บทที่ 135 ซากศพ

บทที่ 135 ซากศพ “ด้วยตัวตนของเจ้าในตอนนี้ เหตุใดจึงไม่ไปถามเองล่ะ” นักบวชเต๋าจินเหลียนไม่เข้าใจ

“ผิงหย่วนป๋อเป็นขุนนางชั้นสูงที่สืบทอดกันมา ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีหลักฐาน ข้าไม่อาจใช้ความรุนแรงได้ นอกจากนี้การสอบสวนตามปกติยังถูกขัดได้ง่ายๆ อีก หากอยากได้คำตอบจึงต้องใช้ทั้งวิธีสะอาดและสกปรกเสริมกันและกัน” สวี่ชีอันอธิบายอย่างขอไปที

“ลัทธิเต๋าเป็นผู้นำที่สมชื่อในขอบเขตจิตวิญญาณ การจะให้เขา ‘ร่วมมือ’ อย่างเชื่อฟัง และบอกข้อมูลทุกอย่างที่บอกได้ จะทำได้เหรอ…เจ้าดูมีประสบการณ์มาก ซึ่งไม่เข้ากับชีวิตและประสบการณ์ของเจ้าก่อนหน้านี้” นักบวชเต๋าจินเหลียนพูด เขาพยักหน้าเบาๆ และให้คำตอบยืนยัน

“รถบางคันดูใหม่มาก แต่จำนวนกิโลเมตรน่ากลัวจริงๆ” สวี่ชีอันพูดอย่างเคร่งขรึม

“พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” นักบวชเต๋าจินเหลียนขมวดคิ้ว

“ข้าหมายความว่า ท่านเห็นเพียงแค่ภายนอกของข้า แต่ชีวิตของคนคนหนึ่งน่าตื่นเต้นกว่าตัวอักษรบนสำนวนคดีเสมอ” สวี่ชีอันยักไหล่

“มีเหตุผล” นักบวชเต๋าจินเหลียนไม่ได้คุยหัวข้อนี้ต่อ และพูดว่า “เจ้าทำจิตให้ว่าง ข้าจะเข้าไปในสายธารแห่งปัญญาของเจ้า”

“ท่านจะถอดจิตอีกแล้วเหรอ” สวี่ชีอันถามอย่างระแวดระวัง

“ฮ่าๆ ร่างกายของข้าได้รับบาดเจ็บ พลังจึงลดลงไปมาก แต่เทพเจ้าหยินของข้าไม่ได้บุบสลาย ซึ่งนี่จะแสดงพลังของข้าได้ดียิ่งขึ้น”

“เมืองชั้นในมีข้อห้ามห้ามออกนอกเคหสถานในเวลากลางคืน ข้าไม่อาจออกไปกับเจ้าอย่างโจ่งแจ้งได้ ข้าสามารถซ่อนฆ้องทองแดงธรรมดาได้ แต่หากฆ้องทองคำเห็น มันจะไม่ดีกับเจ้าและข้า นอกจากนี้เมืองหลวงยังมีผู้ที่ปกปิดพรสวรรค์อีก ภัยคุกคามไม่จำเป็นต้องมาจากเพียงแค่หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลเท่านั้น”

พูดเช่นนี้ก็ไม่ผิด แต่เจ้าอยากเปลี่ยนจิตวิญญาณของข้าเป็นรูปร่างของตัวเอง นั่นก็มากเกินไป… ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็ยังไม่ได้สนิทกันนัก… สวี่ชีอันขมวดคิ้วอย่างลำบากใจ

แม้ว่าเขาจะเชื่อใจนักบวชเต๋าจินเหลียน แต่ก็ยังไม่ถึงระดับที่ปล่อยให้จิตวิญญาณของอีกฝ่ายรุกเข้ามาในสายธารแห่งปัญญา

นอกจากนี้เขายังไม่รับประกันว่านักบวชเต๋าจินเหลียนจะส่องไม่เห็นความลับบางอย่างของเขาอีก เช่นความทรงจำในชาติก่อน เช่น ก้นอันกลมกลึงขาวรามหิมะของคณิกาฝูเซียง

นักบวชเต๋าจินเหลียนส่ายหน้า “เช่นนั้นทำอย่างไรดี”

เวลานี้ เสียงแมวร้องคร่ำครวญดังมาจากบนหลังคา สวี่ชีอันเผยรอยยิ้มออกมาทันที และชี้ไปที่เหนือศีรษะ “รบกวนท่านนักพรตแล้ว”

“…”

…

หลังจากเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบของหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล สวี่ชีอันก็ออกจากลานเล็กอย่างเปิดเผย ระหว่างทางเจอกับทหารดาบรักษาการณ์ เมื่อเห็นเครื่องแบบของเขา แม้แต่ถามก็ขี้เกียจจะถาม เพียงแค่แปลกใจที่ทำไมหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลคนนี้ถึงมีแมวดำยืนอยู่บนไหล่

มีเพียงตอนเจอกับเพื่อนร่วมงานหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล สวี่ชีอันถึงจะถูกขวาง แต่เพียงแค่นำป้ายทองออกมา และพูดว่าได้รับคำสั่งให้สืบสวนคดี ก็แก้ไขปัญหาทุกอย่างได้

สวี่ชีอันไม่ได้ตั้งใจรีบร้อน แต่ด้วยระดับก้าวของเขาตอนนี้ เพียงแค่ชั่วโมงเดียวก็มาถึงบริเวณใกล้ๆ จวนของผิงหยวนปั๋วแล้ว

เมื่อมองไปรอบๆ และมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ เขาก็มองหามุมเปลี่ยวๆ และฉีกกระดาษแผ่นหนึ่งใน ‘หนังสือวิชาเวทย์’ ซึ่งบันทึกเคล็ดวิชาของวิชาใบไม้บังตาไว้

“ชี่…”

พลังปราณลุกไหม้กระดาษ พลังที่มองไม่เห็นห่อหุ้มสวี่ชีอันกับแมวดำไว้

วาจาบัญญัติกฎของลัทธิขงจื๊อ… รูม่านตาสีส้มอมเหลืองของแมวดำจ้องมองฉากนี้ นักบวชเต๋าจินเหลียนจู่ๆ ก็คิดถึงรายละเอียดมากมาย

ไม่แปลกที่หมายเลขสามต้องการสร้างภาพว่าตัวเองเป็นนักเรียนของสำนักอวิ๋นลู่ นี่ไม่ใช่เพียงแค่เพราะญาติผู้น้องของเขาเป็นนักเรียนในสำนัก แต่ดูเหมือนเขาเองก็มีความสัมพันธ์อันดีกับสำนักเช่นกัน

มิฉะนั้น จะมีหนังสือที่เขียนบันทึกวิชาคาถาได้อย่างไร

นักบวชเต๋าจินเหลียนตัดตัวเลือกที่ญาติผู้น้องให้เป็นของขวัญออกทันที ประการแรก เป็นไปไม่ได้ที่นักเรียนธรรมดาๆ จะได้รับการรับรองอย่างดีเช่นนี้จากปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่

ประการที่สอง สำหรับนักเรียนสมบัติล้ำค่าเช่นนี้จะมอบให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร เกรงว่าแม้แต่จะใช้ก็ใช้ไม่ลง

…ปัญญาชนของสำนักอวิ๋นลู่มักจะดูถูกทหารอยู่เสมอ แล้วทำไมถึงมอบสมบัติชิ้นนี้ให้เขา ขณะที่นักบวชเต๋าจินเหลียนครุ่นคิดคำถามนี้ ก็เห็นสวี่ชีอันดึงเสื้อคลุมออกมาจากในชิ้นส่วนหนังสือปฐพี และคลุมตัวเองไว้

เหตุใดเจ้าชำนาญเช่นนี้… แมวดำส่ายหน้า

“ก่อนที่จะลงมือ ข้านึกเรื่องขี้ปะติ๋วขึ้นมาได้สองเรื่อง อยากปรึกษาท่านนักบวชหน่อย” สวี่ชีอันที่ใบหน้าถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมจู่ๆ ก็พูดขึ้นมา

“ว่ามา” แมวดำสั่นสะเทือนอากาศ และพูดด้วยภาษามนุษย์

“มังกรวิญญาณใกล้ชิดแค่กับสมาชิกในราชวงศ์ใช่หรือไม่”

“ตามหลักการแล้วเป็นเช่นนั้น”

“ตามหลักการเหรอ”

“มังกรวิญญาณชอบกินปราณม่วง ไม่ได้ชอบสมาชิกในราชวงศ์” แมวดำอธิบาย

…สวี่ชีอันพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง วันนี้ข้าไปสืบคดีที่เขตพระราชฐาน ได้ยินว่ามังกรวิญญาณบ้าคลั่งอย่างอธิบายไม่ได้ ทหารรักษาพระองค์ทั้งหมดร่วมมือกันก็คุมมันไม่อยู่ จนเกือบจะทำร้ายองค์หญิงหลินอัน”

แมวดำไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน

“ท่านนักบวช”

แมวดำมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง และส่งเสียงอันเคร่งขรึมของนักบวชเต๋าจินเหลียนออกมา “สิ่งที่ถูกปิดผนึกอยู่ใต้ซังผอ เข้ามาในเมืองแล้ว…”

“เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น”

“มังกรวิญญาณเชี่ยวชาญวิชามองปราณแต่กำเนิด ซึ่งอาจเทียบกับวิชาหลอมปราณที่ไม่ธรรมดาได้ มันสัมผัสได้ถึงสิ่งที่คนธรรมดาไม่อาจสัมผัสได้”

ไม่แปลกใจที่วิชามองปราณของฉู่ไฉ่เวยมองไม่เห็นความผิดปกติ นางมีความรู้เท่าหางอึ่ง…นี่คือสาเหตุที่ทำไมมังกรวิญญาณเลียแข้งเลียขาข้าเหรอ มันมองเห็นโชคแปลกๆ บนตัวข้าได้… พูดเช่นนี้ ท่านโหราจารย์ก็มองเห็นได้เช่นกันเหรอ

สวี่ชีอันรู้สึกหวาดหวั่นกับการคาดเดานี้

สิ่งที่ถูกปิดผนึกอยู่ในซังผอเข้ามาในเมืองแล้ว… มังกรวิญญาณรู้สึกถึงภัยคุกคาม ดังนั้นจึงเกิดอาการบ้าคลั่งขึ้น และหนีออกจากเขตพระราชฐานอย่างสุดหัวใจ… พรุ่งนี้ต้องคิดหาวิธีเปิดเผยเรื่องนี้กับเว่ยเยวียน

หลังจากเสร็จสิ้นการสนทนา สวี่ชีอันก็เกาะกำแพงลาน สัมผัสกำแพงลานด้านหลังของจวนผิงหยวนปั๋ว และกระโดดข้ามกำแพงไป

หลังจากลงถึงพื้นเขาก็มองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง และยืนยันว่าเสียงแขนเสื้อขาดเมื่อสักครู่นี้ไม่ได้รบกวนยอดฝีมือในจวน

จวนของผิงหยวนปั๋วมีพื้นที่กว้างขวาง ตามนิสัยการใช้ชีวิต ปกติเจ้าของบ้านจะพักอยู่ในลานที่ใหญ่ที่สุดทางทิศตะวันออก

สวี่ชีอันร่ายวิชาคาถาของวิชาใบไม้บังตาต่อ หลบหนีทหารรักษาพระองค์ในจวนที่ลาดตระเวนอยู่สองสามกลุ่ม และมาที่ลานที่ใหญ่ที่สุดทางทิศตะวันออก