บทที่ 9

“แม่งเอ้ย มึงไม่รู้แล้วใครจะรู้วะ มึงเป็นแพทย์เซียนนะ”

หยางปินคำรามด้วยความโกรธ ยังนึกว่าตนจะได้ทำประโยชน์ครั้งใหญ่แต่กลับกลายเป็นเช่นนี้

หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเฉียนเฉียน พ่อของเธอจะต้องถลกหนังเขาแน่

ในตอนนั้นเอง อาการสั่นของหยางเฉียนเฉียนยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ โดยแทบไม่มีการเคลื่อนไหวเลย ราวกัยเธอได้ตายไปแล้ว

ใบหน้าของหยางปินเริ่มย่ำแย่มากขึ้นเรื่อย ๆ เขานึกถึงคำพูดของเย่เทียนหยู่ขึ้นมา มันแม่นยำมาก และตอนนี้เขาอาจทำผิดพลาดครั้งใหญ่

ในขณะนี้ เขาคิดถึงคำพูดของเย่เทียนหยูที่บอกว่าเขาจะต้องเสียใจ

และตอนนี้เขาเสียใจจริง ๆ

ในตอนนั้นเอง ในที่สุดหยางต้าฝูก็กลับมา ทันทีที่เขาเข้ามาและเห็นเย่เทียนหยู่เขาก็ถามอย่างกังวล: “ท่าราชามั…คุณชายเย่ เฉียนเฉียนเป็นยังไงบ้างครับ?”

เย่เทียนหยู่ส่ายหัวมองดูหยางปินแล้วพูดว่า “ถามเขาสิ!”

หยางต้าฝูมองไปที่ผู้คนที่ตื่นตระหนก แล้วเห็นแพทย์เซียนหลี่ยืนถือเข็มอยู่ข้างเขา เขาคาดเดาความเป็นไปได้คร่าว ๆ และพูดด้วยความโกรธว่า “หยางปิน เกิดอะไรขึ้น!”

หยางปินถูกพ่อของเขาดุด้วยความโกรธและหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ

ใบหน้าของแพทย์เซียนหลี่ซีดลงและเขาพูดอย่างขมขื่น: “ประธานหยาง ข้าขอโทษจริง ๆ ข้าขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้ ลูกสาวของท่านจากไปแล้ว”

“อะไรนะ!”

ใบหน้าของหยางต้าฝูซีดลงและร่างกายของเขาสั่นเทา

อ้ากกก!

หวังอวิ๋นกลั้นเสียงร้องไห้ไม่อยู่อีกต่อไป ตอนนี้เธอเสียใจแล้ว ถ้าเย่เทียนหยู่ลงมือบางทีลูกสาวอาจจะไม่ตาย

ขาของหยางปินอ่อนลงและเขาก็คุกเข่าลง

“แก แก ไอ้ลูกชั่วเอ้ย!”

หยางต้าฝูโกรธมากจนเตะหยางปินออกไปและมองไปที่เย่เทียนหยู่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

“ไม่ต้องกังวลครับ เธอยังมีชีวิตอยู่” เย่เทียนหยู่กล่าว

“อ๊ะ!”

หยางต้าฝูตกใจและรีบก้มลงแล้วพูดว่า: “ได้โปรด ท่านราชามังกรโปรดช่วยเฉียนเฉียนด้วย!”