บทที่ 306 เจ้ามาแล้ว

บทที่ 306 เจ้ามาแล้ว

ชายชราผู้นี้เป็นโหรที่เฉียนโหย่วกล่าวถึงหรือไม่?

ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ว่าจงหลีก็เป็นโหรด้วยเช่นกัน ดังนั้นเขาคงรู้ว่าจงหลีเป็นสมาชิกของสำนักโหราจารย์ อย่างไรก็ตามพวกโหรป่า เช่น แพนด้ายักษ์ นั้นหายากมาก และเป็นไปไม่ได้ที่พวกมันสองตัวจะปรากฏใกล้เมืองเซียงโจวในเวลานี้

สวี่ชีอันคิดกับตัวเอง

“เจ้าของสุสานนี้ไม่ธรรมดา หึหึ เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นก็ไม่ใช่เรื่องดี นี่คือสิ่งที่ชายชราได้เรียนรู้จากการขุดหลุมฝังศพในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ท่านโหรแห่งสำนักงานโหราจารย์ รังเกียจงานประเภทนี้และขาดประสบการณ์” กงหยางซู่หัวเราะ

โหรแห่งสำนักโหราจารย์?!

สมาชิกของกลุ่มโฮ่วถู่มองไปที่จงหลี ใบหน้าของพวกเขาตกตะลึงราวกับว่าพวกเขาตกใจ

ปรากฏว่าผู้ที่นิ่งเงียบไม่แสดงตัวตนมาโดยตลอด กลับกลายเป็นถึงโหรแห่งสำนักโหราจารย์…แน่นอนว่าตัวละครที่เงียบๆ ไม่มีบทบาทอะไรแบบนี้มักจะเป็นหนึ่งในตัวละครหลัก

หัวหน้าที่ป่วยเอ่ยอย่างระมัดระวัง

เขามองไปที่สวี่ชีอันอีกครั้ง และรู้สึกแน่ใจว่าบุคคลนี้มีสถานะต่ำต้อยที่สุด

ประการแรก เอกลักษณ์ของทหารนั้นยากที่จะกลายเป็นแกนหลักในทีมดังกล่าว ประการที่สอง เมื่อสิ่งชั่วร้ายถูกฆ่าเมื่อครู่นี้ บทบาทของบุคคลนี้จะกลายเป็นเกราะกำบัง

สะท้อนบทบาทของเขาอย่างชัดเจน

“อืม” จงหลีพยักหน้าเพื่อแสดงว่านางรับรู้

นางจะไม่ร่ายคาถาใดๆ และจะไม่มีส่วนร่วมในการต่อสู้ใด นี่คือประสบการณ์ที่สรุปโดยศาสดาพยากรณ์ที่มีประสบการณ์มาก

ฉู่หยวนเจิ่นเงียบ ไม่พูดไม่จา บางครั้งดวงตาของเขามองไปที่สวี่ชีอัน และบางครั้งเขาก็มองไปที่นักบวชเต๋าจินเหลียน

สวี่หนิงเยี่ยนดูแปลกไปมาก สังเกตจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วเห็นได้ชัดว่ากำลังพบเจอกับความยากลำบาก

หลังจากเดินวนกลับมาที่ห้องนี้ถึงสามครั้ง มีความเป็นไปได้เพียงสองอย่างเท่านั้น ไม่ว่าสวี่หนิงเยี่ยนจะทำโดยตั้งใจหรือด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง แต่เขาก็ยังวนกลับมาที่นี่

‘หนิงเยี่ยน เจ้าซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่?…เฮอะ หมายเลขสามเกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณสำนักอวิ๋นลู่ ทั้งยังเป็นสาวกลัทธิขงจื๊อ หนำซ้ำลูกพี่ลูกน้องของเขายังมีความลับอื่นๆ…ท่านนักบวชนะท่านนักบวช ท่านช่างปิดบังเรื่องราวเก่งกาจเสียจริง’

…

ทุกคนเดินเข้ามาในห้องข้างๆ ด้วยใจที่หนักหน่วง ส่วนท้ายของห้องด้านข้างเป็นทางเดินที่นำไปสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของสถานที่แห่งนี้

“นั่น นั่น นั่น…ท่านนักบวชต้องการเดินนำหน้าหรือไม่? ข้ายังเยาว์วัยอยู่เลย” สวี่ชีอันยืนอยู่ตรงทางเข้าอุโมงค์ มองไปยังความมืดข้างหน้าอย่างลังเล

“เจ้ารับรู้ถึงอันตรายหรือ?” นักบวชเต๋าจินเหลียนดูเคร่งขรึม

ไม่สิ เวลาขี้ขลาด ทำให้สายตามองเห็นเงารางๆ เหมือนทางจิตวิทยาเวลาดูหนังสยองขวัญเมื่อตอนที่ข้ายังเป็นเด็ก…สวี่ชีอันเอ่ยในใจ สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเดินตรงเข้าไปในทางเดินพร้อมกับคบเพลิง

ทางเดินยาวและแคบ กำแพงหินทั้งสองด้านถูกขุด ทั้งยังถูกทาสีด้วยสีส้มสดใส

เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานอยู่ในทางเดินอันเงียบสงัด ไม่มีใครพูดคุยกัน ตอกย้ำความตึงเครียดในใจของทุกคนอย่างชัดเจน

สุดทางเดินมีประตูหินสูงซึ่งปิดสนิท ยังไม่เคยมีใครเคยเข้าไปเยี่ยมชม

สวี่ชีอันหยุดอยู่หน้าประตูหินพลางกดมือไปที่ประตู เขาพยายามใช้กำลัง แต่ทุกอย่างกลับนิ่งสนิทเหมือนเขาไม่ได้ออกแรงใดๆ เลย เขาเงียบไปครู่หนึ่งเพราะไม่ได้รับคำเตือนจากสัญชาตญาณของตัวเอง

จากนั้นจึงดึงมือกลับ และพยักหน้าให้นักบวชเต๋าจินเหลียน “ไม่มีอันตราย อย่างน้อยข้าก็ไม่สัมผัสถึงมัน”

“เปิดประตูเถอะ” นักบวชเต๋าจินเหลียนกล่าว

‘ครืน!’

ประตูหินค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ

แสงจากคบเพลิงสาดส่องเข้าไป ทว่ามันสามารถส่องสว่างได้ในระยะไม่กี่เมตรเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ความมืดดูเหมือนจะกลืนกินแสงสว่างเข้าไป

สวี่ชีอันเห็นว่าคบเพลิงหรี่ลงเล็กน้อย รีบเอ่ยว่า “ช้าก่อน ข้างในนั้นไม่มีอากาศหายใจ”

จากนั้นเขาก็สั่งจงหลี “มียาขับพิษหรือไม่ แบ่งให้คนของกลุ่มโฮ่วถู่สักหน่อย”

โหรกงหยางซู่ที่เนื้อตัวสกปรกกล่าวว่า “ไม่เป็นไร พวกเรากินยาขับพิษมาแล้ว”

หลังจากรออยู่ข้างนอกเป็นเวลาหนึ่งในสี่ของชั่วยาม สวี่ชีอันก็ก้าวเข้าไปในสุสานหนึ่งก้าว ไม่มีการแจ้งเตือนภยันตรายใดๆ แสงคบเพลิงก็ไม่หรี่ลง ซึ่งทำให้เขาโล่งใจขึ้น ก่อนกล่าวว่า

“ข้าจะนำไปก่อน พวกเจ้าตามข้ามา จำไว้ อย่าเผลอทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเข้าล่ะ”

สมาชิกของกลุ่มโฮ่วถู่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

จนถึงตอนนี้ ไม่เพียงแต่หัวหน้าที่ป่วยเท่านั้น แม้แต่สมาชิกธรรมดาก็สามารถทราบได้ถึงสถานะที่ต่ำต้อยของสวี่ชีอัน

ผู้นำทาง เป็นเกราะกำบัง ป้องกันอันตราย

เป็นเพียงทหารหยาบกระด้างธรรมดาสามัญเท่านั้น

ปฏิบัติการนี้ของข้าถือว่าได้รับความสนใจจากพวกนั้นเช่นกัน พวกนักบวชต้องพึ่งพาข้า…ปากของสวี่ชีอันกระตุกเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกัน สวี่ชีอันนึกถึงรายละเอียดที่เขาไม่เคยสนใจมาก่อน

นักบวชเต๋าจินเหลียน ต้องเป็นวิญญาณแน่ๆ ข้าจำได้แล้ว ในระหว่างคดีซังผอ พวกข้าเข้าไปในคฤหาสน์ผิงหยวนป๋อ พบเหิงฮุ่ยถูกร่างของเสินซูทับอยู่ ในการทดลองของนักบวชครั้งนั้นเป็นการเล่นแร่แปรธาตุ ในตอนนั้นระดับความรู้ของข้าไม่ได้สูงนัก ไม่ได้เอะใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ ตอนนี้เมื่อคิดย้อนกลับไป เริ่มรู้สึกว่ามันแปลก แล้วของวิเศษล่ะ แล้วคาถาล่ะ แก่นปราณล่ะ การใช้กระบวนเล่นแร่แปรธาตุนั้นเทียบเท่ากับการถอดกางเกงและใช้ปืนที่ทำจากเนื้อหนังเพื่อต่อสู้กับปืนเหล็กของคนอื่น แสวงหาความตายล้วนๆ

แต่หากท่านนักบวชเต๋าเป็นวิญญาณจริง ทั้งหมดก็จะสามารถอธิบายได้ แม้กระทั่งเรื่องที่เขาชอบแปลงกายเป็นแมวนั้นก็สามารถอธิบายได้ อย่างไรก็ตาม มนุษย์และแมวต่างไม่ใช่เลือดเนื้อที่แท้จริงของเขา ถึงอย่างนั้นก็เถอะ วิญญาณพวกนั้นสามารถอยู่ได้นานขนาดนี้เลยหรือ สมแล้วที่นักบวชเต๋าอย่างท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับวิญญาณ

แม้ว่าภายในใจจะมีความคิดเข้าแทรกมากมาย แต่สวี่ชีอันไม่ได้เพิกเฉยต่อวิกฤติการณ์ที่อาจเกิดขึ้นจากสภาพแวดล้อมโดยรอบ

หลังจากเข้าไปในสุสานหลัก คบไฟทั้งห้าได้ขจัดความมืดส่วนใหญ่ออกไป และภาพของสุสานก็ปรากฏให้เห็นต่อหน้าทุกคน

หลุมฝังศพหลักมีพื้นที่กว้างขวาง หากเปรียบเทียบกับห้องใดห้องหนึ่ง ตอนนี้สวี่ชีอันและคนอื่นๆ ก็มาถึงทางเข้าแล้ว

เสาที่ใหญ่โตรองรับความสูงของโดมที่มองไม่เห็น ระยะห่างระหว่างกำแพงทั้งสองฝั่งห่างกันประมาณยี่สิบฟุต ซึ่งหมายความว่าความกว้างของหลุมฝังศพหลักคือยี่สิบฟุต หรือหกสิบเมตร

ยังไม่ทราบว่าสถานที่นี้ลึกแค่ไหน จึงยังคงต้องสำรวจต่อไป

“ตามแผนผังหลุมศพ ตรงกลางต้องเป็นโลงศพของเจ้าของหลุมศพ ขอแนะนำว่าอย่าไปที่นั่นเป็นจุดแรก คลำหากำแพง ประเมินว่ากำแพงนั้นมีขนาดใหญ่หรือเล็ก แล้วตรวจดูว่ามีข้อมูลที่สำคัญหรือไม่”

หัวหน้าที่ป่วยเดินขึ้นไปหานักบวชลัทธิเต๋าจินเหลียนพลางแนะนำ

โจรปล้นสุสานพวกนั้น…ไม่สิ ข้าคือหัวหน้ากลุ่ม ทำไมไม่ปรึกษากับข้าล่ะ? สวี่ชีอันคิดในใจ

“มีเหตุผล” นักบวชลัทธิเต๋าจินเหลียนพยักหน้า

สวี่ชีอันนำฝูงชนไปทางซ้ายเพื่อเริ่มสำรวจ เดินอย่างระมัดระวัง จนเห็นจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่

ก่อนที่จะมีการประดิษฐ์ตัวอักษร จิตรกรรมฝาผนังเป็นวิธีเดียวที่จะบันทึกเหตุการณ์ได้ แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังอยู่ในสมัยที่นิยมศึกษาประวัติศาสตร์จาก ‘บันทึกภาพจิตรกรรมฝาผนัง’ เป็นหลัก

สวี่ชีอันและฉู่หยวนเจิ่นยืนเคียงข้างกันโดยถือคบเพลิงสูงเพื่อส่องไปบนฝาผนัง

เนื้อหาของภาพจิตรกรรมฝาผนัง คืองูยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัวบุกเข้าไปในเมืองของมนุษย์ เมื่อมันม้วนตัวขึ้น ร่างกายของมันก็สูงกว่ากำแพงเมือง รูม่านตาของมันเรืองแสงสีแดงเข้ม ทั้งดุร้ายและน่าสะพรึงกลัว

ในเวลานี้พวกลัทธิเต๋าที่มีกระบี่บินได้ลงมาจากฟากฟ้าและฆ่างูยักษ์ตัวนั้น

จักรพรรดิในเมืองนำข้าราชบริพารออกไปพบกับนักบวชเต๋า ก้มหน้าคลานเข่าเข้าหา ส่วนนักบวชเต๋าก็เหยียบกระบี่บินขึ้นไป ควบแน่นพลังอยู่ในอากาศ มองเห็นจักรพรรดิและข้าราชบริพารเบื้องล่าง

“งูตัวใหญ่ขนาดนี้ เป็นสัตว์ประหลาดอย่างนั้นหรือ?” เหิงหย่วนขมวดคิ้ว

ฉู่หยวนเจิ่นส่ายหัว เป็นการบอกว่าเขาเองก็ไม่รู้ แม้ว่าเขาจะท่องเที่ยวยุทธภพมาทุกหนแห่ง แต่หลังจากเหตุการณ์การกวาดล้างปีศาจหกสิบปี ปีศาจตัวใหญ่ก็ค่อยๆ หายไปเป็นเวลากว่ายี่สิบปีแล้ว ในศึกด่านซานไห่ มีเผ่าพันธุ์ปีศาจอยู่ แต่ในตอนนั้นฉู่หยวนเจิ่นยังเด็กมากนัก

สำหรับสวี่ชีอัน…เขาและทุกคนมองไปที่นักบวชลัทธิเต๋าจินเหลียน

“มีเผ่าพันธุ์ปีศาจบางตัวที่มีความสามารถพิเศษด้วยร่างกายที่ใหญ่โต แต่พวกมันมีนิสัยโอ้อวดจนเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น หากพวกเจ้ารู้ว่าทั้งห้าเผ่าพันธุ์ปีศาจสามารถรวบรวมพวกปีศาจได้ คงไม่เอะใจว่าภาพบนผนังงูตัวนี้ต้องเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ปีศาจเป็นแน่แท้”

นักบวชลัทธิเต๋าจินเหลียนยืนเอามือไพล่หลัง เปรียบเหมือนท่าทางของปรมาจารย์ลัทธิเต๋า

ทั้งสามมีความคิดที่แตกต่างกัน

สิ่งที่สวี่ชีอันคิดคือ กลับกลายเป็นว่าเผ่าพันธุ์ปีศาจทั้งห้าได้รวมตัวกันเป็นปีศาจตัวเดียว เมื่อฟังความหมายของท่านนักบวช หลังจากรวมตัวกันนั้น ขนาดของร่างกายจะหดเล็กลง? หรือเส้นทางการฝึกฝนของเผ่าพันธุ์ปีศาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับขนาดของขนาดร่างกายกันนะ

ฉู่หยวนเจิ่นกำลังคิด ‘ในเมื่อมันไม่ใช่เผ่าพันธุ์ปีศาจ แล้วงูตัวนี้คืออะไร?’ เขาคาดเดาและสงสัยในใจอยู่หลายอย่าง

ความคิดของเหิงหย่วนค่อนข้างเรียบง่าย เขาไม่สามารถเอาชนะงูตัวนี้ได้ ดังนั้นมันต้องเป็นปีศาจที่นักบวชเต๋าไม่สามารถปราบได้ในขณะนั้นเช่นกัน

นักบวชเต๋าจินเหลียนไม่ได้เล่าเรื่องต่อ กล่าวว่า “การที่มีขนาดตัวใหญ่ไม่ใช่เรื่องดี แม้ว่าจะทำให้มีพละกำลังเพิ่มขึ้นแต่ก็ยังเผยให้เห็นข้อบกพร่องมากมาย ในโลกนี้ ผู้ที่มีชื่อเสียงในเรื่องขนาดที่ใหญ่มหึมาและความแข็งแกร่งคือเทพเจ้าและปีศาจโบราณ

“อย่างไรก็ตาม เมื่อเทพเจ้าและปีศาจโบราณได้ลงมาจุติ มนุษย์ยังคงอยู่ในช่วงเวลาแห่งความไม่รู้ อยู่ในยุคของชนเผ่า ดังนั้นงูบนฝาผนังควรเป็นทายาททางสายเลือดของเทพเจ้าและปีศาจโบราณ ไม่ใช่ตัวเทพเจ้าและปีศาจที่แท้จริง”

ฉู่หยวนเจิ่นพยักหน้าเล็กน้อย สิ่งที่นักบวชลัทธิเต๋าพูดก็เหมือนกับที่เขาคิด

“ถึงกระนั้น คนคนนี้ก็สามารถฆ่างูตัวใหญ่ได้ ความแข็งแกร่งของเขาถือว่าไม่ธรรมดา” ไม่ธรรมดาจริงๆ

ผนังทั้งหมดเป็นเหมือนม้วนภาพ พวกเขาพูดคุยไปพร้อมกับมองภาพเนื้อหาที่บนผนัง

เพื่อเป็นการขอบคุณคนของลัทธิเต๋า จักรพรรดิได้สร้างแท่นสูงสำหรับเขา และนำเจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารไปสักการะพระองค์

“นี่ไม่ใช่ภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เราเห็นก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่” สวี่ชีอันเอ่ยถาม

ภาพแท่นบูชาสูงตระหง่านเหมือนกันทุกประการกับภาพจิตรกรรมฝาผนังที่เคยพบเห็นด้านนอก

เนื้อหาของภาพจิตรกรรมฝาผนังถัดไปทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจ ภาพนักบวชลัทธิเต๋าที่เลือนรางไปตามกาลเวลา เหวี่ยงดาบของเขาเพื่อฆ่าจักรพรรดิ จากนั้นสวมเสื้อคลุมมังกรและมงกุฎ ในที่สุดเขาก็แย่งชิงบัลลังก์สำเร็จ

เหตุการณ์เหล่านี้ต้องการสื่อถึงสิ่งใดกันแน่…สวี่ชีอันตกตะลึง

ฉู่หยวนเจิ่นอ้าปากค้าง ตกตะลึงกับการกระทำของนักบวชลัทธิเต๋า

นักบวชเต๋าจินเหลียนขมวดคิ้ว

ไต้ซือเหิงหย่วนขมวดคิ้ว กล่าวว่า “บุคคลระดับสูงเช่นนี้ไม่ควรเห็นแก่อำนาจ การได้ขึ้นเป็นกษัตริย์มีความหมายต่อเขาอย่างไรกัน”

เมื่อได้ยินประโยคที่เพิ่งพูดจบไป สวี่ชีอันและฉู่หยวนเจิ่นก็พูดออกมาเสียงเดียวกันว่า “หึ”