บทที่ 298 การเข้าร่วมประชุม

บทที่ 298 การเข้าร่วมประชุม

เมื่อเข้าไปในห้องหนังสือแล้วปิดประตู สวี่ซินเหนียนจ้องไปที่พี่ชายของตนเองด้วยท่าทางแปลกๆ

สีหน้าที่ดูเเปลกๆ แต่ไม่กระวนกระวาย ไม่รีบร้อน…สวี่ชีอันตัดสินใจนั่งลงที่โต๊ะกลม เทน้ำหนึ่งแก้ว เพื่อบรรเทาความกระหายของเขาหลังจากกินผงชูรสมากเกินไป ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มสบายๆ

“เอ้อร์หลาง ลูกผู้ชายเขาไม่มายืนอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่หรอก มีอะไรจะพูดก็พูดมาเลย”

เอ้อร์หลางเดินไปที่โต๊ะ วางคำเชิญลงบนโต๊ะด้วยเสียง ‘ตุบ’ อย่างนุ่มนวล จนตกลงมาตรงหน้าสวี่ชีอันพอดี

สวี่ชีอันเปิดคำเชิญ เหลือบมอง รู้แล้วว่าเหตุใดสวี่เอ้อร์หลางถึงมีท่าทางแปลกๆ

เนื้อหาของคำเชิญนี้คือต้องการเชิญสวี่เอ้อร์หลางเข้าร่วมการประชุมวรรณกรรม แต่มีประโยคหนึ่งที่น่าสนใจมาก คือ ให้พาหญิงสาวมาด้วย

ผู้เชิญคือหวางเจินเหวิน สมุหราชเลขาธิการคนแรกของราชวงศ์

“เจ้าเป็นสมาชิกของการสอบคัดเลือกช่วงวสันต์ สมเหตุสมผลแล้วที่เขาเชิญให้เจ้าเข้าร่วมในครั้งนี้” สวี่ชีอันวิเคราะห์

สวี่ซินเหนียนมีน้องสาวสองคนเท่านั้น อีกทั้งงานเช่นนี้ไม่ควรเชิญเด็กสาวเข้าร่วม ท่านไม่รู้กฎข้อนี้หรอกหรือ?

สำหรับการที่ผู้หญิงเข้ามามีส่วนร่วมเข้าร่วมการประชุมวรรณกรรม แม้ว่าต้าฟ่งจะยังคงเป็นหนึ่งในสามของการเชื่อฟังและเจ้าธรรมสี่ประการ แต่เนื่องจากการมีอยู่ของระบบนี้ ก็มีผู้หญิงบางคนที่โดดเด่นเช่นกัน

ดังนั้น แม้ว่าสถานภาพของหญิงจะต่ำกว่าชาย แต่ก็ไม่ได้ต่ำต้อยนัก ไม่จำเป็นต้องมัดเท้า ไม่จำเป็นต้องสวมผ้าคลุมเมื่อออกไปข้างนอก และสามารถออกไปเล่นได้เมื่อต้องการ

ตัวอย่างเช่น อาสะใภ้กับหลิงเยวี่ยที่มักจะพาลูกน้องออกไปร้านเครื่องประดับทุกๆ สามหรือห้าครั้ง

จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ญาติผู้หญิงจะเข้าร่วมการประชุมในครั้งนี้ด้วย

“บ้าไปแล้ว!”

สวี่ซินเหนียนยิ้มเยาะเย้ย “การประชุมก็เป็นเหมือนสนามรบ อาจมีคนโง่จำนวนมากที่อยู่ในตำแหน่งสูง สมุหราชเลขาธิการหวางโดดเด่นในหมู่คนพวกนั้น ทุกการเคลื่อนไหว คำพูดและการแสดงออกของเขา ทำให้พวกเราต้องกลับไปไตร่ตรองให้มาก ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าเขาตายอย่างไร”

“พี่ใหญ่เป็นคนของเว่ยเยวียน หวางเจินเหวินและเว่ยเยวียนเป็นเสือสองตัวที่ดุร้ายในท้องพระโรง เหมือนน้ำและไฟที่เข้ากันไม่ได้ เขาเชิญข้าไปที่คฤหาสน์เพื่อเข้าร่วมการประชุมวรรณกรรม มันต้องไม่ใช่เรื่องแค่นี้แน่”

สวี่เอ้อร์หลางคิดพลางขณะเดินไปที่ห้อง “ข้า สวี่ซินเหนียน เป็นลำดับหนึ่งในการสอบ มีอนาคตที่สดใส สมุหราชเลขาธิการหวางเกรงกลัวข้า จึงต้องการฆ่าข้าก่อนที่ข้าจะใหญ่โตไปมากกว่านี้…”

“ไม่ใช่สิ แม้ว่าข้าจะมีชื่ออยู่ในรายชื่อทองคำและอยู่ในอันดับแรก มันก็ง่ายสำหรับสมุหราชเลขาธิการหวางที่จะจัดการกับข้า ช่องว่างระหว่างสถานะของข้ากับสถานะของเขานั้นห่างกันมาก เขาคงไม่ต้องการที่จะมีการสมรู้ร่วมคิดหรือมีกลอุบายใดๆ กับข้า”

“ถ้าอย่างนั้น คำเชิญของเขาเป็นเพียงการประชุมทางวรรณกรรมธรรมดาๆ เท่านั้นงั้นหรือ?” ในกรณีนี้ ฝั่งตรงข้ามอาจคาดเดาได้ง่ายเกินไป หวางเจินเหวินเองก็เช่นกัน…

สวี่เอ้อร์หลางที่กำลังทุกข์ใจมองไปที่สวี่ต้าหลาง พร้อมกับขมวดคิ้ว “พี่ใหญ่ พูดอะไรหน่อยสิ”

ข้าคิดว่าความคิดของเจ้ายังไม่รอบคอบนัก…สวี่ชีอันขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น เจ้าไปถามเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ของจงกงซื่อดูสิ ว่าพวกเขาได้รับคำเชิญหรือไม่”

“หากได้รับคำเชิญ แสดงว่านี่เป็นเพียงการประชุมวรรณกรรมธรรมดาๆ เท่านั้น แต่ถ้าไม่ มีแค่เจ้าคนเดียวที่มาจากบัณฑิตสำนักอวิ๋นลู่ ก็ต้องมีบางอย่างแปลกๆ แล้ว”

“นี่เป็นวิธีที่ข้านึกขึ้นได้เช่นกัน แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่มีเวลามากพอ” สวี่เอ้อร์หลางเป็นกังวลเล็กน้อย ชี้ไปที่คำเชิญ “พี่ใหญ่ ท่านดูเวลาสิ การประชุมวรรณกรรมจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ช่วงบ่าย และข้าเองก็ไม่มีเวลาตรวจสอบ…ข้าเข้าใจแล้ว”

“เข้าใจอะไร?” สวี่ต้าหลางถาม

“สมุหราชเลขาธิการหวางไม่ให้โอกาสข้าโต้ตอบ หากข้าไม่ไป เขาจะโอ้อวดความภาคภูมิใจในตนเอง และพูดถึงพฤติกรรมที่เย่อหยิ่งของข้า ทำให้ชื่อเสียงของข้าเสียหาย แต่หากข้าไป จะต้องมีเรื่องน่าสนใจรอข้าอยู่ที่การประชุมอย่างแน่นอน” สวี่เอ้อร์หลางสูดลมหายใจเข้าลึก

“ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมมีประสบการณ์มากกว่า”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ สวี่ชีอันก็ตื่นตัวเช่นกัน โดยคิดว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่ครอบครัวสวี่ของเขาจะมีหนอนหนังสือ ส่วนสมุหราชเลขาธิการคนนั้นก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสม

จากนั้นเขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงขมวดคิ้ว “ที่เจ้าเพิ่งกล่าวว่าสมุหราชเลขาธิการหวางไม่ต้องการการสมคบคิดเพื่อจัดการเจ้า ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นบัณฑิตขั้นสูง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเข้าสู่สนามการแข่งขัน ในขณะที่คนอื่นๆ แทบจะอยู่ในระดับสูงสุดแล้ว”

สวี่ซินเหนียนเอ่ยด้วยสีหน้าว่างเปล่า “สนามการแข่งขันครั้งแรกคืออะไร และระดับสูงสุดคืออะไร?”

“หากเจ้าไม่ไป ชื่อเสียงเรื่องความหยิ่งยโสจะถูกประณามออกไปทั่ว แต่หากเจ้าไป อาจมีการสมรู้ร่วมคิดเกิดขึ้น…เอ้อร์หลาง เจ้าตัดสินใจด้วยตัวเองเถอะ” สวี่ชีอันตบไหล่และปลอบโยนเขา

“พี่ใหญ่โง่เขลาเหมือนหลิงอินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

สวี่เอ้อร์หลางไม่พอใจ “ข้าพูดไปตั้งมากมาย พี่ใหญ่ยังไม่เข้าใจความหมายที่ข้าจะสื่ออีกหรือ? ข้าต้องการให้พี่ใหญ่ไปด้วย”

“ไม่ เจ้าไปกับข้าไม่ได้ เจ้าเป็นพี่น้องของข้าก็จริง แต่ในทางราชการ เจ้ากับข้าไม่เหมือนกัน เอ้อร์หลาง เจ้าต้องจำสิ่งนี้ไว้” สีหน้าของสวี่ชีอันเริ่มจริงจัง เขากล่าวอย่างเคร่งขรึม

“เจ้ามีแนวทางและทิศทางของเจ้าเอง ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า”

สวี่เอ้อร์หลางเป็นคนฉลาด เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับว่า “อืม”

พี่ใหญ่กำลังตักเตือนเขา ห้ามไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเว่ยเยวียน แม้ว่าในอนาคตข้างหน้า เว่ยเยวียนจะล้มลง พี่ใหญ่ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่การล่มสลายของเว่ยเยวียนไม่เกี่ยวข้องกับตัวเขา สวี่ซินเหนียน ตัวตนของเขาเป็นเพียงพี่น้องของสวี่ชีอัน ไม่ใช่ลูกน้องของเว่ยเยวียนเสียหน่อย

ความคิดนี้สวี่ซินเหนียนเองก็เห็นด้วย

ในบรรดาตระกูลที่มั่งคั่งในประวัติศาสตร์ ลูกหลานของแต่ละครอบครัวไม่ได้มีความคิดเหมือนกัน แต่เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังที่แตกต่างกัน ข้อดีของสิ่งนี้คือแม้ว่าปีกจะหัก ครอบครัวเพียงได้รับบาดเจ็บเท่านั้น แต่จะไม่ถูกทำลายลง

…

วันรุ่งขึ้น สวี่ชีอันขี่แม่ม้าน้อยที่รักของเขา รีบควบตะบึงตรงไปยังหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลภายใต้ท้องฟ้าแจ่มใส

หลังจากประชุมศาล คนรู้จักของซ่งถิงเฟิงหลายคนก็มาหาเขา ทุกคนนั่งดื่มชา กินถั่วลิสง และพูดคุยกัน ทุกคนเริ่มสนับสนุนสวี่ชีอันให้เดินทางไปยังสำนักสังคีต

“ถุย ถุย ถุย…”

สวี่ชีอันถ่มน้ำลายใส่พวกเขาและต่อว่า “ตลอดทั้งวันรู้แต่จะไปสำนักสังคีต ไม่เห็นพิธีต้าวฮวดเมื่อวานนี้หรอกหรือ ภิกษุเฒ่าใต้ต้นโพธิ์เอ่ยกับข้าว่าอะไร? ความงามเป็นสิ่งที่ทำลายชีวิต พวกเจ้ารู้จักแต่การเที่ยวคณิกาทุกวัน คุ้มหรือไม่กับการทำให้ภาพลักษณ์ของตนเองตกต่ำลง? เจ้าจะเที่ยวเตร่สำนักสังคีตอย่างไรก็ช่างเถิด แต่อย่าได้ดึงข้าลงไปเสื่อมเสียด้วย!”

ทุกคนต่างรู้ว่าเนื้อแท้เขาเป็นคนเช่นไร จึงไม่เกรงกลัวเลยสักนิด กล่าวต่อไปว่า “พวกเราในที่ทำการปกครอง มีใครบ้างที่เที่ยวคณิกาบ่อยครั้งเท่าเจ้า?”

สวี่ชีอันกล่าวด้วยน้ำเสียงน่าเชื่อถือ “ข้าไม่ได้ให้เงินพวกนางเสียหน่อย จะเรียกว่าเป็นคณิกาได้อย่างไร? ทุกคนยังไม่คุ้นเคยอีกหรือ หากเจ้ายังพล่ามเรื่องไร้สาระเช่นนี้ ข้าจะไปฟ้องเว่ยกงให้ลงโทษพวกเจ้าอย่างแน่นอน”

“ถุย!” ผู้คนถ่มน้ำลายใส่เขา

อย่างไรก็ตาม ทุกคนยังคงชื่นชมสวี่ชีอัน สำหรับหญิงสาวเหล่านั้นแล้ว ใช่ว่าเป็นเพียงคณิกาที่เขาหลับนอนด้วยแล้วไม่ต้องจ่ายเงินให้เพียงอย่างเดียว แต่คณิกาเหล่านี้ต่างต้องการใช้เงินเพื่อหลับนอนกับเขา

“หนิงเยี่ยน ข้าได้ยินจากเหล่าซ่งว่าสมัยที่เจ้ายังเป็นฆ้องทองแดง เพิ่งเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวนครั้งแรก เจ้าตกลงคบหากับแม่นางฝูเซียงใช่หรือไม่? นอกจากบทกวีแล้ว เจ้ายังมีเคล็ดลับใดเพื่อมัดใจนางอีกหรือ?” ฆ้องทองแดงท่านนี้เอ่ยถามด้วยความนอบน้อมถ่อมตน

ดวงตาของเหล่าฆ้องทองแดงและฆ้องเงินเป็นประกายขึ้นมา ผู้ใดบ้างไม่อยากเป็นที่รักของเหล่าคณิกาในสำนักสังคีต?

“เรื่องนี้จริงๆ ก็มีเคล็ดลับอยู่” สวี่ชีอันให้คำตอบในเชิงบวก

“เคล็ดลับอะไร” ทหารหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลต่างหายใจกระชั้นถี่กว่าปกติ

ขณะนั้นเอง มีเสียงดังมาจากประตู “พูดคุยเรื่องไร้สาระในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ ในสายตาของพวกเจ้ายังหลงเหลือจรรยาบรรณอยู่หรือไม่?”

ทุกคนมองย้อนกลับไป พบว่าฆ้องทองคำท่านหนึ่งยืนอยู่ตรงประตู ดวงตานกอินทรีที่แหลมคมราวกับมีดและริ้วรอยจางๆ ที่มุมดวงตาของเขา นั่นคือเจียงลวี่จง

“ฆ้องทองคำเจียง…”

ทุกคนกลั้นรอยยิ้มพลางแสดงความเคารพ “สวี่หนิงเยี่ยนกำลังชี้แนะพวกเราถึงวิธีการหลับนอนกับคณิกาโดยไม่ต้องใช้เงินขอรับ”

“?”

เจียงลวี่จงกวาดสายตาไปทั่วกลุ่มชนแล้วเยาะเย้ย “มองดูทีละคนก็รู้แล้วว่าพวกเจ้ากำลังฝันกลางวัน…อืม พวกเจ้าพูดคุยกันต่อไปเถอะ อย่าลืมเสียว่าพวกเจ้าจับกลุ่มกันนานเกินไป”

หลังจากกล่าวจบเขาก็เดินออกไป เดินไปกลางสนาม พิงกำแพง และกระตุ้นการต่อสู้ระดับสี่ให้แก่ทหาร