บทที่ 191 สังหารศัตรู

บทที่ 191 สังหารศัตรู ตามบันทึกทางภูมิศาสตร์ของต้าฟ่ง อวิ๋นโจวมีเนื้อที่หกหมื่นลี้ที่อุดมไปด้วยทรัพยากร ทั้งพืชผลการเกษตรเครื่องปั้นดินเผา และสมุนไพร ก่อนที่จักรพรรดิอู่จงจะก่อรัฐประหาร ระดับความร่ำรวยของอวิ๋นโจวติดอันดับหนึ่งในห้าจากทุกมณฑลในต้าฟ่งเลยทีเดียว

ถนนทนหางทอดยาว เลี้ยวลดคดเคี้ยวไปจนถึงเส้นขอบฟ้า สองข้างทางเป็นทุ่งนาและดินเหลือง เนินเขาสูงต่ำไร้ที่สิ้นสุดอยู่ไกลออกไป

แสงอาทิตย์เพิ่งจะสาดส่องได้ไม่นาน อุณหภูมิต่ำของเมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ กลุ่มคนหนึ่งร้อยกว่าคนค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามถนน

เสียงกีบม้า ‘กุบกับ’ ดังปะปนไปกับเสียงล้อรถ

“ในปีหยวนจิ่งช่วงแรกๆ นั้น ประชากรชาวอวิ๋นโจวมีถึงห้าล้านคน แต่ต่อมา ทุกๆ สิบปีสมุดเหลืองจะทำการเรียบเรียงใหม่หนึ่งครั้ง พบว่าประชากรค่อยๆ ลดลง ในปีหยวนจิ่งที่ 30 ประชากรในอวิ๋นโจวก็มีอยู่สามล้านห้าแสนกว่าคน ตอนนี้เป็นปีหยวนจิ่งที่ 36 เหลืออีกสี่ปีก็จะถึงปีที่เรียบเรียงสมุดเหลืองใหม่แล้ว ไม่รู้ว่าอวิ๋นโจวแห่งนี้จะมีประชากรเหลืออยู่เท่าไร”

ผู้ตรวจการจางเปิดม่านออกแล้วเอ่ยอย่างทอดถอนใจ

ประชากรลดลงไปถึงหนึ่งล้านห้าแสนคนภายในสามสิบปี น่ากลัวอย่างยิ่ง แต่จำนวนประชากรที่ลดลงไปจริงๆ กลับมีมากยิ่งกว่าตัวเลขนี้ ทว่าผืนดินของอวิ๋นโจวอุดมสมบูรณ์ เมื่อไม่มีภัยธรรมชาติก็ไม่ต้องคิดถึงปัญหาความอดอยากเลย

ดังนั้นจึงหมายความว่าหากมีการสืบพันธุ์ตามปกติในช่วงสิบปีนี้ ประชากรก็ต้องเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

…จากห้าล้านคนลดเหลือสามล้านห้าแสนคน นี่ไม่ใช่การลดลงแบบปกติ แถมถ้าคำนวณจริงๆ จำนวนประชากรที่ลดลงก็ต้องเพิ่มขึ้นจากที่บันทึกไว้เป็นเท่าตัวเลย…สวี่ชีอันอ้าปากกว้างเป็นตัวอักษร 国 “สถานที่บ้าบอคอแตกอะไรเนี่ย”

ผู้ตรวจการจางเหลือบมองเขาแล้วเอ่ยต่อ “จำนวนประชากรที่สูญเสียไปนั้น ครึ่งหนึ่งเกิดการจากเก็บภาษีจำนวนมาก พวกเขาจึงละทิ้งทุ่งนาไปเป็นผู้ลี้ภัย หรือไม่ก็เข้าเมืองไปหาเลี้ยงชีพแบบอื่น หรืออาจจะเข้าป่าไปเป็นโจร ซึ่งคนเหล่านี้จะไม่ถูกบันทึกไว้ในสมุดเหลือง อีกอย่างก็เป็นเพราะมีการโจรกรรมรุนแรง ทั้งเผาฆ่าปล้นชิงทรัพย์ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเข้าไปอีก บางครั้งโจรภูเขาก็จะลงเขามาชิงตัวชาวบ้านไปเสริมกำลังพล อ้อ โจรภูเขาก็ไม่อยู่ในสมุดเหลืองด้วยเช่นกัน”

สายตาของสวี่ชีอันทอดมองไปไกลอย่างไม่หือไม่อือ หูก็ฟังคำพูดของผู้ตรวจการจางไปด้วย ส่วนใจก็คิดวิเคราะห์

…สมัยหยวนจิ่งปีแรกยังมีอยู่ห้าล้านคน พอปีหยวนจิ่งที่ 10 ประชากรก็ลดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งปีหยวนจิ่งที่ 30 ก็มีไม่ถึงหนึ่งล้านห้าแสนคนแล้ว จำนวนคนควรมีมากกว่านี้จริงๆ …ในช่วงยี่สิบกว่าปีที่อวิ๋นโจวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ก็เกือบจะเป็นช่วงที่จักรพรรดิหยวนจิ่งเริ่มฝึกเต๋าพอดี…

เพราะจักรพรรดิแห่งต้าฟ่งหมกมุ่นในการฝึกเต๋า ดังนั้นจึงทำให้สำนักพ่อมดเห็นเป็นโอกาสอย่างนั้นหรือ สำนักพ่อมดวางแผนการมายี่สิบกว่าปี ไม่มีทางคิดทำเรื่องเล็กๆ แน่ และดินแดนที่ควบคุมโดยต้าฟ่งกับสำนักพ่อมดร่วมกันจะต้องเกิดสงครามขึ้นแน่

คิดไปคิดมา หัวของเขาก็เอนเอียง เกือบจะหลับอยู่รอมร่อ

“สภาพของเจ้าไม่ค่อยดีเท่าไร” ผู้ตรวจการจางพินิจดูเขาแล้วขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไป”

ใต้เท้าผู้ตรวจการจำได้ว่าในการเดินทางครั้งนี้ สวี่ชีอันประพฤติตนเหมาะสมสงบเสงี่ยม ไม่มัวอ้อยอิ่งอยู่ที่สำนักสังคีต ดูจากเหตุผลนี้แล้ว เขาก็ไม่ควรมีท่าทางอ่อนล้าเช่นนี้สิ

สวี่ชีอันหันหน้าไปยิ้มขมขื่นให้กับใต้เท้าผู้ตรวจการ “ไม่ได้เป็นอะไรขอรับ แค่กลายเป็นยอดปรมาจารย์ด้านการบริหารเวลาเท่านั้นขอรับ”

นี่เป็นวันที่แปดที่เขาไม่ได้นอนแล้ว จึงรู้สึกปวดหัวฉับพลัน เส้นเลือดก็คล้ายจะระเบิดออกมาให้ได้ วันนี้ตอนกินอาหารเช้าก็ถึงขั้นเห็นภาพมายาเลือนราง คิดว่าสวี่หลิงอินกำลังแย่งซาลาเปาไส้เนื้อของเขาอยู่

ลูกตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ขอบตามีทั้งสีดำสีเขียว นี่ทำให้สวี่ชีอันนึกถึงตอนที่ตนมีชีวิตอยู่ในสังคมแห่งการทำงานล่วงเวลา และบางครั้งก็ต้องทำงานแบบไม่หลับไม่นอน ซึ่งก็ย่ำแย่พอๆ กับตอนนี้เลย

ยังเหลืออีกสองวัน ผ่านสองวันนี้แล้วข้าก็น่าจะเลื่อนขั้นสู่ระดับหลอมวิญญาณได้สักที จะให้ตัวเองนอนหลับไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะสะดุดล้มก่อนถึงเส้นชัยได้…แต่ทำไมรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจัง…

สวี่ชีอันสูดหายใจลึกแล้วปลดถุงน้ำราดลงบนศีรษะ อาศัยสิ่งนี้มากระตุ้นร่างกายและปลุกเร้าจิตใจ

…

กองคาราวานพ่อค้าสามร้อยคนมุ่งหน้าไปตามถนนหลวง มีเกวียนพื้นเรียบลากขนสินค้า และใต้ผ้าใบกันน้ำก็มีทั้งผ้าไหม ใบชา เครื่องเคลือบ และผงชาด ล้วนเป็นสินค้าที่ผลิตจากอวิ๋นโจวทั้งสิ้น

นอกจากนั้นยังมีสินค้าเฉพาะของอวิ๋นโจวบางอย่าง เช่นหมึกน้ำลายงูและหินบุษราคัม เป็นต้น

เจ้าของกองคาราวานเป็นชายฉกรรจ์ใบหน้าดุดันนามว่าจ้าวหลง สมัยหนุ่มเป็นผู้กล้าระบือนามในยุทธภพอวิ๋นโจว และเคยเดินบนเส้นทางทั้งดำและขาวมาแล้ว

พอเบื่อหน่ายจากการฟาดฟันกระบี่ลิ้มรสเลือด เขาก็อาศัยชื่อเสียงและเส้นสายความสัมพันธ์ที่เคยสร้างสมัยหนุ่มๆ หันไปทำธุรกิจกองคาราวานพ่อค้า

เขามักจะหาเส้นทางดีๆ บนภูเขาและออกจากอวิ๋นโจวได้อย่างราบรื่นปลอดภัยเสมอ จากนั้นจึงกระจายสินค้าไปยังทั่วทุกหนแห่งและทำเงินเป็นกอบเป็นกำ

เมื่อเวลาผ่านไป พ่อค้ามากมายก็เต็มใจจะจ่ายเงินหนักๆ ให้กับกองคาราวานของจ้าวหลงเพื่อความปลอดภัย

กองคาราวานของจ้าวหลงจึงพัฒนามาจนถึงปัจจุบัน กลายเป็นกึ่งพ่อค้ากึ่งผู้คุ้มกัน

หยางอิงอิงก็เป็นส่วนหนึ่งที่มาพึ่งพิงร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ต้นนี้เช่นกัน แต่นางไปจากอวิ๋นโจวด้วยสถานะคนเร่ร่อน โดยใช้เงินไปยี่สิบตำลึงเพื่อขอรับความคุ้มครองจากกองคาราวาน

ถึงอย่างไรผู้หญิงอ่อนแอเช่นนางก็ไม่อาจออกจากอวิ๋นโจวได้เพียงลำพังอยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าวันไหนนางจะถูกโจรดักฉุดกลางถนนแล้วกลายเป็นเมียโจรไปเสีย

จากความงามของนางแล้ว ให้เป็นเมียโจรก็ออกจะเกินไปหน่อย

หยางอิงอิงเป็นสตรีจากสำนักสังคีตเมืองอวิ๋นโจว สมัยยังสาวเป็นคณิกาผู้หนึ่ง ต่อมาโชคดีได้เจอกับคนดีที่มาไถ่ตัวนางไปถูกเลี้ยงดูไว้ในบ้าน กลายเป็นเมียเก็บ

ปีนี้นางอายุเลยสามสิบแล้วแต่ความงามก็ไม่ได้ลดลงเลย รูปร่างกลับอวบอิ่มมากยิ่งขึ้น และยังทวีเสน่ห์ของสตรีวัยสุกงอมยิ่งขึ้นอีก นางมีดวงตารูปผลซิ่งที่สว่างไสวคู่หนึ่ง ยามใช้มองผู้คนก็จะเป็นประกายสดใส

หยางอิงอิงนั่งอยู่บนหลังม้า สัมผัสได้ถึงดวงตาร้อนแรงของพวกผู้คุ้มกันรอบข้าง จึงอดไม่ได้ที่จะกระชับเสื้อคลุมและก้มหน้าลงไปให้ต่ำกว่าเดิม

มองแวบแรกมือของนางคล้ายปกป้องทรวงอกอวบอิ่มเพื่อเลี่ยงสายตาแทะโลมจากชายฉกรรจ์บางคน แต่ความจริงสิ่งที่นางปกป้องอยู่ในอ้อมอกคือของชิ้นหนึ่ง

ของสิ่งนี้เองที่บีบให้นางต้องไปจากอวิ๋นโจว

ผู้คุ้มกันคนหนึ่งมองดูแผ่นหลังของหยางอิงอิงพลางน้ำลายหก นางขี่ม้า ชุดกระโปรงก็แนบติดลำตัว เรือนร่างและสะโพกแน่นๆ นั่นช่างเย้ายวนใจจริงๆ

ผู้คุ้มกันร่างบึกบึนตบท้องม้าเขยิบเข้าหาหยางอิงอิงแล้วแยกเขี้ยวเอ่ยยิ้มๆ “คนสวยจ้ะ ตอนกลางคืนมาเล่นกับพี่หน่อยไหม เงินที่พี่หามาได้ครั้งนี้จะให้เจ้าทั้งหมดเลย ตั้งสิบตำลึงเชียวแหนะ”

หยางอิงอิงแสร้งทำหูทวนลม ไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ ทำเหมือนว่าเขาไม่ใช่คน

ผู้คุ้มกันพูดต่ออีกสองสามคำ แต่พอเห็นคนงามไม่สนใจก็ก่นด่าแล้วจากไป