บทที่ 126 องค์หญิงใหญ่เรียกตัว

บทที่ 126 องค์หญิงใหญ่เรียกตัว ไต้ซือเหิงชิงกล่าวอ้อมแอ้ม “ใต้เท้ารู้ได้อย่างไร”

สมญานามเหิงหยวนนี้สวี่เอ้อร์หลางเป็นคนบอกเขา ตอนที่ให้สวี่เอ้อร์หลางไปหาหมายเลขหกที่สถานรับเลี้ยงเด็กวันนั้นก็พบว่าหมายเลขหกจากไปแล้ว พอสวี่เอ้อร์หลางกลับมาก็บอกสวี่ชีอันว่า ‘พนักงานบอกข้าว่า ปรมาจารย์เหิงหยวนจากไปแล้ว กล่าวว่ามีเบาะแสของศิษย์น้อง’

“ท่านไม่ต้องสนว่าข้ารู้ได้อย่างไร ตอนนี้ข้ากำลังถามท่าน” สีหน้าของสวี่ชีอันเคร่งขรึม สำหรับพระที่ทำตัวอารยะขัดขืนแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องไว้หน้านักหรอก

แม้ว่าหากสู้กันตัวต่อตัว ไต้ซือของวัดมังกรเขียวผู้นี้อาจจะกดเขาไว้กับพื้นได้เลยก็ตาม

แต่สวี่ชีอันเป็นคนมีพี่มีน้อง เบื้องหลังเขายังมีราชสำนักอยู่

ไต้ซือเหิงชิงลังเลเล็กน้อย กล่าวว่า “เหิงหยวนเป็นจอมยุทธ์หลวงจีนของวัดแห่งนี้ อุปนิสัยบุ่มบ่าม อารมณ์ร้อน มักถูกเจ้าอาวาสลงโทษบ่อยๆ เพราะชอบบังเอิญทำร้ายเพื่อนร่วมสำนัก เขาถูกขับออกจากวัดมังกรเขียวไปแล้วตั้งแต่ปีก่อน”

หมายเลขหกเป็นพระวัดมังกรเขียวจริงด้วย ว่าแต่เป็นจอมยุทธ์หลวงจีนเหรอมิน่าร่างกายถึงได้แข็งแรงกำยำเหมือนหลู่จื้อเซิน…หมายเลขหกเคยบอกว่าศิษย์น้องของเขาถูกนายหน้าค้ามนุษย์ลักพาตัวไปขาย…ศิษย์น้องที่หมายเลขหกตามหาจะใช่เหิงฮุ่ยหรือไม่

แต่เหิงฮุ่ยหนีไปกับท่านหญิงผิงหยางนี่นา…แต่เหิงฮุ่ยขโมยอาวุธเวทมนตร์ของวัดมังกรเขียวไป ทว่าอาวุธเวทมนตร์ชิ้นนั้นกลับไปอยู่ที่กองร้อยโจวชื่อสวงแห่งองครักษ์คุ้มกันส่วนพระองค์ นี่หมายความว่าภิกษุเหิงฮุ่ยประสบภัยใช่หรือไม่

หรือว่าเขาจะเกี่ยวพันกับคดีซังผอด้วย ถ้าเป็นอย่างหลัง แล้วเป้าหมายของเขาคืออะไร แล้วยังมี ท่านหญิงผิงหยางไปอยู่ไหนแล้ว

การเดินทางมายังวัดมังกรเขียวครั้งนี้ได้อะไรกลับไปมากกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก

…

แม้ว่าเขาจะตั้งใจเร่งควบม้าเดินทาง แต่การกลับมายังหน่วยงานราชการของหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลก็ยังใช้เวลาไปกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว

สวี่ชีอันปล่อยให้คนในคณะไปพักผ่อน ส่วนตนปิดประตูสะสางสรุปคดี

จากนั้นก็หยิบชิ้นส่วนหนังสือปฐพีขึ้นมาแล้วใส่ข้อความลงไป ‘สาม: ยังไม่มีข่าวคราวของหมายเลขหกเหรอ’

ไม่มีใครสนใจเขา

ผ่านไปนาน นักบวชเต๋าจินเหลียนก็กระโดดออกมาตอบ ‘เก้า: ยังไม่มีข่าวคราว’

สวี่ชีอันรู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่าหมายเลขหกอาจจะพบอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอย่างยิ่ง ไม่อย่างนั้นไม่มีทางไม่ตอบกลับนานขนาดนี้หรอก

‘สาม: นักบวชเต๋าจินเหลียน ท่านยังไม่ได้ดูตำแหน่งชิ้นส่วนหนังสือปฐพีเหรอ’

‘เก้า: คงถูกวิชาลับอะไรบางอย่างปิดกั้นไปแล้ว’

‘สอง: ทำไมเจ้าหัวโล้นมักมีปัญหาอยู่เรื่อยเลยนะ’

หมายเลขสองกระโดดออกมาแทรก

‘เก้า: เขาสืบคดีศิษย์น้องหายตัวไปอยู่ตลอด บางทีอาจเจอกับการแก้แค้นของกลุ่มอิทธิพลเบื้องหลังผิงหยวนปั๋วก็เป็นได้’

ไม่หรอก เขาพบเบาะแสของศิษย์น้องแล้ว…แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ยังไงซะหมายเลขหกก็เจอกับปัญหาใหญ่แล้ว

‘สี่: ถ้าชิ้นส่วนหนังสือปฐพีตกอยู่ในมือคนนอก เช่นนั้นพวกเราก็ได้แต่ต้องทำเหมือนตอนแรก ไม่ส่งข้อความใดๆ อีก’

‘สอง: ถ้าตกไปอยู่ในมือของนิกายปฐพี พวกเราทุกคนอาจตกอยู่ในอันตรายได้’

พูดถึงตรงนี้ พรรคฟ้าดินทุกคนก็รู้สึกได้ถึงความกังวลและความกดดันในจิตใจ

ไม่ใช่แค่กังวลถึงความปลอดภัยของหมายเลขหกเท่านั้น แต่การไม่ส่งข้อความในหนังสือปฐพีอีกต่อไป จะทำให้การแลกเปลี่ยนข้อมูลที่พรรคฟ้าดินสร้างขึ้นอย่างยากลำบากเหลือแต่ชื่อ

กรณีที่เลวร้ายที่สุดคือตกอยู่ในมือของนิกายปฐพี หากเป็นสมาชิกเต๋าธรรมดาของนิกายปฐพีน่ะไม่น่ากลัวหรอก แต่ถ้าหากผู้นำเต๋าของนิกายปฐพีเก็บหนังสือปฐพีกลับได้เองล่ะ

หมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสามยังดี เพราะซ่อนตัวในเมืองจิงจ้าวได้ ผู้นำเต๋านิกายปฐพียังพอจะหวั่นเกรงอยู่บ้าง แต่คนอื่นก็จะตกอยู่ในอันตรายแล้ว

‘สอง: หมายเลขสามช่วยหน่อยเถอะ’

‘สี่: อืม ถ้าหมายเลขสามสามารถใช้ความสัมพันธ์ของสำนักอวิ๋นลู่ให้ความช่วยเหลือนักบวชเต๋าจินเหลียนลับๆ เช่นนั้นความลำบากในการตามหาตัวหมายเลขหกก็จะลดลงไปมาก’

สมาชิกพรรคฟ้าดินรู้สึกพึ่งพาหมายเลขสามมากกว่าผู้ที่ชอบแอบอ่านข้อความอย่างหมายเลขหนึ่งมาก

ขอเพียงเป็นเรื่องในขอบเขตเมืองจิงจ้าวแห่งต้าฟ่ง ในหัวก็จะนึกถึงหมายเลขสามขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

…ทำไมข้ารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเครื่องมือมนุษย์ไปแล้วล่ะ

ตัวตนและสถานะปัจจุบันของหมายเลขหกเป็นข้อมูลโดยตรงที่ข้าเพิ่งได้มา ตอนนี้หากแพร่ออกไปก็มีความเสี่ยงที่จะถูกเปิดเผยตัวตนอยู่มากนัก ข้าต้องสร้างความต่างของเวลา…อืม เว้นแต่ว่าเหล่าสมาชิกพรรคฟ้าดินจะรู้จักรากฐานของหมายเลขหกกันแล้ว

‘สาม: พวกเจ้ารู้ตัวตนของหมายเลขหกกันหรือไม่ ข้าหมายถึงนอกจากข้อมูลที่ว่าเป็นศิษย์สำนักพุทธน่ะ’

‘สอง: ไม่รู้ หมายเลขหกอ้างว่าเป็นศิษย์สำนักพุทธพเนจร มีแผนจะอาศัยอยู่ในเมืองจิงจ้าวในระยะยาว’

หมายเลขหกแอบอ้างว่าเป็นคนนอกพื้นที่…อืม สมองของพระรูปนี้แข็งแกร่งกว่าหลู่จื้อเซินอยู่สักหน่อย

สวี่ชีอันรับรู้อยู่ในใจแล้ว เขาส่งข้อความเข้าไป ‘เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องสนใจ ข้าจะติดต่อกับนักบวชเต๋าจินเหลียนเอง ข้ารู้เรื่องสถานการณ์ของหมายเลขหกดีกว่าใคร ท่านนักบวช คืนนี้ท่านมาที่บ้านข้าหน่อยได้หรือไม่ ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับท่าน’

“!!!”

เมื่อเห็นประโยคนี้ของหมายเลขสาม ไม่รู้เพราะอะไร ในใจของทุกคนในพรรคฟ้าดินจึงรู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมาพร้อมกัน ต่างเกิดความรู้สึกกระสับกระส่ายเหมือนมีเข็มแทงหลัง

คาดไม่ถึงว่าหมายเลขสามจะรู้รากฐานของหมายเลขหกได้ชัดเจนแล้ว ฟังจากความหมายในคำพูด ราวกับเขาเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของหมายเลขหกในระดับหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น เห็นอยู่ชัดๆ ว่าพวกเขาติดต่อกันแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้นเอง…ความสามารถของบัณฑิตสำนักอวิ๋นลู่แข็งแกร่งอย่างที่คิดจริงๆ…หมายเลขสองคิดอย่างกริ่งเกรง

หมายเลขสามน่าสนใจ เขาเข้ามาในพรรคช้าที่สุด แต่ฝีมือ ความสามารถ และความรู้สึกไวที่เขาแสดงออกมานั้นทำให้คนพูดไม่ออก หวังว่าจะได้เจอเขายามกลับไปเมืองจิงจ้าวในอนาคตนะ ถึงตอนนั้นจะขอเรียนรู้ด้วยอย่างดีเลย…หมายเลขสี่ชื่นชมด้วยใจจริง

‘ห้า: โอ้โห ถ้าอย่างนั้นเจ้าห้ามมาสืบหาตัวตนของข้าเชียวนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะโกรธจริงด้วย’

หมายเลขห้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาตรงๆ

‘หนึ่ง: หมายเลขสาม เรื่องคดีซังผอนั้น ในมือของเจ้ามีข้อมูลที่ถูกต้องยิ่งกว่านี้อยู่ใช่หรือไม่’

‘สาม: สองสามวันนี้ไม่ได้สนใจเรื่องคดีซังผอเลย’

หมายเลขหนึ่งเห็นดังนั้นก็กลับไปดำน้ำต่อ

เมื่อนัดแนะเวลาพบปะกับนักบวชเต๋าจินเหลียนเรียบร้อย สวี่ชีอันก็ออกจากห้องข้าง ตรงไปยังหอเฮ่าชี่ ขอพบเว่ยเยวียน