บทที่ 103-2 ตัดเอว

ฆ้องทองคำจูเคยได้ยินชื่อของเจ้าคนต่ำช้าผู้นี้ เจียงลวี่จงและหยางเยี่ยนทะเลาะกันก็เพราะเขา เป็นแค่ฆ้องทองแดงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง กลับสามารถทำร้ายลูกชายเขาได้เชียวหรือ

“ตอนรวมกลุ่มกัน ฆ้องทองแดงชั้นต่ำคนนั้นมาสาย ฆ้องเงินจูจึงสั่งสอนเขาไปครั้งหนึ่ง ไม่คิดเลยว่าในใจจะมีความแค้น ยามที่ยึดทรัพย์ ฆ้องเงินจูเพียงลวนลามสตรีบ้านขุนนางต้องโทษผู้หนึ่ง แต่เขากลับชักดาบออกมาฟันคน”

ความจริงแล้วฆ้องเงินผู้นี้ก็ได้ยินมาจากฆ้องทองแดงที่มารายงานเช่นกัน เรื่องราวเป็นเช่นนี้จริงๆ เพียงแต่เมื่อผ่านการเสริมเติมแต่งจากเขา ลำดับความสำคัญจึงเลือนรางและแอบเปลี่ยนใจความหลักไป

เขาโยนต้นเหตุความขัดแย้งไปยังฆ้องทองแดงที่ชื่อสวี่ชีอันคนนั้น ถึงอย่างไรเขาก็ไม่อาจพูดต่อหน้าบิดาของคนอื่นได้ว่า ‘ลูกชายเจ้าหยามเกียรติสตรีบ้านขุนนางต้องโทษจนถูกคนเขาฟันเอา’

มองเห็นฆ้องทองคำจูหน้าเขียวปั๊ด ฆ้องเงินก็พูดต่อ “สวี่ชีอันผู้นั้นกำลังอยู่ระหว่างทางคุมตัวกลับมา คาดว่าคงใกล้ถึงที่ทำการแล้วขอรับ”

เมื่อแน่ใจว่าคนชุดขาวของสำนักโหราจารย์ยังมีเวลามาเพียงพอ จูหยางจึงมองดูลูกชายคนเล็กที่หมดสติอยู่อย่างล้ำลึก แล้วหายวับออกจากห้องโถงราวกับลมแรง

ฆ้องทองคำจูเพิ่งจะพุ่งออกมาจากที่ทำการ เขาก็จ้องมองไปยังทิศทางของถนนสายยาว แลเห็นม้าหกตัวค่อยๆ เข้ามาใกล้ หนึ่งตัวในนั้นมีสวี่ชีอันนั่งอยู่ สองมือถูกมัดเอาไว้แน่น

รอบตัวเขามีม้าห้าตัวล้อมอยู่เพื่อคุมตัวเขากลับมายังที่ทำการ หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลคนที่เหลือยังคงค้นบ้านและตรวจนับทรัพย์สินกันอยู่

ฆ้องทองคำจูจดจ้องฆ้องทองแดงตัวเล็กๆ ที่อยู่บนหลังม้า ไม่มีความโกรธเกรี้ยวและไม่มีจิตสังหาร นิ้วมือชี้นำพลังปราณ ‘ชิ้ง’ ดาบพกของจูกว่างเสี้ยวถูกชักออกมาเอง แล้วฟันไปยังสวี่ชีอันตามการควบคุมพลังปราณนี้

ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว รวมไปถึงสวี่ต้าหลางที่ถูกมัดมือไว้ด้วย

ตึง

ดาบพกของฆ้องทองแดงอีกคนเคลื่อนออกจากฝักแล้วขวางกั้นคมดาบที่จะฟาดฟันสวี่ชีอันเอาไว้

ดาบพกมาตรฐานสองเล่มตกลงพื้นพร้อมกันจนเกิดเสียง ‘เคร้ง’ สองครั้งดังขึ้นมา

สวี่ชีอันได้สติก่อน แผ่นหลังยังคงหลั่งเหงื่อเย็น

จูหยางที่มองอารมณ์ความรู้สึกไม่ออกเหมือนกับบดขยี้มดแมลง ในที่สุดสีหน้าของเขาก็มืดครึ้ม หันหน้าไปจ้องชายหนุ่มผู้มีใบหน้าอัมพาตข้างหลังเขม็ง เขาระงับไฟโทสะแล้วกล่าวขึ้นว่า

“พยายามฆ่าเจ้านาย ใช้กฎหมายมาตัดสิน เจ้าปกป้องเขาไม่ได้”

“จะตัดสินก็ต้องให้บิดาข้าตัดสิน” หยางเยี่ยนผู้มีใบหน้าอัมพาตจ้องรับดวงตาโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “มีที่ให้เจ้ามาแตะต้องคนของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ได้ เช่นนั้นเรื่องนี้ให้เว่ยกงตัดสิน”

ทั้งสองไปที่หอเฮ่าชี่ทันที ให้เว่ยเยวียนเป็นผู้มอบความยุติธรรม

หลังจากได้รับอนุญาตให้ผ่าน หยางเยี่ยนผู้มีใบหน้าไร้อารมณ์และจูหยางผู้เปี่ยมไฟโทสะยากจะสงบก็ขึ้นบันไดไปพบเว่ยเยวียนที่ชั้นเจ็ด

เว่ยเยวียนยืนอยู่ในโถงสังเกตการณ์ หันหลังให้กับห้องชา

หนานกงเชี่ยนโหรวยืนอยู่ที่ส่วนเชื่อมระหว่างโถงสังเกตการณ์กับห้องชา เอนตัวพิงผนัง ใบหน้ายิ้มเย็นระคนสนุกสนาน

“เว่ยกง!” จูหยางกอบหมัดเอ่ยเสียงขรึม “บุตรชายของข้าจูเฉิงจู้ถูกฆ้องทองแดงสวี่ชีอันฟันจนบาดเจ็บสาหัส ความเป็นความตายอยู่บนเส้นด้าย ตอนนี้ยังไม่พ้นขีดอันตรายขอรับ หวังว่าเว่ยกงจะให้ความเป็นธรรมแก่ผู้น้อย ลงโทษฆ้องทองแดงสวี่ชีอันสถานหนัก”

เขาเงยหน้ามองร่างของเว่ยเยวียน เมื่อเห็นเขาหันกลับมาก็กล่าวต่อ “เว่ยกง เรื่องนี้…”

จูหยางอธิบายความออกไปตั้งแต่ต้นจนจบ

เว่ยเยวียนจึงหันหน้า ก้าวกลับมายังห้องชาแล้วนั่งลงที่โต๊ะ

หยางเยี่ยนกล่าว “ท่านพ่อบุญธรรม ข้ามีข้อโต้แย้งที่แตกต่างกัน จูเฉิงจู้ฉวยโอกาสจากการยึดทรัพย์มาหยามเกียรติสตรีบ้านขุนนางต้องโทษแล้วถูกฆ้องทองแดงสวี่ชีอันขัดขวางไว้ แทนที่จูเฉิงจู้จะกลับใจ กลับโยนสตรีบ้านขุนนางต้องโทษมายังลานบ้าน ทำให้เสื่อมเสียเกียรติในที่สาธารณะ สวี่ชีอันห้ามปรามไม่เป็นผล จึงลงมือเพราะความโกรธ”

ลำบากฆ้องทองคำหยางแล้ว เขาเอ่ยคำพูดสำหรับวันทั้งวันจนจบภายในลมหายใจเดียว

“เหลวไหล!” จูหยางโมโหมาก “เห็นอยู่ชัดๆ ว่าฆ้องทองแดงสวี่ชีอันแก้แค้นเรื่องส่วนตัว”

เว่ยเยวียนวางถ้วยชาและต้มชาราวกับอยู่เพียงลำพัง รอจนฆ้องทองคำทั้งสองทะเลาะกันเสร็จ หลักๆ จะเป็นจูหยางที่ตะโกนก่นด่า ส่วนหยางเยี่ยนคร้านจะสนใจ

“ในเมื่อมีความแตกต่าง เช่นนั้นก็มาเผชิญหน้ากันเถอะ” เว่ยเยวียนกล่าว

ไม่นาน ซ่งถิงเฟิง จูกว่างเสี้ยว และฆ้องทองแดงคนอื่นที่กลับมาก่อนก็ถูกเรียกตัวขึ้นไป รวมถึงสวี่ชีอันด้วย

เขาถูกทุกคนคุมไว้ตรงกลาง ที่มือมีเชือกมัดอยู่

“พูดมาให้กระจ่าง!” เว่ยเยวียนกวาดตามองทุกคนแล้วเอ่ยอย่างโอนอ่อน

ฆ้องทองแดงทุกคนก้มหน้าลงพร้อมกัน กลับไม่กล้ามองสบตาเขา แม้ว่าขันทีใหญ่ผู้นี้จะแสดงภาพลักษณ์อ่อนโยนน่าเคารพมาโดยตลอดก็ตาม

สายตาคมกริบของจูหยางจ้องเขม็งไปที่ฆ้องเงินที่มารายงานข่าวให้ตน “เจ้ารายงานเรื่องทั้งหมดให้เว่ยกงฟังอย่างละเอียดอีกครั้งสิ”