บทที่ 244-1 นักบวชเต๋าจินเหลียน ‘ผลักสวี่ชีอันออกไปรับเคราะห์’

บทที่ 244-1 นักบวชเต๋าจินเหลียน ‘ผลักสวี่ชีอันออกไปรับเคราะห์’

“บ่าวย่อมรู้จักอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้เสี่ยวโหรวเคยอยู่ที่เซี่ยเก๋อ สามปีก่อนตำหนักชิงฟงไล่นางข้าหลวงออกไปสามคน คนก็เลยขาด บ่าวเห็นนางหน้าตาสะอาดหมดจด มือไม้คล่องแคล่ว จึงแนะนำนางไปเจ้าค่ะ…”

“ตอนที่งมศพขึ้นมา เจ้าไม่ได้ออกไปดูเลยหรือ” สวี่ชีอันพลันเอ่ยถาม

“กล้าดูที่ไหนล่ะเจ้าคะ บ่าวอายุมากแล้ว ไปดูคนตายไม่ได้หรอก”

“อ้อ เช่นนั้นพูดเรื่องหวงเสี่ยวโหรวต่อ”

อาจเพราะหรงหมัวมัวอายุมากแล้ว อารมณ์ก็เลยแปรปรวนหนักขึ้น จู่ๆ ก็โกรธขึ้นมา “เด็กคนนั้นมันเลือดเย็นนัก ปีนั้นหากบ่าวไม่ได้แนะนำนางไป นางจะกลายเป็นข้าหลวงข้างกายพระสนมฝูได้อย่างไร หลายปีดีดักก็ไม่เคยกลับมาเยี่ยมบ่าวสักครั้ง พวกผู้ชายไม่มีไอ้จ้อนยังรู้จักตอบแทนคุณเจ้านายของมัน เฮอะ นางคนนี้มันแล้งน้ำใจเสียจริง เย็นชาเกินใคร”

“หมัวมัว อย่าได้กล่าวเช่นนี้ อายุเจ้าเยอะแล้ว หนีไม่พ้นการโดนโจมตีลับหลังหรอก” สวี่ชีอันเอ่ยเยาะแล้วกล่าวต่อ

“ตอนที่ข้าตรวจสอบศพ พบว่าอกซ้ายของหวงเสี่ยวโหรวมีบาดแผลฉกรรจ์อยู่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าได้มาอย่างไร”

หรงหมัวมัวคิดอยู่นานก็มีสีหน้าเหมือนนึกได้ “บาดแผล…มีเรื่องแบบนั้นอยู่จริงๆ เหมือนจะเป็นหนึ่งปีก่อนที่เสี่ยวโหรวถูกส่งไปตำหนักชิงฟง ไม่รู้ทำไม ตอนกลางดึกนางถึงได้ใช้กรรไกรแทงอกตัวเอง โชคดีที่นางข้าหลวงที่พักห้องเดียวกับนางพบทันจึงตะโกนเรียกหมอหลวง สุดท้ายเลยช่วยชีวิตนางได้”

สวี่ชีอันและฮว๋ายชิ่งขมวดคิ้วพร้อมกัน

คำพูดของหมัวมัวเฒ่ามีช่องโหว่ รอยแผลนั้นลึกถึงหัวใจ เป็นบาดแผลถึงแก่ชีวิต นางข้าหลวงไม่มีทางจ่ายค่ารักษาได้

“ดังคำกล่าวที่ว่า ต้นร้ายปลายดี เสี่ยวโหรวโชคดีที่ได้ชีวิตกลับคืนมา ปีต่อมาก็ได้ไปที่ตำหนักชิงฟง ไม่ต้องทำงานใช้แรงอีกต่อไป หน้าตานางก็งดงามมาก เดิมทีก็มีโอกาสได้รับใช้ฝ่าบาทอยู่แล้ว”

สวี่ชีอันหวนนึกถึงใบหน้าบวมหลังตายของหวงเสี่ยวโหรว มุมปากก็โค้งขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นใครที่ช่วยชีวิตหวงเสี่ยวโหรวไว้ ก็มีหนึ่งเรื่องที่ยืนยันได้ ในกรณีที่เสียเลือดมาก นางจะมีเวลาเหลือไม่มากนัก คนที่อยู่เบื้องหลังจะมาช่วยชีวิตนางข้าหลวงคนหนึ่งกลางดึกได้อย่างไรกัน

นอกเสียจากสังเกตการณ์นางอยู่ตลอด

หากหรงหมัวมัวไม่ได้หลอกลวง เช่นนั้นปัญหาก็อยู่ที่…

“นางข้าหลวงผู้นั้นชื่อว่าอะไร” ฮว๋ายชิ่งเอ่ยถามก่อนหน้าสวี่ชีอันก้าวหนึ่ง แล้วเอ่ยเสริมว่า “นางข้าหลวงที่อยู่ห้องเดียวกับหวงเสี่ยวโหรว”

“ทูลองค์หญิง” หรงหมัวมัวคิดอยู่นาน แล้วเอ่ยพึมพำไม่แน่ใจ “เหมือนจะชื่อ…เหอเอ๋อร์?”

สวี่ชีอันเห็นแววตาของฮว๋ายชิ่งหดเกร็งอย่างชัดเจนยิ่ง

นางรู้จักนางข้าหลวงชื่อเหอเอ๋อร์อะไรนั่น…สวี่ชีอันคาดเดาอยู่ในใจ

“ข้าหมดคำถามแล้ว องค์หญิงทั้งสองมีอะไรอยากจะเสริมหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” สวี่ชีอันมองฮว๋ายชิ่งและหลินอัน

หลินอันส่ายหน้าให้ ส่วนฮว๋ายชิ่งมีท่าทางหนักใจ ไม่ได้ตอบกลับ

สวี่ชีอันกำลังจะจากไปอยู่แล้ว ต่อไปต้องไปที่ห้องโอสถต่ออีก แต่จู่ๆ หรงหมัวมัวก็เอ่ยว่า “ใต้เท้า บ่าวมีอะไรอยากจะพูดกับท่าน”

พูดพลางหรงหมัวมัวก็เดินไปอีกด้าน

สวี่ชีอันเดินตามไป หรงหมัวมัวทอดมองไปยังแผ่นหลังของพวกฮว๋ายชิ่งที่อยู่ไกลๆ แล้วถอนสายตากลับมา จากนั้นก็หันมามองสวี่ชีอัน แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง

“ใต้เท้า วังในล้ำลึก เรื่องที่ปิดไม่มิดมีมากเกินไป หากเหยียบเท้าลงไปแล้วก็จะจมในทันที”

“หรงหมัวมัว ข้าว่าแล้วว่าเจ้าไม่ธรรมดา เจ้าเหมือนกับหิ่งห้อยกลางคืนมืดมิด ผมหงอกขาว รอยด่างแห่งวัยบนใบหน้า พุงยื่นใหญ่ แต่ละสิ่งล้วนทำให้ข้าทึ่งยิ่งนัก” สวี่ชีอันเอ่ยชม

มีความลับอะไรก็รีบบอกข้ามาเร็ว

“คำพูดของใต้เท้าช่างน่าฟัง บ่าวมิได้จะบอกท่านเพราะท่านหน้าตาหล่อเหลาหรอกนะ” หมัวมัวเฒ่าเดินนวยนาดกลับไปเอนกายอยู่บนเก้าอี้ ไม่พูดอะไรอีก

สวี่ชีอันยังไม่ได้ เขาเอ่ยอย่างตกใจว่า “หมดแล้วหรือ”

หมัวมัวชราส่ายหน้า “สิ่งที่บ่าวรู้ก็ไม่มาก เรื่องล้ำลึกภายในวัง สิ่งที่ไม่ควรรู้ก็ไม่ได้รู้”

…ฮึ ยายเฒ่าคนนี้ ช่างเสียอารมณ์นัก! ข้ายังคิดว่านางจะรู้อะไรเสียอีก

ตามความคิดของสวี่ชีอัน ในเมื่อหมัวมัวเฒ่ารั้งเขาไว้พูดตามลำพัง เช่นนั้นเบื้องหลังจะต้องมี ‘ความลับที่พูดไม่ได้’ รออยู่แน่นอน

สุดท้ายก็เป็นแค่คำพูดตักเตือน!

เมื่อออกจากมาเรือนเซี่ยเก๋อ ยายตัวร้ายอาภรณ์แดงยังรออยู่ข้างนอก แต่ไม่เห็นเงาร่างของฮว๋ายชิ่งแล้ว

“องค์หญิงใหญ่ล่ะพ่ะย่ะค่ะ?”

ยายตัวร้ายได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจทันที นางขมวดคิ้วเอ่ยว่า “หายใจเข้าออกก็มีแต่ฮว๋ายชิ่ง ลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าเป็นคนของใคร ข้ารออยู่เจ้าตรงนี้ เจ้ากลับทำเป็นไม่เห็นข้า”

ภายใต้แสงอาทิตย์ ใบหน้ารูปไข่ห่านกลมๆ ของนางช่างนุ่มนวล พวงแก้มแดงฝาดอยู่บนผิวขาว ราวกับหยกงามโปร่งใสไร้ตำหนิ