บทที่ 116 น่าตกใจแต่ไม่มีอันตราย

บทที่ 116 น่าตกใจแต่ไม่มีอันตราย เมืองหลวงต้าฟ่งมีที่ทำการปกครองขนาดใหญ่และขนาดเล็ก 134 แห่ง ตัดเจ้าหน้าที่ที่ไม่ได้ถูกจัดระบบและระบบทหารออก เพียงแค่ขุนนางที่ดำรงชีวิตอยู่ด้วยการเป็นข้าราชการก็ไม่น้อยกว่าหมื่นคนแล้ว

ในกลุ่มนี้ คนที่เข้าร่วมตอนเช้าได้มีเพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น และขุนนาง ขุนนางชั้นสูงกับสมาชิกราชวงศ์ที่เข้าไปสนทนากับองค์จักรพรรดิในห้องบัลลังก์โดยตรงได้มากที่สุดก็หนึ่งร้อยกว่าคน

เหล่าข้าราชบริพารที่รออยู่ด้านนอกประตูวังในยามอิ๋นรวมตัวกันเป็นกระจุกที่จุดหนึ่ง และพูดคุยสัพเพเหระ คมในฝัก

“ช่วงนี้ฝ่าบาททรงขยันว่าราชกิจมากขึ้นเรื่อยๆ”

“การตรวจสอบข้าราชสำนักใกล้จะมาถึงแล้ว”

“แต่การตรวจสอบข้าราชสำนักปีที่แล้วฝ่าบาทก็ไม่ได้ขยันขนาดนั้น”

“เป็นเพราะคดีซังผอแน่นอน เฮ้อ ปีที่เรื่องมาก วันนี้ฝ่าบาทอาจจะเกิดโมโหขึ้นมา พวกเจ้าก็อย่าขุ่นเคืองเสียล่ะ”

“ข้าเป็นเพียงขุนนางบุ๋น คดีซังผอไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าและพวกเรา”

“หืม เช่นนั้นเกี่ยวข้องกับใครล่ะ”

ทุกคนยิ้มให้กัน

เกี่ยวข้องกับใครหรือ

แน่นอนว่ามันเกี่ยวข้องกับผู้บังคับบัญชาของกองพันทหารทั้งห้าในเมืองหลวง และแน่นอนว่ามันเกี่ยวข้องกับหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลที่รับผิดชอบคุ้มกันเมืองหลวงกับราชวงศ์

แน่นอนว่าก็เกี่ยวข้องกับเว่ยเยวียนหรือเว่ยชิงอี หัวหน้าของหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล

หน้าประตูวัง เว่ยเยวียนสวมชุดสีครามยืนอยู่คนเดียว เข้ากันไม่ได้กับเหล่าข้าราชบริพารรอบๆ

เว่ยเยวียนเป็นคนพิเศษ ในราชวงศ์ไม่มีขันทีที่มีอำนาจมากเท่าเขา แม้แต่ขันทีใหญ่ที่อยู่ข้างกายจักรพรรดิ อำนาจที่ถือไว้ในมือก็ไม่มากเช่นกัน

สิ่งเดียวที่เว่ยเยวียนแตกต่างคือ เขาเป็นทั้งหัวหน้าของที่ทำการหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลและเป็นผู้ตรวจสอบของฝ่ายตรวจการ

ที่ทำการปกครองสองแห่งนี้มีอำนาจในการกำกับดูแลข้าราชบริพาร

ความหมายของจักรพรรดิหยวนจิ่งชัดเจนมาก เว่ยเยวียนคือดาบของข้า หากพวกเจ้าไม่เชื่อฟังดาบก็จะตกลงที่คอคนนั้น

เว่ยเยวียนไม่เพียงเป็นดาบที่จักรพรรดิหยวนจิ่งผลักออกไปถ่วงดุลข้าราชบริพารเท่านั้น ยังมีบทบาทในการดึงความเกลียดชังอีกด้วย

เหล่าข้าราชบริพารไม่กล้าเกลียดชังจักรพรรดิ แต่พวกเขาสามารถระบายอารมณ์ใส่เว่ยเยวียนได้

ตอนนี้วัดหย่งเจิ้นซานเหอถูกทำลาย และจักรพรรดิหยวนจิ่งที่บริหารแบบเกียจคร้านมานานก็จะว่าราชกิจในวันนี้ เห็นชัดว่าเต็มไปด้วยความโกรธต้องการระบายออก

เว่ยเยวียนต้องแบกรับภาระหนักเป็นแน่

เหล่าข้าราชบริพารต่างก็ผสมโรงอย่างมีความสุข

ในช่วงต้นยามเหม่า เสียงระฆังดังก้องในท้องฟ้ายามราตรีอันมืดสนิท ดูกว้างใหญ่และอ้างว้าง

เหล่าข้าราชบริพารเข้าไปทางประตูตะวันออกที่เปิดอย่างช้าๆ แต่สมาชิกของราชวงศ์เข้าไปทางประตูตะวันตก

จักรพรรดิหยวนจิ่งยืนเหนือเก้าอี้มังกร และทอดมองขุนนางหลายร้อยคนเดินเข้ามาทางประตูวังอย่างเป็นระเบียบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารแบ่งออกเป็นแถว

ขุนนาง ขุนนางชั้นสูงกับสมาชิกราชวงศ์อีกร้อยกว่าคนเดินเข้าไปในห้องบัลลังก์

หลังจากจัดแถวเสร็จ ขุนนางใกล้ชิดคนหนึ่งของกรมอาญาก็ก้าวออกมา และเอ่ยเสียงดัง “เมื่อคืนก่อน มีคนร้ายบุกเข้าไปในซังผอ และระเบิดวัดหย่งเจิ้นซานเหอ ทำให้ต้าฟ่งของข้าอับอาย เว่ยเยวียนเป็นหัวหน้าของหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล คุ้มกันเขตพระราชฐานไม่รอบคอบ กระหม่อมขอฝ่าบาทตัดศีรษะข้าราชการผู้นี้ เพื่อยุติความโกรธของประชาชนพ่ะย่ะค่ะ”

“กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

“กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

คนชอบตำหนิมืออาชีพหลายคนกระโดดออกมาทันที และขอให้จักรพรรดิหยวนจิ่งตัดหัวของเว่ยเยวียน

การบ่อนทำลายในท้องพระโรงมีลักษณะเดียวกับการซื้อผักที่ไช่ซื่อโข่ว ปกติจะพูดใหญ่โต เอาแต่ตัดหัว และยึดทรัพย์

ไม่ว่าเรื่องจะใหญ่หรือไม่ แค่ตัดหัวก็ถูกแล้ว

หากจักรพรรดิไม่เห็นด้วย พวกเขาก็จะต่อรอง จากตัดหัวเป็นเนรเทศ จากเนรเทศเป็นไล่ออก

ถึงอย่างไรก็ไม่อาจเปิดปากพูดให้ไล่ออกได้ ต้องให้พื้นที่ต่อรองแก่จักรพรรดิ มิเช่นนั้นจักรพรรดิจะมองว่า พวกเจ้าไม่ให้โอกาสข้าต่อรองหรือ

เช่นนั้นก็ไม่มีความผิด

เหนือความคาดหมายของเหล่าข้าราชบริพาร จักรพรรดิหยวนจิ่งปฏิเสธคำกล่าวโทษที่มุ่งเน้นเว่ยเยวียนทันที และชื่นชมการทำงานของเว่ยเยวียน

นี่ทำให้เหล่าข้าราชบริพารรู้สึกงงงวย และกระซิบกระซาบกัน

“เงียบ!”

ขันทีใหญ่ประจำตัวของจักรพรรดิหยวนจิ่งฟาดแส้ และเตือนเหล่าข้าราชบริพารด้วยเสียงอันแหลมคม

เรื่องนี้จบลงแล้ว ทว่าคำกล่าวโทษที่มุ่งเน้นเว่ยเยวียนไม่ได้หยุด แต่เปลี่ยนเป้าหมาย

ขุนนางอีกคนหนึ่งของกรมอาญาก้าวออกมา และพูดว่า “สวี่ชีอัน เจ้าหน้าที่หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลฆ่าทหารยามอย่างเปิดเผยที่ประตูของที่ทำการปกครองกรมอาญา ดูถูกอำนาจของจักรวรรดิ กระหม่อมขออ้อนวอนฝ่าบาทลงโทษวายร้ายคนนี้อย่างหนักด้วย ประหารชีวิตทั้งครอบครัวและยึดทรัพย์สินพ่ะย่ะค่ะ”

เห็นชัดว่าเมื่อคนของตัวเองถูกกล่าวโทษ เว่ยเยวียนที่สงบนิ่งไม่แยแสหรี่ตา และเดินตามออกมา “ฝ่าบาท กรมอาญาบงการให้ทหารรักษาพระองค์ขัดขวางหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลทำคดี เจตนาที่แท้จริงนั้นยากแก่การหยั่งรู้ กระหม่อมจึงสงสัยว่าเจ้ากรมซุนแห่งกรมอาญาสมรู้ร่วมคิดกับคนร้าย ระเบิดซังผอ ขอฝ่าบาทไล่เขาออกและขังเขาในคุกหลวง ให้กระหม่อมสอบปากคำพ่ะย่ะค่ะ”

เหล่าผู้ตรวจสอบของฝ่ายตรวจการเห็นด้วยทีละคนๆ

“เหลวไหลทั้งเพ!”

“ฝ่าบาท เว่ยเยวียนให้ร้าย มีแรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์พ่ะย่ะค่ะ”

“ฝ่าบาท กรมอาญามีปัญหาใหญ่ พวกกระหม่อมเห็นด้วย ถอดขุนนางทุกคนของกรมอาญาออกเพื่อสอบสวนและจัดการพ่ะย่ะค่ะ”

ทั้งสองฝ่ายเริ่มก่อสงครามทางคำพูดทันที ขุนนางของหน่วยอื่นก็ขัดจังหวะบางครั้ง และใส่ไฟ ภายในท้องพระโรง แต่ละฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด

สมุหราชเลขาธิการของราชวงศ์ เจ้ากรมแห่งหกชั้นศาล เว่ยเยวียนและคนใหญ่คนโตอีกสองสามคนหลับตาเอาแรง

จักรพรรดิหยวนจิ่งไม่โกรธเลย เมื่อเห็นว่าขุนนางทุกคนเกือบจะทะเลาะกัน เขาก็ส่งสัญญาณให้ขันทีใหญ่ตำหนิ ทำให้ห้องบัลลังก์กลับสู่ความสงบ

“ฆ้องทองแดงสวี่ชีอันเดิมทีก็มีความผิดอยู่กับตัว จึงทำเรื่องที่ยากจะหลบเลี่ยงอย่างสุดโต่ง พวกเจ้าควรจะร่วมแรงร่วมใจกันทำคดี ไม่ใช่ขัดขวางกัน หากมีครั้งหน้าอีกข้าจะลงโทษอย่างรุนแรง” จักรพรรดิหยวนจิ่งพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เว่ยเยวียนลืมตา ฉายแววประหลาดใจออกมา

เขารู้ว่าสวี่ชีอันจะไม่เป็นไรแน่ๆ เพียงแค่ไม่คิดว่าจักรพรรดิหยวนจิ่งจะพูดให้ฆ้องทองแดงตัวเล็กๆ ด้วยตัวเอง

จักรพรรดิหยวนจิ่งมองเหล่าข้าราชบริพารรอบๆ ด้วยสายตาอันเฉียบคม และพูดต่อ “ตั้งแต่วันนี้ ยกเลิกการปิดกั้นประตูเมือง ขุนนางในราชสำนักระดับหกขึ้นไป ทุกคนห้ามออกจากเมืองหลวง แยกย้าย!”

…

ในช่วงต้นยามเหม่า สวี่ชีอันตื่นนอนตรงเวลา ล้างหน้าบ้วนปากแต่งตัว และไปกินอาหารเช้าที่บ้านอารอง