บทที่ 322 หลี่เมี่ยวเจินเข้าสู่เมืองหลวง

บทที่ 322 หลี่เมี่ยวเจินเข้าสู่เมืองหลวง

สองนายบ่าว หนึ่งคน หนึ่งผีแยกพุ่มไม้ออก พวกนางค้นหาอยู่ครู่หนึ่งและพบศพอยู่ท่ามกลางวัชพืชที่สูงถึงเข่า

ศพนี้สวมจิ้นจวงสีดำและสูญเสียหัว ในมือถือดาบที่มีใบมีดโค้ง ตรงคอมีแผลเป็นขนาดใหญ่ ซึ่งแห้งจนกลายเป็นสีดำแล้ว เวลาที่ตายอย่างน้อยเกินสองชั่วยามหรือนานกว่านั้น

“ต้องเสียชีวิตเพราะความอาฆาตของยุทธภพเป็นแน่ ความคับแค้นยังรุนแรงอยู่เลย พวกเราฝังศพเขาเถิด เพื่อไม่ให้เขาตายอย่างอนาถและกลายเป็นวิญญาณอาฆาตในอีกเจ็ดวันให้หลัง”

ซูซูแนะนำ นางที่เป็น ‘ปีศาจสาว’ ได้กลิ่นความคับแค้นที่รุนแรงอย่างมาก

ความคับแค้นนี้เป็นไปได้มากว่าจะทำให้ผู้ตายกลายเป็นวิญญาณอาฆาตในอีกเจ็ดวันให้หลัง แน่นอนว่า วิญญาณประเภทนี้ไม่อาจคงอยู่ได้นาน ถ้าระยะสั้นก็ไม่กี่ชั่วยาม แต่ถ้าระยะยาวก็หลายวันถึงจะหายไป

แต่ทางบนเขาเส้นนี้ไม่ได้รกร้าง หากมีคนสัญจรผ่านมาก่อนที่วิญญาณอาฆาตจะหายไป เป็นไปได้มากว่าจะถูกวิญญาณอาฆาตโจมตี ถ้าเบาก็เจ็บป่วยร้ายแรง แต่ถ้าหนักก็เสียชีวิต

ซูซูคิดว่าควรจะยุติเรื่องนี้ในท่วงที

“ความคับแค้นลุ่มลึกเช่นนี้ เกรงว่ายามมีชีวิตคงจะเกิดเรื่องใหญ่ถึงทำให้เขาไม่ยินยอมเช่นนี้ ข้าจะลองเรียกวิญญาณของเขาและดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น” หลี่เมี่ยวเจินพึมพำ

“ไม่ไม่ นายท่าน ท่านคิดว่าตัวเองเป็นจอมยุทธ์หญิงหรือ”

ซูซูกระโดดอยู่ที่เดิมและพูดว่า “ท่านเป็นเทพธิดาของนิกายสวรรค์ ในอนาคตท่านจะต้องลืมเลือนความรู้สึก เกิด แก่ เจ็บ ตาย บุญคุณและความแค้นของมนุษย์ล้วนเป็นเมฆลอยสำหรับท่าน ลืมเลือนความรู้สึกและยุติธรรม ไม่หวั่นไหวด้วยอารมณ์ ไม่ถูกรบกวนด้วยความรู้สึก จอมยุทธ์หญิงเป็นเพียงบทบาทหนึ่งที่พวกเราสร้างขึ้นเพื่ออำพรางตัวตนเท่านั้น สวรรค์เป็นส่วนตัวที่สุด การใช้งานเป็นส่วนรวมที่สุด เมื่อใดที่ท่านมองความรักโลภโกรธหลงของมนุษย์ด้วยสายตาเย็นชาได้ ไม่หวั่นไหว ไม่ขัดขวาง ไม่แทรกแซง เช่นนั้นท่านก็จะสามารถบรรลุทางธรรมได้ พวกเราไปฝังเขาเถิด เหตุใดถึงต้องหาเรื่องด้วย”

“หุบปาก!”

หลี่เมี่ยวเจินเอ่ยอย่างหมดความอดทน “จุดมุ่งหมายลับของนิกายสวรรค์ จำเป็นต้องให้เจ้ามาสอนช้าหรือ การลืมเลือนความรู้สึกนั้นถูกต้อง แต่ถ้าหากแม้แต่ความรู้สึกคืออะไรก็ไม่รู้ แล้วจะลืมเลือนความรู้สึกได้อย่างไร บอกให้ลืมก็ลืมหรือ”

อีกอย่าง นางไม่คิดว่าการผดุงคุณธรรมจะมีอะไรผิด เหตุใดบางคนถึงมักจะพูดถึงความจอมปลอมของโลก เพราะคนที่เข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่นมีน้อยเกินไป

หากทุกคนมีคุณธรรมเยี่ยงจอมยุทธ์และใจที่จะเข้าไปยุ่งเรื่องคนอื่น โลกก็คงไม่จอมปลอม

หลี่เมี่ยวเจินยกศพไปที่ข้างทางและสั่งให้ซูซูนำกระบอกไม้ไผ่สามท่อนออกมา ในกระบอกไม้ไผ่แบ่งเป็นโคลนสีดำ เลือดสีดำและส่วนผสมยาที่แผ่ไอเย็นออกมา

ส่วนประกอบหลักของโคลนสีดำคือกากตะกอนที่ขุดจากสุสานไร้ญาติ เสริมด้วยวัตถุดิบเชิงลบต่างๆ

ส่วนประกอบหลักของเลือดสีดำคือประจำเดือนของหญิงสาวพรหมจรรย์ที่เกิดในยามหยิน เสริมด้วยเสริมด้วยวัตถุดิบเชิงลบต่างๆ

ส่วนผสมยาที่แผ่ไอเย็นออกมาเป็นส่วนผสมยาบางอย่างที่เติบโตในแดนหยินสูงสุด

ศพนี้ตายมานานแล้ว จึงไม่อาจเรียกวิญญาณโดยตรงได้และยังอยู่ในสภาพตายอย่างอนาถอีก หากฝืนเรียกวิญญาณ วิญญาณจะหายไปท่ามกลางพลังแห่งดวงอาทิตย์

ซูซูใช้วัตถุดิบสามอย่างผสมเป็น ‘หมึก’ อย่างชำนาญและหยิบพู่กันที่ใช้ข้อนิ้วเป็นด้ามออกมา จุ่มหมึกและยื่นให้หลี่เมี่ยวเจิน

หลี่เมี่ยวเจินวาดภาพหรือบิดเบือนจางหยาง หรือคาถาแปลกๆ ที่แฝงความเก็บงำไว้บนร่างของศพและพึมพำบางอย่าง ขณะที่ค่ายกลค่อยๆ ก่อตัวขึ้น บริเวณรอบๆ ก็มีลมหนาวพัดมา ดวงอาทิตย์ราวกับสูญเสียความร้อน

เมื่อจังหวะสุดท้ายหยดลง ลมหนาวก็พัดพาวิญญาณที่แตกสลายมาทีละนิดจากข้างทาง จากในพุ่มไม้และจากในอากาศ…ควบแน่นเหนือซากศพและกลายเป็นภาพลวงตาที่ดูไม่สมจริง

นั่นเป็นชายร่างผอมบาง แววตาไร้ชีวิตชีวา ลอยอยู่เหนือศพอย่างเหม่อลอย

หลี่เมี่ยวเจินขมวดคิ้วเล็กน้อย ลัทธิเต๋าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเล่นผี มองเพียงแค่แวบเดียว นางก็ยืนยันว่าผีตนนี้ได้รับความเสียหายร้ายแรงและถูกคนที่เพ่งเล็งโจมตีวิญญาณก่อนที่จะเสียชีวิต

แต่อีกฝ่ายน่าจะเป็นทหาร ความสามารถจึงมีจำกัดและไม่อาจทำลายวิญญาณให้สิ้นซากได้

“เจ้าเป็นใคร” หลี่เมี่ยวเจินถาม

ขณะเดียวกัน นางก็ยกนิ้วขึ้นและถ่ายทอดพลังหยินให้เขาเพื่อหล่อเลี้ยงวิญญาณของเขา

เมื่อผีได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังหยิน สีหน้าที่เหม่อลอยก็เปลี่ยนไป มันพึมพำว่า “สังหารเลือดหมู่สามพันลี้ สังหารเลือดหมู่สามพันลี้ ราชสำนัก โปรดส่งกำลังพลไปปราบปราม…”

หลี่เมี่ยวเจินถามติดต่อกันหลายครั้ง ผีก็พูดเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าและเขาก็พูดอะไรไม่ออกอีก

“สังหารเลือดหมู่สามพันลี้…” หลี่เมี่ยวเจินพึมพำซ้ำๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“จะจัดการกับเขาอย่างไร” ซูซูตระหนักได้ถึงความเคร่งเครียดของเรื่องนี้

“วิญญาณของเขาไม่สมบูรณ์ หากอยากให้เขาเล่าเนื้อหาต่อจากนั้น ก็ต้องเลี้ยงวิญญาณ แต่การเลี้ยงวิญญาณเป็นกระบวนการที่ยาวนานและไม่อาจคาดหวังได้ในระยะสั้น” ดวงตาของหลี่เมี่ยวเจินจับจ้องอยู่ที่ศพและฉุกคิดขึ้นมาได้

“หากสืบหาตัวตนของชายคนนี้ได้ พวกเราก็อาจจะได้รู้เรื่องราวเบื้องลึกมากขึ้นและรู้ว่าเขาอยากจะพูดอะไร”

“สิ่งที่นายท่านพูดก็มีเหตุผล” ซูซูพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็ถามว่า “แล้วจะสืบหาอย่างไร”

‘ข้าจะรู้ได้อย่างไร…’ หลี่เมี่ยวเจินครุ่นคิดไม่พูดไม่จา นางครุ่นคิดไม่หยุด ในหัวนึกถึงประสบการณ์ที่ร่วมมือกับสวี่ชีอันสืบสวนคดีตอนคดีอวิ๋นโจวโดยไม่ตั้งใจ

นางพยายามนึกย้อนกลับไปและพยายามเรียนรู้จากความคิดของสวี่ชีอันเพื่อไขปริศนาของศพนี้ แต่นางก็ล้มเหลว

ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงัน ซูซูเอ่ยเสียงเบา “หากเจ้าเด็กนั่นยังอยู่ เขาต้องมีวิธีแน่นอน”

‘เจ้าก็คิดถึงเขาเหมือนกันหรือ’ หลี่เมี่ยวเจินพยักหน้าอย่างสงบเยือกเย็นและกล่าวว่า “เขาเป็นคนที่มีความสามารถในการสืบสวนคดียอดเยี่ยมที่สุดที่ข้าเคยเจอ อืม นำศพกลับไปที่เมืองหลวงและมอบให้ที่ทำการปกครองเถอะ ชายคนนี้ถูกสังหารในภูเขารกร้างซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง แปดสิบเปอร์เซ็นต์ถูกฆ่าตัดตอน”

พูดจบ หลี่เมี่ยวเจินก็หยิบชิ้นส่วนหนังสือปฐพีออกมาและเล็งไปที่ศพ แสงสว่างวาบและศพก็หายไป จากนั้นนางก็เปิดถุงหอมที่เอวและเก็บเศษซากวิญญาณเข้าไปในนั้น

เพราะเหตุการณ์นี้ นายบ่าวจึงไม่ได้เดินเล่นอย่างสบายใจอีกต่อไป หลี่เมี่ยวเจินเก็บซูซูเข้าไปในถุงหอม เรียกกระบี่บินออกมาและกระโดดขึ้นไปบนสันกระบี่

กระบี่บินทะลวงผ่านอากาศเสียงดัง ‘ฟ้าว’

หนึ่งเค่อต่อมา นางก็เห็นเค้าโครงสูงตระหง่านของเมืองหลวงและเห็นหมู่บ้านกับเมืองเล็กๆ ที่ตั้งและกระจายอยู่รอบเมืองหลวง

หลี่เมี่ยวเจินลดกระบี่บินลงและลงสู่พื้นที่นอกเมือง กระบี่บินมีดวงวิญญาณ มันจึงกลับเข้าไปในฝักโดยอัตโนมัติ

‘ฟึ่บ!’

นางเขย่ากระจกหยกบานเล็กและมนุษย์กระดาษเหมือนจริงก็ลอยออกมาจากกระจก ซึ่งมีกิ่งไผ่เป็นกระดูกและมีคิ้วดั่งภาพวาด

เมื่อสะบัดถุงหอม ซูซูก็กลายเป็นควันสีเขียวลอยออกมาและลอยม้วนเข้าไปในมนุษย์กระดาษ

มนุษย์กระดาษมีชีวิตขึ้นมาทันที หน้าตาปราดเปรียว ร่างกายที่ทำจากกระดาษกลายเป็นเลือดเนื้อ กระโปรงยาวพลิ้วไหว

นายบ่าวยิ้มให้กันและเข้าไปในเมืองหลวง

“นายท่าน ข้ามาที่เมืองหลวงเป็นครั้งแรก ว่ากันว่านี่เป็นเมืองที่ดีที่สุดในต้าฟ่งและเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดบนแผ่นดิน” ซูซูเอ่ยอย่างตื่นเต้น หลังจากข้ามผ่านประตูเมือง นางก็มองไปรอบๆ อย่างอดใจรอไม่ไหว

“ระงับจิตใจหน่อยเถิด ชีวิตมนุษย์กับชีวิตผีของเจ้ารวมกันก็เกือบจะสี่สิบปีแล้ว” หลี่เมี่ยวเจินพูดและเดินไปทางป้ายประกาศข้างกำแพงเมือง

ทุกครั้งที่มาถึงเมือง นางจะเดินไปดูป้ายประกาศโดยสัญชาตญาณ บนนั้นจะมีประกาศที่เจ้าหน้าที่ลงไว้ รวมถึงพระราชกฤษฎีกาของราชสำนัก ประกาศจับ พระราชโองการและอื่นๆ

“นายท่านทำนิสัยเดิมอีกแล้ว เมืองหลวงมียอดฝีมือมากมายมารวมตัวกัน แม้ว่าจะมีพระราชโองการก็ไม่ถึงตาท่านลงมือแทนสวรรค์หรอก” ซูซูถือร่มสีแดงกำบังดวงอาทิตย์

เวลานี้ นางเห็นร่างของหลี่เมี่ยวเจินแข็งทื่อไปทันที ดวงตาเบิกกว้างช้าๆ จ้องมองประกาศบางแผ่นบนกำแพงและแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อออกมา

‘นางไม่ค่อยเสียอาการเช่นนี้ นางเห็นอะไร’ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซูซูเดินไปยืนเคียงข้างหลี่เมี่ยวเจินและมองไปที่พระราชโองการ

วินาทีต่อมา นางก็เบิกดวงตากลมโตกว้าง ริมฝีปากแดงก่ำอ้าเล็กน้อย ราวกับว่านางเห็นผี…คำเปรียบเทียบนี้ไม่เหมาะสม ราวกับว่านางเห็นนักพรตเต๋าที่ลงมือแทนสวรรค์

ไม่รู้ว่านางตกใจเกินไปหรือตื่นเต้นเกินไป มือที่ถือร่มสีแดงสั่นเล็กน้อย

…

แสงอาทิตย์ยามบ่ายแผดเผาเล็กน้อย สวี่ชีอันนำฆ้องทองแดงที่อยู่ใต้บังคับบัญชาไปลาดตระเวน เมื่อไม่นานมานี้ เว่ยเยวียนยอมรับคำแนะนำของเขาและจัดตั้งทีมชั่วคราวบนพื้นฐานของเขา ทีมที่ประกอบด้วยชาวยุทธภพ

ปล่อยให้พวกเขารับผิดชอบหน้าที่รักษาความปลอดภัยของเมืองหลวงและราชสำนักจะมอบเงินเดือนกับรางวัลที่ค่อนข้างเอื้อเฟื้อให้แก่พวกเขา

โดยพื้นฐานแล้วนโยบายนี้แก้ไขปัญหาความโกลาหลด้านความปลอดภัย แต่เหตุใดเหตุการณ์โจรกรรมกับปล้นสะดมถึงยังมีให้เห็นบ่อยๆ

เพราะชาวยุทธภพส่วนใหญ่เป็นคนใฝ่ต่ำ ไม่มีงานการที่แน่นอน ราคาของในเมืองหลวงก็แพง หากไม่ขโมยไม่ปล้นจะอยู่ได้อย่างไร

ให้งานที่ทำเงินแก่พวกเขา ให้พวกเขารักษาความปลอดภัยและใช้หอกของพวกเขาโจมตีโล่ของพวกเขา แน่นอนว่า ทีมรักษาความปลอดภัยที่ประกอบด้วยชาวยุทธภพทุกทีมล้วนมีกองกำลังของราชสำนักสังเกตการณ์และป้องกันพวกเขาโจรกรรม

หลังจากการปราบปรามสองสามวันแรก ชาวยุทธภพที่หลั่งไหลเข้ามาในเมืองประพฤติตัวเรียบร้อยขึ้นมาก