บทที่ 146 ข้อความจากนักบวชเต๋าจินเหลียน

บทที่ 146 ข้อความจากนักบวชเต๋าจินเหลียน ภายใต้ชุดคลุมสีดำ มือทั้งสองข้างยื่นออกมาโดยสัญชาตญาณ ฝ่ามือบันดาลพายุหมุนขึ้น ฟู่… ภิกษุเหิงหย่วนลอยขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้ และถูกโยนเข้าไปในพายุหมุนแห่งความตาย

เขาเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวด ผิวหนังเหี่ยวแห้งอย่างรวดเร็ว เลือดลมไหลออก ใบหน้าซูบโทรมจนสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ใบหน้าที่คุ้นเคยซึ่งดูโรยราไปเล็กน้อยได้ก้าวสู่ความตายแล้ว… เหิงฮุ่ยที่มองภาพตรงหน้า สีหน้าโหดเหี้ยมก็เปลี่ยนไป แววตาคลายความแข็งกร้าวอำมหิตลงไปจนสิ้น

‘ผัวะ…’ เหิงหย่วนถูกเหวี่ยงออกไป กระแทกกับบ่อน้ำอย่างแรง

มือซ้ายของเหิงฮุ่ย จับมือขวาไว้แน่น และขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “อย่าฆ่าเขา อย่าฆ่าศิษย์พี่ของข้า…”

ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนดุร้าย และกล่าวชักจูง “เหิงหย่วนเป็นภิกษุฝ่ายบู๊ เลือดลมลุกโชน ชดเชยอาการบาดเจ็บได้… หรือว่าเจ้าไม่อยากแก้แค้น เจ้าไม่อยากแก้แค้นแล้วหรือ”

จากนั้นสีหน้าที่ดุร้ายก็จางหายไป แทนที่ด้วยการดิ้นรนอย่างเจ็บปวด “ไม่ได้ อย่าฆ่าเขา เขาเป็นศิษย์พี่ของข้า”

“ใครหน้าไหนในใต้หล้าย่อมฆ่าได้ทั้งนั้น เหตุใดจึงฆ่าเขาไม่ได้”

“ในใต้หล้านี้เจ้าจะฆ่าใครก็ฆ่าไป แต่อย่าฆ่าเขา เขาเป็นศิษย์พี่ของข้า เป็นคนที่ข้าเคารพมากที่สุด”

“แล้วผิงหยางผู้นั้นล่ะ”

“ผิงหยาง…”

สีหน้าของเขาทั้งดุร้ายและเจ็บปวด ราวกับมีบุคลิกที่แตกต่างกันสองขั้วต่อสู้กันในตัว เมื่อจนมุม เส้นเลือดในแขนขวาที่แข็งแรงเปล่งแสงสีแดง ขึ้นๆ ลงๆ อย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังหายใจ

ตัวตนหลักของเหิงฮุ่ยดูเหมือนจะถูกสะกดเสียแล้ว ความเหี้ยมโหดค่อยๆ เป็นฝ่ายกำชัย

“เหิงฮุ่ย…” เสียงของเหิงหย่วนอ่อนล้า “จำสูตรแรกที่ศิษย์พี่สอนเจ้าในตอนนั้นได้หรือไม่”

คาถาชะล้างใจ… เหิงฮุ่ยต่อต้านมือขวาที่สูญเสียการควบคุม พิงกำแพงบ่อน้ำ และนั่งลงช้าๆ สองมือประสานกัน และสวดมนต์อย่างแผ่วเบา

ผ่านไปนาน บรรยากาศดุร้ายของเขาก็ค่อยๆ สงบลง แขนขวาไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป

เหิงฮุ่ยลืมตา นัยน์ตายังคงเป็นสีดำที่ไม่มีตาขาว เขาจ้องมองเหิงหย่วนที่ก้นบ่อน้ำอันมืดสลัว และพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

“ศิษย์พี่ ท่านไม่อยากรู้หรือว่าหนึ่งปีก่อนข้าเจออะไรมา ตอนนี้ข้าจะเล่าให้ท่านฟัง”

…

“สาวใช้คนนั้นชื่ออะไร”

ภายในห้องสอบปากคำ สวี่ชีอันดื่มชาอึกหนึ่ง และมองคณิกาที่นั่งกระสับกระส่ายตรงข้ามเขา

“เหอเอ๋อร์…” หมิงเยี่ยนตอบคำถามอย่างเชื่อฟัง

นางลอบมองสวี่ชีอันอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันก็เหลือบมองไปทางประตูที่ปิดสนิท ในฐานะคณิกาแห่งหอนางโลม นางเคยติดต่อกับขุนนางข้าราชการระดับสูงมาไม่น้อย จึงรู้ว่าที่ทำการหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลเป็นสถานที่แบบไหน

ตราบใดที่เหล่าเจ้าหน้าที่ถูกจองจำ ไม่ตายก็ต้องถูกถลกหนัง และผู้หญิงอ่อนแออย่างนาง สิ่งที่ต้องเผชิญอาจจะน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความตาย

“นางตามรับใช้เจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่” สวี่ชีอันสีหน้าเคร่งขรึม

“สะ สามถึงสี่ปีแล้ว” นางมองสวี่ชีอันด้วยความหวาดกลัว “ประมาณสามปีครึ่ง ข้าน้อยจำเวลาที่แน่นอนไม่ได้เจ้าค่ะ”

ชายผู้นี้นั่งนิ่งด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ดูสูงส่งน่าเกรงขาม จนนางไม่กล้าหายใจ ในใจแบกความกดดันอันหนักอึ้ง

คนเราเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้อย่างไร เมื่อคืนเขายังเป็นคุณชายเจ้าสำราญอยู่เลย

สามปีครึ่ง… ว่าแล้วก็หันหน้าเรียกคนไปตรวจสอบดูว่า ในช่วงเวลานี้ยังมีผู้หญิงคนไหนเข้าไปในหอนางโลมอีก สวี่ชีอันพยักหน้า “ปกตินางเกี่ยวข้องหรือใกล้ชิดกับใคร”

หมิงเยี่ยนครุ่นคิดอยู่นาน นางนึกพลางพูดชื่อคนกลุ่มหนึ่งออกมา

หลังจากสอบปากคำอีกสองสามคำถาม สวี่ชีอันก็มองไปทางเจ้าพนักงานที่รับผิดชอบจดบันทึก เจ้าพนักงานพยักหน้า

“ขอบคุณแม่นางหมิงเยี่ยนมากที่ให้ความร่วมมือ เจ้าไปได้แล้ว”

“เอ๊ะ” ความสุขเอ่อล้นขึ้นมาอย่างรวดเร็วเหมือนกับพายุคลั่ง นางไม่เชื่อหูตัวเองไปชั่วขณะ

“ข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่หอนางโลมเอง” สวี่ชีอันลุกขึ้น และผายมือเชื้อเชิญ

คณิกาหมิงเยี่ยนตามเขาออกไปอย่างหวั่นเกรง เมื่อเดินมาถึงประตูที่ว่าการ และเห็นรถม้าที่จอดอยู่ด้านนอก นางถึงโล่งใจ และเชื่อว่าตัวเองจะถูกส่งกลับไปที่หอนางโลมจริงๆ ไม่ได้ถูก…อยู่ในที่ว่าการ

นางกลับสู่อิริยาบถเดิมทันที และโค้งคำนับอย่างงามสง่า “ขอบคุณใต้เท้าสวี่”

สวี่ชีอันยื่นมือไปขยำแก้มก้นอันอวบอิ่ม “บุญคุณยิ่งใหญ่อย่าตอบแทนด้วยคำพูด ตอบแทนด้วยการกระทำจะดีกว่า”

ชายผู้นี้เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าผู้หญิงเสียอีก… คณิกาหมิงเยี่ยนรู้สึกเขินอายและแอบกลัวอยู่นิดๆ แล้วเหลือบมองรถม้า

สวี่ชีอันเลิกคิ้ว เขามองรถม้าและจมอยู่ในความคิด

…

รถม้าจอดที่ด้านนอกตรอกหอนางโลม แม่นางคณิกาลงจากรถม้า และเอ่ยอย่างอ่อนหวาน “หากใต้เท้าสวี่มีเวลาก็มาดื่มชาที่ลานชิงฉือได้นะเจ้าคะ”

หลังจากเอ่ยทิ้งท้ายเป็นมารยาท นางก็หันหลังเดินจากไปทันที ฝีเท้าก้าวฉับอย่างรวดเร็ว จนชายกระโปรงปลิวไสว

นางหวาดกลัวสวี่ชีอันนิดๆ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะความแข็งกระด้างระดับทองคำบริสุทธิ์ 24K ของเขา บนรถม้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นางค่อนข้างหวาดกลัวคนที่เจ้าอารมณ์แบบนี้เสมอ

สวี่ชีอันนั่งรถม้ากลับไปยังที่ทำการ และเรียกสมาชิกหลักของทีมมาประชุม

ในไม่ช้า ฆ้องเงินสามคน หลี่ว์ชิง และซ่งถิงเฟิงกับจูกว่างเสี้ยว ทั้งหมดหกคนก็ถูกสวี่ชีอันเรียกมาที่ห้องโถงด้านข้าง

“ทุกคนคงทราบถึงสถานการณ์ในหอนางโลมเมื่อคืนแล้ว” สวี่ชีอันกล่าว

หลี่อวี้ชุนและคนอื่นๆ พยักหน้า พวกเขาได้ฟังจากซ่งถิงเฟิงหมดแล้ว และรู้ด้วยว่าสุดท้ายเป็นคนของสำนักโหราจารย์ลงมือแก้ไขวิกฤต

ส่วนเหตุใดซ่งถิงเฟิงไม่รายงานที่ทำการ พวกเขาร่วมใจกันปิดปากไม่เอ่ยถาม เพราะเมื่อคืนโชคไม่ดีที่คนเข้าเวรคือฆ้องทองคำจู