บทที่ 5

ทุกคนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง นี่เขากล้าขึ้นไปจริง ๆ เหรอ ก่อนจะพากันหัวเราะ

“ฮ่า ๆ ฉันล่ะตลกเป็นบ้า คนบ้านนอกอย่างแกยังกล้าพูดจาอวดเบ่งขนาดนี้”

“...”

เย่เทียนหยู่ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา เขาหยิบดาบขึ้นมาแล้วเร่งเร้า: “ยังไม่รีบอีก?”

หลิวเจี๋ยรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาจึงเดินเข้าไปแล้วพูดว่า “แกไม่สวมอุปกรณ์ป้องกันเหรอ?”

“ไม่จำเป็นหรอก”

เมื่อหลิวเจี๋ยได้ยินแบบนั้นก็โกรธจัด เขายิ้มเยาะแล้วพูดว่า “ดี ถ้าอีกพักแกเจ็บตัวก็อย่ามาโทษฉันภายหลังแล้วกัน” เขาคิดจะใช้โอกาสนี้ทำให้มือและเท้าของเขาพิการ

“พูดมากจริงจังเลยครับ” เย่เทียนหยู่ขมวดคิ้ว

ไม่ต้องพูดว่าหลิวเจี๋ยโกรธมากขนาดนั้น แต่ทุกคนต่างก็หมดคำจะพูด

แค่ดูท่าถือดาบของเขา ก็มองออกเลยว่าเป็นคนนอกวงการ ดันกล้ามาอวดแบบนี้ นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?

หลินหว่านหรูกังวลเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะไม่ชอบเย่เทียนหยู่ และอยากให้เขาออกจากชีวิตเธอไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่เธอก็ไม่ได้อยากให้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับเขา

ซูถิงปลอบเธอทันที: “หว่านหรู ไม่ต้องกังวล ไม่เป็นไรหรอกหน่า นายน้อยหลิวมีทักษะมากและก็รู้จักขอบเขตด้วย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรอก”

หลินหว่านหรูก็คิดคิดแล้วก็เห็นด้วย

ในเวลานี้เอง หลิวเจี๋ยได้ยกเท้าขึ้นแล้วรีบวิ่งไปข้างหน้า พร้อมกับแทงดาบในมืออย่างรวดเร็ว

“หล่อมาก ดาบของนายน้อยหลิวทั้งได้ท่วงท่าและผลิวไหว เงียบเฉียบ ขนาดพวกนักกีฬามืออาชีพยังต้องหลีกทางเลยล่ะ”

“แล้วดูท่าไอ้หมอนั่นสิ ดูไม่เอาจริงเอาจังเลยสักนิด ท่าจะไม่มีความสามารถในการป้องกัเลยด้วยซ้ำ”

“พอจบกระบวนท่านี้ เขาจะต้องราบคาบแน่”

“ฮ่า ๆ เป็นแบบนี้แล้วยังทำเป็นอวดดีอีก มาดูกันดีกว่าว่าเขาจะตาย…”

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของหลิวเจี๋ยและดาบในมือของเขาก็ตกลงไปที่พื้น

นี่มัน?

ทำไมเป็นแบบนี้?

ทุกคนตกตะลึงอยู่ชั่วครู่

ทุกคนมองหน้ากันไปมาด้วยความเหลือเชื่อต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าพวกเขา