บทที่ 21 ตั้งแต่สมัยโบราณคนพาลมักหยิ่งผยอง

ปลายเดือนพฤศจิกายน อุณหภูมิของเมืองหลวงหนาวที่สุดน่าจะต่ำกว่าศูนย์องศา สวี่ชีอันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเห็นถังเก็บน้ำในลานบ้านมีชั้นน้ำแข็งบางๆ จึงตัดสินออกมาเยี่ยงนั้น

ราชวงศ์ต้าฟ่งครอบครองที่ราบตอนกลางของจิ่วโจวโดยอ้างสิทธิ์ความเป็นดั้งเดิมในใต้หล้า ภูมิอากาศของเมืองหลวงควรเป็นแบบมรสุมภาคพื้นทวีปที่มีที่มีอากาศอบอุ่น

ในเขตภูมิอากาศเช่นนี้ เมื่อถึงฤดูหนาวหากไม่มีเครื่องทำความร้อนจะลำบากมาก

“ในยุคสมัยนี้การหนาวตายเกิดขึ้นในฤดูหนาวก็เป็นเรื่องปกติและเป็นสัจธรรมที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้” สวี่ชีอันถอนหายใจ

น่าเสียดายที่เขาไม่เก่งคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์และเคมีมากพอ จึงไม่อาจพัฒนาการทำเกษตรกรรมในยุคที่โครงสร้างพื้นฐานล้าหลังและวัสดุขาดแคลนนี้ได้ มิเช่นนั้นจะเป็นประโยชน์ต่อประชาชนอย่างมาก

ดวงตะวันทอแสงอบอุ่นบนท้องฟ้า สาวน้อยแสนสวยจูงน้องสาววัยห้าขวบเดินเล่นไปบนถนนใจกลางเมืองอย่างร่าเริง ดวงตากระจ่างใสมองไปรอบๆ รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปากงามราวกับรูปสลัก

วันนี้น้องสาวสวมชุดผ้าไหมสีเขียวอ่อน เถาดอกไม้ที่พันรอบชายแขนเสื้อและปกเสื้อของนางบานสะพรั่งสีสันสดใส

ชายแขนเสื้อที่หลวมโคร่งปลิวไสวทำให้นางดูเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ตัวน้อย

สวี่ชีอันอดนึกถึงสาวงามที่สวมเสื้อผ้ายุคโบราณในชาติก่อนไม่ได้ แล้วเปรียบเทียบในใจ หญิงสาวในยุคนี้เอนเอียงไปทางอนุรักษนิยม ไม่น่าหลงใหลเหมือนสาวงามที่สวมเสื้อผ้ายุคโบราณในชาติก่อน

ข้านึกเส้นทางทำเงินออกแล้ว ข้าจะปรับปรุงเสื้อผ้าเพื่อให้เสื้อผ้าของหญิงสาวงดงามและน่าดึงดูดยิ่งขึ้นได้หรือไม่… สวี่ชีอันคิดขึ้นมาได้

ชั่วขณะหนึ่ง เสื้อผ้าสตรีจากหลายยุคหลายสมัยผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขา ทั้งงานฉลุ ผ้าไหมสีดำและถุงน่องแบบมีสายรัด…

หยุด หยุดเลย…ข้าคงถูกลากไปตัดหัวที่ประตูอู่เหมิน[1]!

รถม้าที่กำลังเคลื่อนที่ คนหาบเร่ที่แบกสินค้า คนสัญจรที่เดินไปมาอย่างเร่งรีบ ร้านค้าที่เรียงรายแน่นขนัด…กลายเป็นภาพตลาดยุคโบราณที่ครึกครื้น

หลังจากอยู่ด้วยกันมาหนึ่งเดือน ความประทับใจที่สวี่หลิงเยวี่ยมีต่อญาติผู้พี่ของนางก็เปลี่ยนไปมาก ไม่ได้เต็มไปด้วยความเหินห่างเหมือนเมื่อก่อน

เมื่อก่อนเพราะอาสะใภ้ นอกจากเสี่ยวโต้วติงที่คล้ายกับอารองแล้ว เจ้าของร่างเดิมไม่ชอบน้องชายกับน้องสาวอีกสองคนเลย

แรกเริ่มเดิมทีสวี่หลิงเยวี่ยก็ยังเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ๆ แต่หลังจากถูกปฏิบัติอย่างเย็นชาหลายครั้ง เมื่อเจอหน้ากันนางจึงเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น

เวลานี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขึ้นมาก แต่ก็ยังมีความเหินห่างอยู่บ้าง น้องสาวคนโตแสนสวยจูงน้องสาวคนเล็กเดินไปด้านข้างโดยจงใจขนาบสองข้างสวี่ชีอัน

เสี่ยวโต้วติงถูกสิ่งของมากมายบนถนนดึงดูด นางอยากสลัดพี่สาวออกหลายครั้ง แต่ถูกดึงไว้

“ถังหูลู่ๆ[2]…” เสี่ยวโต้วติงชี้ไปที่พ่อค้าข้างถนนและตะโกนเสียงดัง

“เจ้าไม่อยากมีฟันแล้วหรือ” พี่สาวตำหนิและจูงน้องสาวเดินไปข้างหน้า

บ้านสกุลสวี่ประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่จึงไม่มีเงิน เดือนนี้ค่อนข้างขัดสน สวี่หลิงเยวี่ยจึงไม่มีเงินซื้อถังหูลู่ให้น้องสาว

สวี่ชีอันเดินมองน้องสาวอยู่ข้างหลัง น้องสาวคนโตมีรูปร่างสูงเพรียว แสดงให้เห็นถึงความอ่อนเยาว์กับความแช่มช้อยของสาวน้อย แผ่นหลังราวกับต้นหลิวที่เพิ่งบานสะพรั่ง อาจจะไม่อวบอิ่มเหมือนหญิงสาวที่โตเต็มวัย แต่เสน่ห์ของความอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวาเป็นสิ่งที่มีเฉพาะในสาวน้อยช่วงวัยนี้

“พี่ใหญ่ๆ…” เสี่ยวโต้วติงร้อนใจ ยื่นก้นไปข้างหลัง ขาทั้งสองข้างไถพื้นเพื่อต้านการดึงของพี่สาว

สวี่หลิงเยวี่ยกัดริมฝีปากท่าทางกังวลและกรุ่นโกรธ

“พี่ใหญ่ก็ไม่ได้พกเงินมาเช่นกัน แต่ในไม่ช้าจะมี…” สวี่ชีอันโบกมือให้น้องสาวสงบสติอารมณ์ ขณะที่พูดคุยกันฝ่าเท้าของเขาก็เหยียบบนวัตถุแข็งๆ เขาก้มลงมอง มันคือเศษเงินสีหมองคล้ำ

เขาโน้มตัวลงไปหยิบขึ้นมาและชั่งน้ำหนักดู เป็นเงินจริงๆ

หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาเก็บตำลึงเงินได้บ่อยเกินไป

สวี่หลิงเยวี่ยเบิกตากว้าง

‘เก็บตำลึงเงินได้หรือ!’

วันนี้มีเงินไปฟังเพลงที่หอคณิกาแล้ว…เมื่อลองคำนวณเวลา เขาไม่ได้ไปหอคณิกามาสองวันแล้วเพราะเก็บเงินไม่ได้

สวี่ชีอันมีความสุขขึ้นมาบ้าง เขากำเศษเงินและหันไปทางพ่อค้า “ขอถังหูลู่ให้ข้าสามไม้”

“ได้ขอรับ” พ่อค้าผิวคล้ำหยิบถังหูลู่ออกมาสามไม้อย่างยิ้มแย้มแจ่มใส “หกเหรียญทองแดง”

พ่อค้าที่ขายถังหูลู่ไม่มีเศษเงินทอนจึงวิ่งไปแตกเหรียญที่ร้านข้างๆ เขาเก็บไว้เองหกเหรียญและทอนสวี่ชีอันเก้าสิบสี่เหรียญทองแดงโดยใช้เชือกมัดไว้

ระบบการเงินของต้าฟ่ง หนึ่งตำลึงเงินเท่ากับแปดชั่ง แปดชั่งเท่ากับหนึ่งพันอีแปะ[3] ทองคำเป็นของหรูหราและไม่อยู่ในระบบการเงิน คนจนจึงไม่อาจเข้าถึงทองคำได้

สวี่ชีอันรับเหรียญทองแดงกับถังหูลู่มา และกัดไม้หนึ่งเข้าปากของตัวเอง จากนั้นก็ยื่นถังหูลู่อีกสองไม้ให้น้องสาวทั้งสองคน

สวี่หลิงเยวี่ยรับมาอย่างสงวนท่าทีและกล่าวเสียงอ่อนโยน “ขอบคุณพี่ใหญ่”

นางกัดไปคำหนึ่ง เพลิดเพลินกับความหวานในปาก ดวงตากลมโตที่โค้งจนกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยวนั้นกระทบหัวใจอ่อนๆ ของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง

สวี่ชีอันพยักหน้าและมองเสี่ยวโต้วติงที่กำลังแทะอยู่

“พี่ใหญ่ๆ ถังหูลู่ของท่านหวานหรือไม่” สวี่หลิงอินกินจนแก้มยุ้ย เอ่ยถามอย่างคลุมเครือ

“เจ้าอยากกินสินะ” สวี่ชีอันเผยความคิดของเด็กสาวออกมา

“หือ พี่ใหญ่รู้ได้เยี่ยงไร” สวี่หลิงอินตกตะลึง นางคิดไม่ถึงว่าความคิดของตัวเองจะถูกพี่ใหญ่ล่วงรู้ ‘พี่ใหญ่เก่งจริงๆ’

สวี่ชีอันร้อง ‘ฮึ’ ออกมา “หากกินถังหูลู่เยอะเกินไป จะมีแมลงงอกในปากของเจ้า”

“แมลงอะไรจะโตในปากของข้าหรือ” ใบหน้าของเสี่ยวโต้วติงแสดงความระแวดระวังออกมา

สวี่ชีอันครุ่นคิดและอธิบายให้นางฟัง “มันคือแมลงตัวสีขาวๆ อ้วนๆ ที่มีไขมันเยิ้มทั้งตัว”

เขาเพิ่งจะพูดจบก็เห็นน้องสาวของตัวเองกลืนน้ำลายแล้ว

แน่นอน…สวี่ต้าหลางยอมจำนนและยื่นถังหูลู่ให้ด้วยมือทั้งสองข้าง

สวี่ชีอันพาน้องสาวทั้งสองคนเดินไปตามถนน บรรยากาศคึกคักของเมืองหลวงส่องประกายภายในนัยน์ตาของเขา แต่ในใจกลับไม่รู้สึกรื่นเริงเท่าใดนัก

ข้าเก็บตำลึงเงินได้อีกแล้ว…