บทที่ 139 เหิงฮุ่ยปรากฏตัว

บทที่ 139 เหิงฮุ่ยปรากฏตัว เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของแมวสีส้มก็แสดงอารมณ์ ‘ถอนหายใจอย่างโล่งอก’ แบบมนุษย์ออกมา

“มียาจวี้หยวนแล้ว อึกไม่กี่วัน การบำเพ็ญของข้าก็จะสามารถฟื้นฟูได้” แมวสีส้มพูดภาษาคน ด้วยน้ำเสียงสบายๆ

ในสถานที่เช่นเมืองหลวงนี้ หากไม่มีความสามารถในการป้องกันตัวเองนับว่าอันตรายมาก ไม่แน่ว่าอาจจะถูกเหยี่ยวและสุนัขของราชสำนักพบเข้า หรืออาจจะพบกับคนประเภทเดียวกันที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเมืองหลวง กดขี่ข่มเหง

สรรพคุณของยาจวี้หยวนดีขนาดนี้เลยเหรอ ดีมากเลย หากผู้นำเต๋าฟื้นฟูแล้ว กลุ่มสนทนาหนังสือปฐพีก็สามารถสนทนาแบบส่วนตัวได้แล้ว…สวี่ชีอันทั้งตกใจและดีใจ ขณะเดียวกันก็ถามด้วยความไม่เข้าใจว่า

“มาจากลัทธิเต๋าเหมือนกัน เหตุใดผู้นำเต๋ายังต้องขอยาจากนิกายมนุษย์อีก นิกายปฐพีไม่เชี่ยวชาญในการปรุงยาเหรอ”

แมวสีส้มเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ต้นทุนของยาจวี้หยวน ประมาณทองคำหนึ่งร้อยตำลึง และมียาบางชนิด แม้จะมีเงินก็ซื้อมิอาจได้”

ไม่ใช่เพราะนิกายปฐพีฝีมือไม่เอาไหน แต่เป็นเพราะนิกายมนุษย์นั้นไร้มนุษยธรรม…นี่เป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจ สวี่ชีอันอยากจะหัวเราะแต่ก็เกรงใจ

“วันนี้มีความคืบหน้าอะไรบ้าง” แมวสีส้มกระโดดขึ้นโต๊ะ และนั่งยองๆ ข้างตะเกียงน้ำมัน ดวงตาแมวสีส้มในห้องที่มีแสงสลัวดูแปลกจนน่ากลัว

สวี่ชีอันเล่าข้อมูลที่ได้มาจากตำหนักของอวี้อ๋อง รวมถึงการคาดการณ์ของตัวเอง

แมวสีส้มฟังจนจบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ยกขาหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว คิดจะเลีย แต่ก็อดกลั้นไว้ วางขาลงอย่างเงียบๆ แล้วพูดว่า

“การพิจารณาของเจ้าถูกต้อง การหนีตามกันไปของภิกษุเหิงฮุ่ยและท่านหญิงผิงหยางเกี่ยวข้องกับการแบ่งฝักแบ่งฝ่ายในราชสำนัก… เพียงแต่ข้าไม่เข้าใจ ในเมื่อเหิงฮุ่ยยังมีชีวิตอยู่ ทำไมจึงไม่ออกมาเร็วกว่านี้หรือช้ากว่านี้ แต่กลับรอจนเกิดคดีทะเลสาบซังผอแล้วจึงออกมา ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยกำลังและฝีมือของเขา ยังไม่ได้ระดับที่จะมีส่วนร่วมในคดีทะเลสาบซังผอ”

แม้ว่าจะเป็นประโยคคำถาม แต่ในแววตากลับไม่มีความฉงน

สวี่ชีอันพยักหน้าด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง “เบื้องหลังเขายังมีอิทธิพลอยู่ เดิมที่ข้าคิดว่าผู้มีอิทธิพลนั้นคืออ๋องสยบแดนเหนือ… หากไม่ใช่เพื่อก่อกบฏ ถ้าเช่นนั้นจุดประสงค์ในการปล่อยสิ่งที่ถูกปิดผนึกไว้คืออะไร ทำไปทำมา ผลปรากฏว่ากำจัดผิงหย่วนป๋อได้เพียงคนเดียวเท่านั้น… ท่านผู้นำเต๋า ท่านคิดว่าจะเป็นการกระทำของอวี้อ๋องหรือไม่ การปล่อยสิ่งที่ถูกปิดผนึกไว้ แล้วฆ่าศัตรูจนหมดเกลี้ยง”

“เจ้าหมายความว่า ท่านหญิงผิงหยางทรงสิ้นพระชนม์แล้ว อวี้อ๋องจึงทรงแก้แค้นแทนพระธิดา… ความเป็นไปได้ประเด็นนี้ไม่มาก หากอวี้อ๋องทรงทราบเรื่องนี้ ในฐานะเชื้อพระวงศ์ของพระองค์ หากทรงคิดจะแก้แค้นก็ไม่จำเป็นต้องทำรุนแรงเช่นนี้” แมวสีส้มส่ายหัว

“เหตุใดความคิดของเจ้ามักจะหยุดอยู่ที่ตัวเชื้อพระวงศ์เสมอ”

สวี่ชีอันพูดด้วยความท้อใจว่า “ความสงสัยในตัวอ๋องสยบแดนเหนือนั้นน้อยลงแล้ว ความดีความชอบที่ผ่านมาช่างไร้ค่า…“เฮ้อ”

“ความดีความชอบที่ผ่านมาช่างไร้ค่าเหรอ” แมวสีส้มเอียงคอ

“ความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่าหมดเลย” สวี่ชีอันตอบ

แมวสีส้มทำสีหน้าเหลอหลาอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าพูดจาช่างน่าฟังเสียจริง”

ถ้าเหิงฮุ่ยไม่ปรากฏตัว และสิ่งที่ถูกปิดผนึกไว้ถูกซ่อนอยู่ตลอดไป สวี่ชีอันจะยังคงสงสัยในตัวอ๋องสยบแดนเหนือ คิดว่าอีกฝ่ายกำลังพยายามทำการใหญ่อยู่

แต่การกระทำของภิกษุเหิงฮุ่ยในเวลานี้ ช่างไม่สอดคล้องกับความสามารถของสิ่งที่ปิดผนึกไว้

อย่างไรก็น่าจะลองลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิดู

แต่ว่า สวี่ชีอันก็ไม่ได้ละทิ้งความสงสัยอย่างสิ้นเชิง คดีทะเลสาบซังผอยังคงมีหมอกหนาปกคลุม เขาพอจะวินิจฉัยได้ครึ่งหนึ่งแล้ว นอกจากนั้น ไม่ว่าสวี่ชีอันจะใช้ดวงตาสุนัขไทเทเนียมอัลลอยด์ 24K ก็ไม่สามารถมองทะลุได้

แมวสีส้มกระดิกหางเบาๆ เสนอความคิดว่า “ข้ารู้สึกว่า บางที่เจ้าอาจจะกำลังคิดผิด”

สวี่ชีอันขมวดคิ้ว “ท่านผู้นำเต๋าหมายความว่าอย่างไร”

“ไม่ว่าจะเป็นอ๋องสยบแดนเหนือก็ดี อวี้อ๋องก็ดี ล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ทั้งคู่ ที่เจ้าสงสัยทั้งสองพระองค์ ก็เป็นเพราะเรื่องสิ่งที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้ทะเลสาบซังผอนั้นมีเพียงจักรพรรดิหยวนจิ่งเพียงพระองค์เดียวที่ทรงทราบ”

สวี่ชีอันพยักหน้า

แมวสีส้มกล่าวต่อไปว่า “หากตัดท่านโหราจารย์และจักรพรรดิหยวนจิ่งออกไป ศาสนาพุทธก็รู้เช่นกัน”

สวี่ชีอันส่ายหน้า “ศาสนาพุทธเป็นหนึ่งในผู้นำในเวลานั้น หลังจากปลดปล่อยสิ่งที่ถูกปิดผนึกอยู่ใต้ทะเลสาบซังผอแล้ว เจ้าอาวาสผานซู่แห่งวัดมังกรเขียวก็เดินทางไปแดนตะวันตก แสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก”

แมวสีส้มพูดว่า “เผ่าพันธุ์ปีศาจ”

คำสองคำง่ายๆ นั้นทำให้สวี่ชีอันได้รับแรงดลใจขึ้นมาทันที

ข้าจำกัดขอบเขตผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังไว้ที่เชื้อพระวงศ์มาโดยตลอด ถ้าสิ่งที่ถูกปิดผนึกไว้เป็นท่านโหราจารย์รุ่นที่หนึ่ง การคาดเดานี้ก็นับว่าสมเหตุสมผล…แต่ว่า ถ้าไม่ใช่ท่านโหราจารย์รุ่นที่หนึ่งเล่า ถ้าเช่นนั้นคนที่รู้เรื่องสิ่งที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้ทะเลสาบซังผอก็ไม่ได้มีแค่จักรพรรดิหยวนจิ่ง ท่านโหราจารย์ ศาสนาพุทธ แต่ยังมีผู้มีอิทธิพลอีกคนหนึ่งที่ข้ามองข้ามไป

นั่นก็คือผู้มีอิทธิพลที่สิ่งที่ถูกปิดผนึกอยู่ในสังกัดเขา…

สิ่งที่ถูกปิดผนึกไม่สึกหรอมาเป็นเวลาห้าร้อยปีแล้ว จะต้องเป็นผู้มีอิทธิพลที่น่าเกรงขามที่สุดอย่างแน่นอน… จะเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจหรือไม่ อืม ประเด็นนี้ยังต้องรอการพิสูจน์

สวี่ชีอันหยิบแจกันออกมา แล้ววางไว้ข้างแมวสีส้ม แล้วหลุดปากพูดว่า “วันนี้ข้าพบท่านราชครู อืม แตกต่างจากที่ข้าคิดไว้เล็กน้อย”

แมวสีส้มหรี่ตามองเขา “ไม่ได้งดงามราวเทพธิดาอย่างที่เจ้าคิดเหรอ”

ขณะที่สวี่ชีอันกำลังจะพยักหน้า เขาได้ยินแมวสีส้มกล่าวเสริมว่า “บางทีอาจจะมีเสน่ห์ดึงดูดมากกว่าเด็กสาวจากสำนักสังคีตเสียด้วยซ้ำ ทำให้เจ้าน้ำลายสอเลยละสิ”

ไม่ใช่ๆ เพียงแค่อดคิดที่จะยื่นดาบให้เขาจัดการไม่ได้…สวี่ชีอันพูดขึ้นทันทีว่า “นางมีปัญหาจริงๆ”

ที่บ้านมีผู้หญิงที่สวยอย่างอาสะใภ้ สาวงามอย่างหลิงเยวี่ย แล้วยังมีฉู่ไฉ่เวยที่ร่าเริงและน่ารัก และฝูเซียงราชินีน้อยผู้งดงามแห่งสถานเริงรมย์ องค์หญิงฮว๋ายชิ่งเทพีภูเขาน้ำแข็งผู้เย็นชาและเย่อหยิ่ง…สวี่ชีอันเคยเห็นสาวงามมามากมาย

แต่ไม่เคยจิตใจฟุ้งซ่านชนิดไม่สามารถควบคุมมาก่อน ในสมองคิดถึงแต่สีของเปลือกกล้วย

นี่เป็นปัญหาของราชครูเอง

แมวสีส้มไม่ได้ตอบตามตรง แต่ใช้วิธีถามกลับ “เจ้าคิดว่านิกายมนุษย์เหตุใดจึงชื่อว่านิกายมนุษย์ เหตุใดลั่วอวี้เหิงจะต้องเป็นราชครู”

ชะงักไปนิดนึง แลัวก็พูดต่อว่า “ลั่วอวี้เหิงเป็นบุตรสาวของอดีตผู้นำนิกายมนุษย์”

บอกเรื่องนี้กับข้าทำไม เจ้ากำลังบอกข้าเป็นนัยว่าความจริงแล้วผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวเหรอ ภายนอกสวี่ชีอันยิ้ม

“เท่าที่ข้ารู้ ลัทธิเต๋าทั้งสามนิกาย นอกจากนิกายฟ้าที่ตัดกิเลสและเยื่อใยแล้ว ทั้งนิกายมนุษย์และนิกายปฐพีล้วนสามารถแต่งงานได้ตามปกติ ผู้นำลัทธิเต๋ามีทายาทหรือไม่”

แมวสีส้มส่ายหัว “สมัยยังหนุ่มก็เคยคิด แต่เมื่ออายุมากขึ้น ความรู้สึกก็จืดจางลง สำหรับเรื่องราวความรักระหว่างชายหญิงนั้น เป็นเรื่องที่น่าสังเวชแท้ๆ”

เป็นเรื่องน่าสังเวชจริงๆ ไม่ใช่ว่าพอถึงวัยกลางคนแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ดูจะเป็นเรื่องสุดวิสัย สวี่ชีอันทอดถอนใจแล้วพูดว่า

“ท่านผู้นำเต๋าหลุดพ้นจากรสนิยมต่ำๆ แล้ว น่าเลื่อมใสยิ่งนัก”

ถ้าผู้ชายทั้งโลกเป็นเหมือนท่าน ข้าก็สบายใจแล้ว…เขาคิดเสริมอยู่ในใจ

…

กลางดึก ถนนในตัวเมืองชั้นในนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้ทำให้เกิดเสียงโหยหวน

เสียงฝีเท้าที่พร้อมเพรียงดังมาจากระยะไกล ทหารยามลาดตระเวนแถวหนึ่งเดินมาจากปลายถนน หลังจากเกิดคดีฆ่ายกครัวผิงหย่วนป๋อเมื่อคืนนี้แล้ว กองกำลังป้องกันของตัวเมืองชั้นในก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า

เงาดำเงาหนึ่งกำลังเดินอยู่ในตัวเมืองชั้นใน เขาเดินผ่านถนนและตรอกซอกซอย ดูเหมือนไม่มีการหลบเลี่ยงหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล กองดาบ และองครักษ์คุ้มกันส่วนพระองค์ ความจริงแล้วทุกครั้งที่มีสายตาจับจ้องมาที่นี่ ก็มักจะถูกเครื่องกีดขวางมาบังไว้ บางครั้งก็เป็นกำแพงล้อมรอบ บางครั้งก็เป็นชายคา

เขามาถึงจวนของเจ้ากรมแห่งกรมทหารอย่างราบรื่น เงยหน้ามองแผ่นป้ายแวบหนึ่ง ใบหน้าครึ่งล่างโผล่พ้นออกมาจากหมวก มุมปากสีม่วงประหลาดปรากฏรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง

“นั่นใคร”

ทหารยามที่เฝ้าประตูเพิ่งสังเกตเห็นชายในชุดคลุมยาวสีดำ ชักดาบยาวแบบมาตรฐานออกมา พร้อมตะคอกเสียงดัง

ชายชุดคลุมยาวสีดำยกแขนขวาใต้เสื้อคลุมขึ้น ผิวสีแดงสดมีเส้นเลือดสีเขียวปูดเป็นเส้นๆ เหมือนแขนของปีศาจ