บทที่ 24 หนังสือปกฟ้า

คนจากกรมอาญาจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมสวี่ชีอันที่ถูกติดป้ายว่าเป็นนักโทษ

ชายชราผมหงอกจึงถอนพลังยุทธ์ ไม่มองสวี่ผิงจื้อสักนิด เขาจับแขนของคุณชายโจวเอาไว้ “นายน้อย กระผมจะพานายน้อยกลับจวนไปทำแผลก่อน”

คุณชายโจวเดินตามเขาออกไปข้างนอกพลางพูดเสียงดัง “ข้าอยากให้เจ้าคนชั้นต่ำนั่นตาย”

“ได้ขอรับๆๆ กระผมจะจัดการให้ขอรับ” ชายชรายิ้มอย่างอ่อนโยนใจดี

“ไม่ ข้าจะไปเอง”

“ตามประสงค์ของนายน้อยขอรับ”

ทั้งคู่พาคนรับใช้ออกไปจากที่ว่าการอำเภอ เมื่อเงาร่างหายไป สวี่ผิงจื้อก็พลันหายใจหอบใหญ่คล้ายกับคนเกือบจมน้ำ ทั้งตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“ข้าจะไปยื่นฎีกา!” สวี่ผิงจื้อกล่าวคำต่อคำ

“เจ้าไม่ได้พบพระองค์หรอก พระราชวังเป็นเขตหวงห้าม ใช่ที่ที่นายกองของกองดาบจะเข้าไปได้หรือ เจ้าไม่มีอำนาจไปทูลเกล้าฯ ถวายรายงานต่อฝ่าบาทด้วยซ้ำ” นายอำเภอจูถอนหายใจ “ช่างมันเถอะ”

“ไม่ได้ๆ…” สวี่ผิงจื้อเดี๋ยวก็ดุร้ายเดี๋ยวก็สิ้นหวัง

นายอำเภอจูครุ่นคิด “สิ่งเดียวที่เจ้าทำได้ในตอนนี้ก็คือไปหาฉือจิ้ว จวี่เหริน[1]ของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ ไม่แน่ว่าเขาอาจมีวิธี”

ถึงแม้สำนักศึกษาอวิ๋นลู่จะถูกกดขี่จากแวดวงขุนนางจนแทบจะไม่มีช่องทางเอาตัวรอด แต่ผู้คนที่อยู่ในนั้นก็ไม่ใช่บัณฑิตไร้กำลังมัดไก่[2]หรอกนะ

พวกนั้นเป็นกลุ่มลูกศิษย์ของนักปราชญ์

พวกเขาไม่เพียงเชี่ยวชาญการโน้มน้าวคน แต่ยังเชี่ยวชาญการโน้มน้าวคนด้วยเหตุผลเสียยิ่งกว่า

ดังนั้นสวี่ซินเหนียนจึงสามารถหลุดพ้นโชคชะตาที่ต้องถูกเนรเทศในตอนนั้นได้ เพียงถูกถอดยศให้ตกมาอยู่ชนชั้นล่างเท่านั้นเอง

…

ณ หอดูดาว

หัวหน้ามือปราบหวังควบม้ามายังอาคารสูงที่สุดแห่งนี้ในเมืองจิงจ้าว รอบด้านไม่มีทหารยามเฝ้า แต่ตอนที่เข้ามาใกล้เขาก็พบว่าไม่มีร่องรอยของผู้คนอยู่ใกล้หอดูดาวเลย

สำนักโหราจารย์เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยตำนานอภินิหาร ท่านโหราจารย์สามารถสังเกตดวงดาวและทำนายวันเวลา เป็นเทพเซียนจุติที่สามารถสื่อสารกับเซียนบนสวรรค์ได้

ผลงานของนักเล่นแร่แปรธาตุในสำนักโหราจารย์แพร่หลายอย่างกว้างขวางและสร้างประโยชน์ให้กับประชาชน เมื่อเทียบกับระบบอื่นๆ แล้ว นักเล่นแร่แปรธาตุของสำนักโหราจารย์เป็นภาพลักษณ์ของเทพเซียนที่ผู้คนยอมรับมากที่สุด

สถานที่ที่เทพเซียนอาศัยอยู่จึงไม่มีใครกล้าเข้าไป

หัวหน้ามือปราบหวังอยากจะรั้งบังเหียนม้ากลับอยู่หลายครั้ง แต่ก็อดกลั้นไว้

เขาแบกรับแรงกดดันมหาศาลในใจ หยุดลงที่หน้าหอดูดาว ผูกบังเหียนม้าไว้กับรั้วสลักบนบันไดหินด้วยมืออันสั่นเทา

เขากัดฟัน เดินขึ้นไปตามบันไดหิน

ที่ตั้งของหอดูดาวสูงหกเมตรเต็มๆ สูงยิ่งกว่าหลังคาบ้านเรือนคนทั่วไปเสียอีก

หัวหน้ามือปราบหวังพาจิตใจตุ้มๆ ต่อมๆ เข้ามาที่ชั้นแรกของหอดูดาว แสงสว่างข้างในยอดเยี่ยมมาก แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาตามรูแต่ละแถวบนกำแพงจนเห็นฝุ่นละอองลอยอยู่ในลำแสง

หัวหน้ามือปราบหวังมองเห็นตู้ยาเรียงเป็นแถว มองเห็นกลุ่มคนหนุ่มสาวสวมชุดสีขาวนั่งอยู่ด้วยกันและกำลังสนทนากันอย่างดุเดือดถึงเรื่องอะไรบางอย่าง

มองเห็นคนถือม้วนตำราอ่านอย่างขะมักเขม้น มองเห็นคนนอนหลับอยู่บนโต๊ะ มองเห็นคนกำลังต้มยาสมุนไพร

มีเรื่องเล่าต่อๆ กันมาว่าเหล่าเทพเซียนแต่ละคนในสำนักโหราจารย์ล้วนเป็นหมอเทวดา ช่วยชีวิตคนตายรักษาผู้บาดเจ็บก็ยังไม่คิดเงิน…ตอนนี้หัวหน้ามือปราบหวังเชื่อแล้ว

“เจ้าเป็นผู้ใด”

คนชุดขาวผู้หนึ่งสังเกตเห็นหัวหน้ามือปราบหวัง จึงเดินเข้ามาพิจารณาดูเขา

รอบๆ สำนักโหราจารย์ไม่มีทหารคอยป้องกัน แต่น้อยคนนักที่จะกล้าเข้ามาใกล้อย่างกำเริบเสิบสาน มีเพียงคนที่ป่วยหนักจำนวนหนึ่งเท่านั้นที่รู้ว่าตนไม่มีทางรอดถึงจะมาเสี่ยงโชคที่นี่ดู

หัวหน้ามือปราบหวังค่อนข้างระมัดระวัง เขากลืนน้ำลาย พูดตะกุกตะกัก “ข้า ข้า…เป็นหัวหน้ามือปราบของที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ”

‘แล้ว?’

คนชุดขาวมองดูเขา ไม่พูดไม่จา

ดวงตาของอีกฝ่ายมีประกายเฉียบคม คมจนเหมือนกับมองทะลุไปถึงภายในใจของผู้คนได้ หัวหน้ามือปราบหวังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันใหญ่ยิ่ง เกือบจะทอดทิ้งน้องชายสวี่ชีอันแล้วก้มหน้าจากไปอยู่รอมร่อ

“ข้า ข้ามาหาแม่นางไฉ่เวย…” หัวหน้ามือปราบหวังกล่าว

“ศิษย์พี่ไฉ่เวยหรือ” คนชุดขาวมองพิจารณาหัวหน้ามือปราบหวัง เห็นว่าสองมือของเขาว่างเปล่าก็ลอบกล่าวในใจ ‘เจ้ามาหาศิษย์พี่ไฉ่เวยแล้วไม่เอาของกินมาด้วยหรือ’