ตอนที่ 233.1
บทที่ 233-2 เหิงหย่วน ‘หมายเลขสาม ความจริงข้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้ามานานแล้ว’
October 22, 2026
บทที่ 233-2 เหิงหย่วน ‘หมายเลขสาม ความจริงข้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเจ้ามานานแล้ว’
เลือดลมสูบฉีดไปถึงหน้าผาก หลินอันเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางชักดาบพกของทหารรักษาพระองค์ออกมาอย่างแรงและขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“เจ้าสุนัขนี่ แม้แต่เจ้าก็กล้าล้อข้าเล่นหรือ องค์รัชทายาทยังไม่ได้ถูกปลดด้วยซ้ำ”
สาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้นางเดือดดาลคือทหารรักษาพระองค์นำสวี่ชีอันมาล้อเล่น
ทหารรักษาพระองค์รีบถอยกรูดทันที หากเขาถูกฟันเข้าคงไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง เขาถอยไปพลางอธิบายไปพลาง “เป็นคุณชายสวี่จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ คุณชายสวี่อยู่ที่ลานด้านหน้า พระองค์ได้พบก็จะรู้เองพ่ะย่ะค่ะ”
หลินอันไม่ได้โยนดาบในมือทิ้ง แล้วรีบวิ่งไปยังลานข้างหน้าทันที
สวี่ชีอันเห็นยายตัวร้ายในสวมชุดสีแดงราวกับเปลวเพลิงก่อนจากที่ไกลๆ ก่อนเป็นอย่างแรก แต่พอเห็นนางวิ่งเข้ามาพร้อมกับดาบในมือ ท่าทางเกี้ยวกราดราวกับจะไปออกรบ เขาก็สะดุ้งสุดตัว
และคิดในใจว่า ข้ารอดพ้นจากความตายมาอย่างยากลำบาก แม่โฉมยงยังคิดจะส่งข้ากลับไปอีกหรือ
เขาเก็บของเล่นที่จะใช้เอาใจหลินอันทันทีและไปซ่อนตัวด้านหลังก้อนหิน
“สวี่ชีอันอยู่ที่ไหน สวี่ชีอันอยู่ที่ไหน”
หลินอันถือดาบมองไปรอบๆ ลานด้านหน้า แต่ก็ไม่เห็นร่างที่คุ้นเคย ดวงตาอันสดใสของนางค่อยๆ สลดลง
“พระองค์ ใต้เท้าสวี่อยู่ข้างหลังภูเขาจำลองพ่ะย่ะค่ะ” ข้ารับใช้เอ่ยเสียงเบา
ดวงตากลมโตของหลินอันเปล่งประกายทันที นางเดินไปข้างหลังภูเขาจำลองอย่างคาดหวังแล้วก็เห็น…สวี่ชีอันคนนั้นจริงๆ หรือ
นางชะงัก บุคคลตรงหน้ารูปร่างกำยำและหล่อเหลา คิ้วยกสูง นัยน์ตาเฉียบคมเป็นประกาย จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปราวกับแกะสลัก
จากนั้นหลินอันก็ถูกหุ่นเชิดสองตัวในมือของสวี่ชีอันดึงดูดสายตาไป
เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ผู้หญิงแต่งกายเหมือนหญิงสาวจากตระกูลขุนนาง ผู้ชายเป็นขุนพลผู้กล้าหาญที่สวมชุดเกราะ
สวี่ชีอันกระแอมทีหนึ่ง เขาเชิดหุ่นขุนพลผู้กล้าหาญและเอ่ยเสียงเข้ม “องค์หญิง กระหม่อมกลับมาจากการทำศัลยกรรมที่เกาหลีใต้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเป็นเสียงที่แหลมคมและเชิดหุ่นหญิงสาว “เกาหลีใต้คือที่ใดหรือ”
ขุนพลผู้กล้าหาญ “อ้อ อวิ๋นโจวพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมพูดผิดไป”
หญิงสาว “เจ้าไม่ได้ตายในอวิ๋นโจวไปแล้วหรอกหรือ”
ขุนพลผู้กล้าหาญ “เดิมทีข้าน้อยตายไปแล้ว แต่ข้าน้อยนึกถึงองค์หญิงอยู่ตลอดเวลา จนท่านยมราชซาบซึ้งใจแล้วปล่อยตัวกลับมา”
หญิงสาว “ไอ้หยา เจ้านี่น่ารังเกียจจริงๆ”
หลินอันรู้สึกขบขันและหัวเราะคิกคักออกมา แต่จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าบนใบหน้าเย็นเฉียบ ระหว่างที่ไม่รู้ตัว น้ำตาก็ไหลอาบแก้มของนางอย่างเงียบเชียบ
นางรู้สึกเสียหน้าจึงรีบหันหลังให้และแก้ตัวด้วยความอับอาย “วันนี้ลมแรงไปหน่อย ทรายจึงพัดเข้ามาจนเคืองตา”
เนื่องจากนางเป็นหญิงสาวที่ร่าเริง ขี้เล่น ขี้อ้อน นางจึงชื่นชอบลูกไม้นี้มาก เพราะขาดประสบการณ์ด้านความรัก ทักษะในการจับผิดผู้ชายเจ้าชู้ก็ย่ำแย่ ดังนั้นจึงเผยบรรยากาศเชื้อเชิญให้ผู้ชายเจ้าชู้เข้าหานาง
แน่นอนว่าสวี่ชีอันไม่ใช่ผู้ชายเจ้าชู้
สวี่ชีอันยิ้ม “น่าแปลก เหตุใดทรายจึงเข้าตาองค์หญิงเพียงพระองค์เดียวนะ หรือว่าจะเป็นเพราะความงามขององค์หญิงกันแน่”
หลินอันที่ถูกจับไต๋ได้เอ่ยด้วยความโกรธ “เจ้าสุนัขรับใช้”
“กระหม่อมไม่ใช่สุนัขรับใช้”
“เจ้าเป็นสุนัขรับใช้ สุนัขรับใช้สวี่ชีอัน”
“หลิงอันยายหมาว้อ”
“หมา หมาอะไรนะ” องค์หญิงหลินอันไม่รู้ว่าคำว่า ‘ว้อ’ ก็เป็นคำกริยาคำหนึ่ง
“ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ” สวี่ชีอันรังแกนางเพราะนางไม่เข้าใจภาษาถิ่น
“เมื่อครู่นี้เจ้าด่าข้าหรือ” หลินอันตีหน้าขรึม
“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ นั่นเป็นความหวังที่ลึกซึ้งที่สุดของข้าที่มีต่อองค์หญิง” สวี่ชีอันตอบอย่างจริงจัง
…
ตั้งแต่เดินออกมาจากหลังภูเขาจำลองน ยายตัวร้ายคืนดาบให้ทหารรักษาพระองค์และพาสวี่ชีอันเข้าไปในห้องโถง ข้ารับใช้คนนั้นเดินตามอยู่ด้านหลังและมองพินิจองค์หญิงรองด้วยสายตาที่แปลกใจตลอด
นัยน์ตาคู่สวยขององค์หญิงรองแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งร้องไห้มา
เมื่อเข้ามานั่ง นางกำนัลก็นำชาและของหวานมาให้ สวี่ชีอันโบกมือและพูดว่า “ขันทีน้อย เจ้าออกไปก่อน ข้ามีความลับจะปรึกษากับองค์หญิง”
“เอ่อ…” ขันทีน้อยลังเลอยู่นิดๆ
“ไปๆๆ” ยายตัวร้ายเลิกคิ้วและตำหนิ “ข้ามีเรื่องต้องคุยกับใต้เท้าสวี่ ใช่เรื่องที่เจ้าต้องมาสาระแนด้วยหรือ ถ้าไม่ฟังข้าจะลากเจ้าออกไปโบยร้อยครั้ง”
ขันทีน้อยจากไปอย่างไม่มีทางเลือก
“เหตุใดเขาถึงติดตามอยู่ข้างกายเจ้า เจ้ารอดกลับมาได้อย่างไร ฮว๋ายชิ่งบอกว่าเจ้าตายแล้วไม่ใช่หรือ”
ยายตัวร้ายมองแผ่นหลังของขันทีน้อยข้ามธรณีประตูและหายไป นางก็เบนสายตามาทางสวี่ชีอัน ใบหน้าแสนสวยเผยรอยยิ้มออกมา
“เขาเป็นคนที่มาสังเกตการณ์กระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ” สวี่ชีอันดื่มชาร้อนและกินขนม เขารอที่ห้องทรงพระอักษรหนึ่งชั่วยามกว่าๆ จึงพลาดอาหารมื้อกลางวันไป
“ส่วนรอดมาได้อย่างไรนั้นเรื่องมันยาว…”
เขาเล่าเรื่องคดีอวิ๋นโจวให้องค์หญิงหลินอันฟังโดยปรับแต่งเล็กน้อย แน่นอนว่าการปรับแต่งไม่สามารถปรับแบบมั่วๆ ดังนั้นสวี่ชีอันจึงทำแค่แต่งเติมและเน้นบทบาทของตัวเอง รวมทั้งลดทอนการมีอยู่ของคนอื่นลง