขามองทุกอย่างออกอยู่แล้ว

“ราชามังกรช่างปรีชา หยางเฉียนเฉียนลูกสาวของกระผมมักมีอาการตัวเย็นมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานี้ เราหาหมอมาไม่น้อย แต่ไร้หนทางครับ” หยางต้าฝูรีบพูด

“ไม่ต้องกังวล แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น รอพรุ่งนี้ผมหาเวลาว่างไปช่วยเธอรักษาก็พอแล้ว”

“ยอดไปเลยครับ กระผมขอขอบคุณท่านราชามังกร!”

หยางต้าฝูพูดด้วยความตื่นเต้น เขาเองก็ได้สอบถามผู้คนไปทั่วสารทิศ จนในที่สุดก็ค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่

ราชามังกรหนุ่มองค์ใหม่กลายเป็นแพทย์เซียนที่เขาตามหามาแสนนานแต่หาไม่พบเสียที เป็นแพทย์เซียนที่ชอบหลบซ่อนตัว

ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ ใครจะคิดว่า แพทย์เซียนในตำนานจะยังเด็กขนาดนี้ และยังเป็นราชามังกรแห่งหลงเหมินอีกด้วย

หลังจากได้รับคำตอบแล้ว หยางต้าฝูมีความสุขมากเขาจึงพูดขึ้นต่อ “ท่านราชามังกร ไม่ทราบว่าท่านมีสิ่งใดอยากจะรับสั่งกระผมหรือไม่ ในเมืองเทียนไห่แห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดที่กระผมทำไม่ได้”

“ช่วยตามหาคนคนหนึ่งให้ผมหน่อย เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง” เย่เทียนหยู่เล่าสถานการณ์ให้หยางต้าฝูฟัง

“ได้ครับ กระผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยท่านตามหา!”

“แล้วก็ กระผมได้เชิญชวนเหล่าคนชั้นสูงมากมายเพื่อมางานเลี้ยงต้อนรับท่านในค่ำคืนนี้แล้วครับ”

เย่เทียนหยู่ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินดังนั้น “ผมไม่ชอบโอ้อวด เรื่องงานเลี้ยงช่างมันเถอะ”

“แต่ว่า กระผมได้เตรียมการไว้แล้ว”

“ยกเลิกเถอะ”

“ครับ”

“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วขอผมจะลงจากรถนะ แล้วก็ ต่อไปอย่าคอยเรียกผมราชามังกรเลยครับ เรียกผมเย่เทียนหยู่ก็พอ” เย่เทียนหยู่ไม่อยากดึงดูดสายตาผู้คนมากไป

“ครับ!”

หยางต้าฝูฟังออกว่าเย่เทียนหยู่ต้องการถ่อมตัว และเขาก็ตกลงด้วยความเคารพทันที