ตอนที่ 167
บทที่ 167 บทสนทนาภายในพรรคฟ้าดิน
October 22, 2026
บทที่ 167 บทสนทนาภายในพรรคฟ้าดิน สวี่ชีอันขี่ม้า นายหน้าเฒ่าขับรถม้า ในรถม้ามีสวี่หลิงเยวี่ยและอาสะใภ้ พร้อมด้วยสวี่หลิงอินผู้ตื่นเต้นจนยื่นศีรษะออกมาจากหน้าต่างรถ
เพราะมีต้าหลางมาด้วย จึงไม่พาสาวใช้และพวกคนรับใช้มาด้วย คนเยอะเกะกะ
ระหว่างทาง สวี่ชีอันซื้อของกินให้สวี่หลิงเยวี่ยและสวี่หลิงอิน เขาเอ่ยกับหน้าต่างรถว่า “อาสะใภ้เอาไหม”
อาสะใภ้ปฏิเสธ
พอมาถึงบ้าน พวกนางก็ลงจากรถ สวี่ชีอันก็เหลือบเห็นอาสะใภ้เช็ดมุมปากของนาง
“ทำเลไม่เลว อยู่ไม่ไกลจากเขตเมือง ข้างๆ ยังมีแม่น้ำ…” อาสะใภ้ประเมินดูด้วยความพึงพอใจเป็นพิเศษ นางยืนอยู่ที่ประตูบ้าน ขมวดคิ้วเอ่ย
“แต่ทำไมดูโทรมจัง”
จะไม่โทรมได้หรือ ก็นี่มันบ้านผีสิง…สวี่ชีอันพูดอยู่ในใจ ทำท่าทางให้นายหน้าเฒ่าเปิดประตู
อาสะใภ้พาเด็กสาวทั้งสองเข้าไปในบ้าน สิ่งที่เข้าสู่สายตาคือภาพความเงียบเหงาทรุดโทรม เห็นชัดว่าร้างมาหลายปี และไม่มีคนมาดูแล
นางขมวดคิ้ว “ที่นี่หรือ”
“บ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มาหลายปีแล้ว แม้แต่คนเช่าก็ไม่มี หยาหังคิดว่าขายได้สี่พันตำลึงก็ขาย แต่เจ้าของบ้านเป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอม…”
สี่พันตำลึง? อาสะใภ้หรี่ตาลง เอ่ยถามอย่างเรียบเรื่อย “บ้านหลังนี้ราคาขายเท่าไหร่”
“ห้าพันตำลึงขอรับ” นายหน้าเฒ่าเอ่ย
อาสะใภ้ไม่พูดอะไร เริ่มพาพวกเด็กสาวชมตัวบ้าน เดินไปที่ไหนก็จับผิดที่นั่น นายหน้าเฒ่ามีประสบการณ์มากมาย ผิวหนาหน้าทน ไม่ยี่หระต่อลมเหนือใต้ออกตก
แต่เมื่อเห็นฮูหยินผู้งดงามมีเสน่ห์และสาวน้อยวัยสดใสไร้ที่ติเดินไปที่เรือนด้านใน นายหน้าเฒ่าก็ตกใจ รีบมองไปยังสวี่ชีอัน
“ไม่เป็นไร” สวี่ชีอันกล่าว
กลางวันแสกๆ น่าจะไม่เป็นไร…นายหน้าเฒ่ามองดูแผ่นหลังของฮูหยินคนงาม บั้นท้ายแกว่งไกวมีเอกลักษณ์นั่นดึงดูดเป็นพิเศษ
“ลูกค้าจะซื้อบ้านหลังนี้จริงหรือขอรับ”
“อืม”
‘ไม่กลัวตายจริงๆ’ นายหน้าเฒ่าทำดีที่สุดแล้ว เขาไม่โน้มน้าวอีก เอ่ยถามว่า “สองท่านนี้คือ…”
สวี่ชีอันพูดติดตลก “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ”
คำพูดนี้ทำให้นายหน้าเฒ่าเงียบไป รู้สึกลำบากใจพักหนึ่ง ‘แม่กับน้องสาว? ไม่สิ ไม่เด็กขนาดนั้น อีกอย่างระหว่างพวกเขาก็ไม่มีท่าทางแบบมารดาเมตตาบุตรกตัญญูเลยแม้แต่นิด’
‘คู่สามีภรรยาวัยละอ่อน? อืม สาวน้อยคนนั้นอาจเป็นภรรยาของนายท่านผู้นี้ ส่วนฮูหยินคนงามก็คือแม่ยาย…แล้วสาวน้อยชุดกระโปรงเหลืองคนเมื่อวานล่ะ’
สายตาของนายหน้าเฒ่ายังคงเจนจัด แต่กลับใคร่ครวญถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายไม่ออก
“คนที่อายุเยอะนั่นคืออาสะใภ้ของข้า สองคนที่อายุน้อยคือญาติผู้น้องข้า” สวี่ชีอันพูดจบก็เห็นสีหน้าตกใจของนายหน้าเฒ่า เขาหัวเราะ “ทำไมหรือ”
นายหน้าเฒ่าส่ายหน้า ลอบเอ่ยในใจว่าไม่เคยเห็นใครซื้อบ้านแล้วพาญาติผู้น้องกับอาสะใภ้มาด้วยเลย
เพราะอาสะใภ้ย่อมเป็นภรรยาของอาไม่ก็ลุง เป็นคนในตระกูล ไม่ใช่คนในครอบครัว คนที่พาอาสะใภ้กับลูกพี่ลูกน้องมาดูบ้านด้วยกัน เขาไม่เคยพบเคยเห็น
…
แม้ว่าปากของอาสะใภ้จะโหดร้ายจัดจ้าน บอกว่าบ้านไม่มีอะไรดีสักอย่าง แต่ความจริงแล้วนางพอใจมาก เป็นบ้านหลังใหญ่สามทางเข้าเหมือนกัน แต่พื้นที่กว้างกว่าจวนสกุลสวี่ที่เมืองชั้นนอกไม่น้อย รูปแบบก็ไม่อาจเทียบกันได้เลย
รูปแบบของจวนสกุลสวี่เป็นบ้านแบบชาวบ้านธรรมดา ไม่เหมือนที่นี่ที่มีรสนิยมสูง ถ้าจะแยกความแตกต่าง ก็น่าจะเป็นบ้านในชนบทกับบ้านเดี่ยวมีระดับในเมืองนั่นแหละ
แม้จะบอกว่าเป็นบ้านเดี่ยวมีหลายชั้นเหมือนกัน แต่ความมีระดับแตกต่างกันลิบลับ
ใช้เวลาไปหนึ่งชั่วยามก็เดินชมบ้านจนละเอียดทุกซอกทุกมุม อาสะใภ้และสวี่หลิงเยวี่ยต่างก็ตื่นเต้นมาก คนหลังยังแอบจองห้องของตนเอาไว้ด้วย
อาสะใภ้เอ่ยหยั่งเชิง “ทำเลนี้ข้าว่าคงไม่อาจซื้อได้ในราคาห้าพันตำลึงหรอกนะ”
ที่นางจับผิดก็เพื่อนำมาลดราคา หลังจากเดินทั่วแล้ว จู่ๆ ก็พบว่าราคาห้าพันตำลึงนั้นถูกเกินไป อาสะใภ้ผู้ชาญฉลาดจึงสังเกตเห็นความผิดปกติ
สวี่ชีอันชี้ไปที่ปากบ่อน้ำที่อยู่ไม่ไกล “มีผีอยู่ในบ่อน้ำ อืม มีผีจริงๆ ข้ากับแม่นางไฉ่เวยเคยตรวจสอบดูแล้ว”
เสียงร้องดังสองครั้ง สวี่หลิงเยวี่ยและอาสะใภ้ตกใจจนถอยไปอยู่หลังสวี่ชีอัน คนแรกจับชายเสื้อของพี่ใหญ่เอาไว้แน่นด้วยสองมือเล็กๆ
ผี?
สวี่หลิงอินก็กลัวมากเช่นกัน นางก้าวขาสั้นๆ วิ่งไปแอบอยู่ใต้หว่างขาของพี่ใหญ่ แล้วมองไปที่บ่อน้ำ ทางหนึ่งหวาดกลัว อีกทางกลืนน้ำลาย
ใบหน้างามล้ำของอาสะใภ้ซีดเผือดเล็กน้อย ไม่คิดจะอยู่ต่อแม้แต่เค่อเดียว “ไม่ซื้อแล้ว กลับ”
นางดึงลูกสาวแล้วเดินออกไปนอกบ้านอย่างเร่งรีบ เพราะเดินเร็วเกินไป ร่างกายจึงส่ายไหวไปมา
นายหน้าเฒ่าหน้านิ่วคิ้วขมวดมองสวี่ชีอัน “ท่านกำลังล้อข้าเล่นหรือ”
สวี่ชีอันโบกมือ “อย่าพูดไร้สาระ ไปจ่ายเงินมัดจำที่หยาหังเถอะ”
เขาไม่ได้บอกว่าตนได้แก้ปัญหาเรื่องผีสาวแล้ว เพราะกลัวหยาหังจะขึ้นราคา ก่อนที่โฉนดและที่ดินจะมาอยู่ในมือ ที่นี่ยังคงเป็นบ้านผีสิงอยู่
รถม้าหยุดอยู่ด้านนอกหยาหัง อาสะใภ้และน้องสาวทั้งสองนั่งอยู่ในรถ ได้ยินสวี่ชีอันบอกว่าจะไปจ่ายมัดจำ อาสะใภ้ก็โกรธมาก
“ข้าไม่อยู่หรอกนะ ให้เขาอยู่ในบ้านผีสิงนี่คนเดียวไปเถอะ เจ้าเด็กสารเลวนี่ไม่อยากให้พวกเราสามแม่ลูกไปเอาเปรียบน่ะสิ” อาสะใภ้พูดอย่างโมโห
“พี่ใหญ่ไม่ใช่คนแบบนั้น” สวี่หลิงเยวี่ยเขย่ามือมารดา
ขณะที่กำลังพูด สวี่ชีอันก็ออกมาพอดี เขากระโดดขึ้นไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ เปิดม่านออกแล้วยื่นหัวเข้าไปครึ่งศีรษะ “ใกล้จะเที่ยงแล้ว เราไปกินข้าวที่ร้านกุ้ยเยว่กันเถอะ”
อาสะใภ้มองไปทางอื่น
สวี่ชีอันอธิบาย “ผีสาวในบ้านถูกจัดการแล้ว พวกท่านไม่เชื่อข้าก็ช่าง แต่จะไม่เชื่อโหรของสำนักโหราจารย์ด้วยหรือ”
สวี่หลิงเยวี่ยพยักหน้าอย่างน่ารักน่าชัง
อาสะใภ้ลังเลไม่แน่ใจ จ้องสวี่ชีอันเขม็ง “จริงหรือ”