บทที่ 105 ระเบิด

สวี่ซินเหนียนใช้เงินสามสิบตำลึงแลกกับของของญาติผู้พี่ เขาเก็บกระจกหยกใบเล็กใส่ในแขนเสื้อ เดินออกจากคุกใต้ดิน ที่ประตู และพบกับซ่งถิงเฟิงและจูกว่างเสี้ยวซึ่งรออยู่นานแล้ว

ซ่งถิงเฟิงกล่าว “พวกเราจัดการเรื่องหนังสือรับรองเข้าสู่เขตพระราชฐานเรียบร้อยแล้ว เจ้าไม่เคยไปที่นั่น ให้พวกเราสองคนพาไปเถอะ”

สวี่ซินเหนียนโค้งคำนับขอบคุณ

ซ่งถิงเฟิงโบกไม้โบกมือ “ขอเพียงเจ้าช่วยเขาได้ ทุกอย่างก็ได้ทั้งนั้น”

ทั้งสามคนขี่ม้าเร็วมาถึงประตูเขตพระราชฐานที่ใกล้ที่สุด ซ่งถิงเฟิงหยิบหนังสือรับรองของหน่วยงานลาดตระเวนยามวิกาลออกมาแล้วเข้าไปในเขตพระราชฐานอย่างราบรื่น

ระหว่างทางถูกพวกกองดาบที่ตรวจการณ์อยู่เรียกถามไม่หยุด จากนั้นก็เป็นพวกหน่วยองครักษ์ราชวัลลภ

สุดท้ายก็มาถึงด้านนอกพระราชวัง ก็ยังถูกขวางเอาไว้อีก

หนังสือรับรองของหน่วยงานลาดตระเวนยามวิกาลใช้ได้ถึงขั้นนี้เท่านั้น หากไปต่อก็คือพระราชวังแล้ว แม้ว่าพระราชวังจะใหญ่มาก แต่ความหมายของมันก็คือบ้านขององค์จักรพรรดิ

สวี่ซินเหนียนกล่าว “ข้าน้อยเป็นศิษย์ของสำนักอวิ๋นลู่ เป็นคนรู้จักเก่าขององค์หญิงใหญ่ มีเรื่องจะทูลขอ โปรดนำรายงานต่อด้วยขอรับ”

เรื่องที่องค์หญิงใหญ่เสด็จไปศึกษาเล่าเรียนที่สำนักอวิ๋นลู่นั้นเป็นที่รู้โดยทั่วกัน ทหารรักษาพระองค์จึงไม่ได้ทำให้ลำบากใจ ให้ทั้งสามคนคอยอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าไปรายงาน

หลังเข้าไปหนึ่งเค่อ ทหารรักษาพระองค์ก็กลับมาเอ่ยว่า “ตามข้ามา”

เขานำทั้งสามคนเข้าไปในพระราชวังแล้วเอ่ยเตือน “ห้ามมองส่งเดช ห้ามพูดส่งเดช ระวังวาจาและกิริยาของตนไว้”

สวี่ซินเหนียนก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่งถิงเฟิงและจูกว่างเสี้ยวรู้กฎเกณฑ์ดี จึงก้มหน้าเดินเร็วๆ

แม้ว่าพวกเขาจะเข้ามาในพระราชวัง ก็ทำได้แค่เดินอยู่บนเส้นทางไม่กี่เส้นเท่านั้น หากเดินผิดจนถูกกองทหารรักษาวังสอบถามเข้าแล้วไม่มีหนังสือรับรองที่เกี่ยวข้องด้วยล่ะก็ ดาบจะลอยมาได้

เดินอยู่นาน ในที่สุดก็ถึงตำหนักหลั่นเยวี่ยที่ประทับขององค์หญิงใหญ่ หน้าประตูสีชาดมีนางข้าหลวงสองคนรออยู่

นางข้าหลวงคำนับให้ เมื่อสวี่ซินเหนียนคำนับกลับ พวกนางก็นำทั้งสามคนเข้าไปในพระราชอุทยาน

หลังเดินอยู่บนระเบียงทางตัดเดินผ่านสวน พวกสวี่ซินเหนียนก็ถูกนำมายังห้องรับรองแขก

หญิงงามสวมชุดฝ่ายในนั่งอยู่บนโต๊ะตรงข้ามประตู ในมือถือม้วนตำราและจิบชา งามสง่าทว่าผ่อนคลาย

“องค์หญิง แขกมาแล้วเพคะ” นางข้าหลวงกล่าวขึ้นแล้วหันกายถอยออกไป

สวี่ซินเหนียนโค้งกายคารวะแล้วกล่าวเสียงดัง “สวี่ซินเหนียนจากสำนักอวิ๋นลู่ ถวายบังคมองค์หญิงใหญ่”

องค์หญิงใหญ่ยิ้มบางกล่าว “ฉือจิ้วมาหาข้า ด้วยเรื่องใดหรือ”

นางรู้จักกับว่าสวี่ซินเหนียนอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ตอนที่ศึกษาอยู่ที่สำนักอวิ๋นลู่ก็มีวาสนาพบหน้ากันอยู่สองสามครั้ง จนกระทั่งวันนั้นที่ส่งคนไปสืบเรื่องสวี่ชีอัน จึงนับว่ามีภาพจำล้ำลึกต่อสวี่ซินเหนียนผู้นี้

ฉือจิ้ว…สวี่ซินเหนียนชะงักไป เขาไม่ประหลาดใจที่องค์หญิงใหญ่รู้จักตน พระราชธิดาพระองค์นี้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด อัจฉริยะเหนือผู้คน แค่ผ่านตาก็จดจำได้ เป็นอัจฉริยะผู้รู้จักใช้เล่ห์กลกล่อมคนอย่างยิ่ง

ที่เขาคาดไม่ถึงคือองค์หญิงใหญ่กลับจดจำ ‘ชื่อรอง’ ของตนได้ แต่เขายังไม่เคยคบหากับองค์หญิงใหญ่อย่างเป็นทางการนี่นา

องค์หญิงใหญ่เรียกเขาเช่นนี้ ความจริงแล้วเสียมารยาทเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ความสัมพันธ์ของสองฝ่ายใกล้ชิดขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้เรียกใช้สวี่ซินเหนียนได้สะดวก

สวี่ซินเหนียนไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน เขาสงบอารมณ์อย่างรวดเร็วแล้วกล่าวอย่างซื่อตรง “ญาติผู้พี่ของฉือจิ้วประสบภัย องค์หญิงใหญ่ทรงโปรดยื่นมือช่วยเหลือด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าขององค์หญิงใหญ่ผงะไป ใบหน้างดงามแช้มช้อยฉายแววแปลกใจ กล่าว “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

สวี่ซินเหนียนเล่าเรื่องให้องค์หญิงใหญ่ฟัง ซ่งถิงเฟิงและจูกว่างเสี้ยวก็เสริมส่วนที่ขาดไปให้

เมื่อพูดจบ สวี่ซินเหนียนก็คำนับอีกครั้ง “ญาติผู้พี่กระทำหุนหันพลันแล่น แต่มีความจริงใจ ถ้าหากเขาไม่ลงมือล่ะก็ เด็กน่าเวทนาผู้นั้นก็จะถูกฆ้องเงินจูดูหมิ่น ตั้งอยู่ในความชอบธรรม มิเอนเอียงสู่อำนาจ มิสนซึ่งผลประโยชน์ ญาติผู้พี่มิใช่ปัญญาชน แต่ความจริงใจเช่นนี้ทำให้ปัญญาชนเช่นข้ารู้สึกนับถือพ่ะย่ะค่ะ”

จุดประสงค์ที่เขาพูดยกประโยคเก่าแก่ขึ้นมาก็เพื่อปลุกเร้าองค์หญิงใหญ่ นางก็นับว่าเป็นปัญญาชนครึ่งหนึ่งเช่นกัน

องค์หญิงใหญ่ครุ่นคิด ผ่านไปพักหนึ่งก็เอ่ยขึ้น “ผลการลงโทษของเว่ยกงล่ะ”

“ฆ้องเงินจูถูกไล่ออก ไม่อาจใช้ทำงานได้ตลอดไป ส่วนญาติผู้พี่ของกระหม่อม…จะถูกตัดเอวในอีกเจ็ดวันพ่ะย่ะค่ะ” สวี่ฉือจิ้วกล่าวเสียงขรึม

องค์หญิงใหญ่เงียบงัน ใบหน้าเย็นชาทำให้คนมองใจของนางไม่ออก

สวี่ซินเหนียนลอบถอนหายใจ องค์หญิงผู้นี้ไม่ใช่สตรีหูเบา มีความคิด บางครั้งก็ถึงขนาดน่าเกรงขามอยู่สักหน่อยด้วย

คนเช่นนี้ เวลาทำอะไรจะมีความคิดเป็นของตัวเอง

“นี่เป็นหนังสือเขียนด้วยมือจากท่านอาจารย์ ท่านปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่มู่ไป๋ และท่านปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่โย่วผิง ขอทรงโปรดองค์หญิงใหญ่ให้ความช่วยเหลือด้วยพ่ะย่ะค่ะ” สวี่ฉือจิ้วคิดจะใช้ไม้ตาย

เขานำหนังสือเขียนด้วยมือของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนออกมาจากแขนเสื้อ

ตุบ…

สิ่งที่หลุดร่วงลงมาพร้อมกับหนังสือเขียนด้วยมือยังมีกระจกหยกใบเล็กด้วย

สวี่ซินเหนียนหยิบมันขึ้นมานิ่งๆ เมื่อเก็บกระจกใบเล็กเรียบร้อย เขาก็ยื่นหนังสือเขียนมือไปให้

องค์หญิงใหญ่รับมา คลี่หนังสือเขียนมืออ่านจนจบก็เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าทราบแล้ว แต่หน่วยงานลาดตระเวนยามวิกาลเป็นของราชวงศ์ ฟังเพียงแค่เสด็จพ่อคนเดียว ข้าทำได้เพียงพยายามจนถึงที่สุดเท่านั้น”

สวี่ซินเหนียนสูดหายใจเข้าลึก “ขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่”

นางข้าหลวงส่งพวกสวี่ซินเหนียนจากไป ยามกลับมา องค์หญิงใหญ่ก็ออกรับสั่งว่า “ส่งคนไปสอบถามเว่ยกงที่หน่วยงานลาดตระเวนยามวิกาล สืบเรื่องข้อพิพาทระหว่างฆ้องทองแดงสวี่ชีอันกับฆ้องเงินจูมาให้ละเอียด”

“เพคะ!” นางข้าหลวงรับคำสั่ง

….

เมื่อออกจากพระราชวังและเขตพระราชฐานแล้ว สวี่ซินเหนียนก็บอกลาฆ้องทองแดงทั้งสองคน

เขาขี่ม้าเดินทางไปยังเมืองชั้นนอกอย่างเชื่องช้า หว่างคิ้วมีความกังวลใจเกาะกลุ่มกันแน่น

‘ไม่อาจวางเบี้ยไว้ที่ขององค์หญิงใหญ่ทั้งหมดได้ พระองค์รับปากเรื่องนี้ แต่ทรงเต็มใจลงแรงเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้’

‘ท่านพ่อไปสำนักโหราจารย์แล้ว ไม่รู้ว่าโหรที่นั่นจะมีวิธีช่วยเหลือพี่ใหญ่หรือไม่…’

‘ในฤดูใบไม้ผลิที่จะถึงนี้ข้าจะต้องไปถึงระดับสูงขั้นกลางให้ได้ ข้าต้องปีนให้สูงกว่านี้ กุมอำนาจให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นก็ทำอะไรไม่สำเร็จหรอก’

สวี่ซินเหนียนถอดถุงน้ำแล้วเติมความชุ่มชื้นให้ริมฝีปากแห้งผาก ก่อนลูบคลำกระจกหยกใบเล็กในแขนเสื้อ

เมื่อมาถึงทางตะวันออกของเมืองก็ใกล้ค่ำแล้ว

สถานรับเลี้ยงเด็กทางตะวันออกของเมืองอยู่ในเขตยาจก ที่นี่รวบรวมคนชนชั้นล่างสุดของเมืองหลวงเอาไว้ ทั้งพ่อค้าหาบเร่ คนใช้แรงงาน โจรและหัวขโมย

ชาวบ้านที่พบระหว่างทางแต่งกายด้วยชุดฤดูหนาวโกโรโกโส แก้มตอบผอมโซ สายตาที่มองเขาราวกับหมาป่าหิวโหยจ้องมองอาหาร