บทที่ 332 หวนคืนสู่ชีวิต

บทที่ 332 หวนคืนสู่ชีวิต

เขา เขาชนะแล้วจริงๆ…

การแสดงออกของหนานกงเชี่ยนโหรวยากเกินจะคาดเดา ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงใบหน้าอันร้อนผ่าวราวกับถูกใครตบลงที่หน้า

แม้ว่าจะอาศัยเวทมนตร์ของลัทธิขงจื๊อเพื่อให้ได้ชัยชนะ แต่ความสามารถของเขาในการเอาชนะยอดฝีมือขั้นสี่สองคนก็หมายความว่าเขาสามารถเอาชนะพวกเราได้…

ฆ้องทองคำจำนวนมากตกอยู่ในอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ เพียงรู้สึกว่าตนเองได้ทำงานหนักมาครึ่งชีวิตแล้ว อาจจะไม่สามารถเอาชนะเด็กที่เมื่อครึ่งปีที่แล้วยังอยู่ในช่วงหลอมปราณได้

การต่อสู้นั้นหนักหนาเกินไป สร้างความกระอักกระอ่วนให้ฆ้องทองคำชั่วขณะหนึ่ง

“ชนะแล้ว ชนะแล้ว…”

ยายเด็กน้อยตัวร้ายส่งเสียงโห่ร้อง หากไม่ใช่เพราะภาพลักษณ์และเกียรติอันสูงศักดิ์ขององค์หญิง นางคงจะกระโดดสูงสามไม้บรรทัดราวกับการกระโดดของกระต่ายแล้วเป็นแน่

สาวน้อยเจ้าเสน่ห์มีความสุขแทบทะลัก

เพราะต้องต่อสู้กับสำนักพุทธ จึงน่าไม่แปลกใจหากท่านโหราจารย์จะให้การสนับสนุนเขา…

แต่ครั้งนี้เขาเอาชนะจอมยุทธ์ขั้นสี่ได้ถึงสองคนด้วยการฝึกตนขั้นหกอันบริสุทธิ์…

ฮว๋ายชิ่งไม่โห่ร้องเหมือนหลินอันที่ทำไปโดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์แบบนั้น แต่ความตกใจของนางก็มีไม่น้อย

“ไม่ใช่ว่าความแตกต่างของพวกเขาห่างกันมากหรือ? เด็กคนนี้ถึงเอาชนะได้” ดวงตาที่ซ่อนอยู่ในหมวกริ้วตาข่ายของพระมเหสีจ้องมองที่ฉู่เซียงหลงราวกับซักไซ้เอาความ

ดวงตาของฉู่เซียงหลงเบิกกว้าง ปากของเขาเผยอขึ้นเล็กน้อย เดิมทีต้องการอธิบายสองสามคำแต่เมื่อเขานึกถึงฉากการต่อสู้ที่เพิ่งจบลง เขาพลันรู้สึกว่าการโต้แย้งใดก็ตามของเขาอาจเบาบางไร้ซึ่งน้ำหนัก

มุมปากบางของพระมเหสีจึงยกขึ้นเล็กน้อยพลางร้องฮัมเพลงในใจ

เสียงโห่ร้องดังขึ้นทีละน้อย ประชาชนทั่วไปไม่ลังเลที่จะส่งเสียงโห่ร้อง ชื่นชมชายหนุ่มที่ค่อยๆ ร่อนลงบนฝั่ง

ขุนนางท่านหนึ่งอยู่ในอารมณ์ยากจะคาดเดา ทอดถอนใจพลางพูดขึ้น “อยู่เมืองหลวงมากี่ปี ยังไม่เคยเห็นชายหนุ่มคนใดที่เป็นที่รักของผู้คนมากมายเช่นนี้เลย”

ผู้คนต่างโห่ร้องดีใจ ท่าทางที่กระตือรือร้นทำให้พวกเขาพลันนึกถึงการสู้รบของด่านซานไห่ ชัยชนะของกองทัพและประชาชนในเมืองหลวงที่ให้การต้อนรับผู้คน

ในปีนั้นเว่ยเยวียนผู้มีชื่อเสียงและอิทธิพลก็สามารถบรรลุถึงขั้นนี้ได้

ขุนนางอีกคนหนึ่งพูดอย่างเคร่งขรึม “สังเกตหรือไม่ว่าหลังจากการต่อสู้ในพิธีต้าวฮวด ชื่อเสียงของเขาก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น”

“ท้ายที่สุดแล้วพิธีต้าวฮวดของสำนักพุทธก็เป็นโอกาสที่หาได้ยาก ใครก็ตามที่ชนะในพิธีต้าวฮวดจะได้รับเกียรติมากทีเดียว”

“อืม กล่าวได้ว่าโคจรปราณของเขาดีมากทีเดียว”

พี่ใหญ่ชนะแล้วจริงๆ เขาใช้วรยุทธ์ลัทธิขงจื๊อของข้าด้วย…

สวี่ซินเหนียนเก็บเกี่ยวความปลื้มใจเพิ่มเป็นสองเท่า สายตาเหลือบมองไปที่คุณหนูตระกูลหวางที่อยู่ด้านข้างซึ่งกำลังแสดงสีหน้าตกใจ พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่โอ้อวดและยกย่อง

“พี่ใหญ่ของข้ามักสามารถทำสิ่งที่คนธรรมดาทำไม่ได้เสมอ”

‘และข้าก็จะขอติดตามเขาต่อไปด้วยใจที่หาญกล้า’…สวี่เอ้อร์หลางกล่าวเสริมในใจ

หวางซือมู่พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม นางชอบความเย่อหยิ่งของสวี่เอ้อร์หลาง อันที่จริงเป็นเพราะความเย่อหยิ่งนี้ เขาถึงไม่เคยกล่าวด้อยค่าลูกพี่ลูกน้องหรือกล่าวโทษตนเอง

บนฝั่งแม่น้ำ สวี่ชีอันอุ้มหลี่เมี่ยวเจินไว้ในอ้อมแขนของเขา ค่อยๆ เดินผ่านผู้คนที่กำลังตื่นตาตื่นใจ ผ่านชาวยุทธ์ที่ตกตะลึงอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ผ่านใบหน้าที่แสดงออกแตกต่างกันออกไป

เขาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะกระพือปีกที่มองไม่เห็นแล้วบินจากไปพร้อมกับหลี่เมี่ยวเจินในอ้อมแขน

ฉู่หยวนเจิ่นเฝ้ามองแผ่นหลังของเขาจนลับหายไป บทกวีหนึ่งก้องอยู่ในใจของเขา ‘วันนี้แสดงให้เห็นแล้ว ใครกันที่อยุติธรรม’

นี่คือครึ่งหลังของบทกวีที่สวี่ชีอันพูดก้องในหูของเขา

ชั่วครู่ ฉู่หยวนเจิ่นตัวสั่นอย่างอธิบายไม่ถูกราวกับถูกฟ้าผ่า ดังนั้นจึงปล่อยดาบไม่ดิ้นรนกับผลของศึกระหว่างนิกายสวรรค์และมนุษย์อีกต่อไป

“วันนี้แสดงให้เห็นแล้ว ใครกันที่อยุติธรรม…” เขาพึมพำกับตัวเอง

‘ข้าเฝ้าดูแลดาบมาหลายปี ครั้นถึงวันที่ได้สำแดงอีกครั้งมันจะต้องเผยความคม แล้วก็จะไม่มีใครที่ต้านทานข้าได้แท้ๆ…เดิมทีในศึกระหว่างสวรรค์และมนุษย์ ข้าต้องการปลดดาบ เอาชนะหลี่เมี่ยวเจิน และคืนความสง่างามของวีรบุรุษ…แต่ข้ากลับคิดผิดมหันต์ หลี่เมี่ยวเจินเป็นคนกล้าหาญด้วยบุคลิกอันชอบธรรมและประพฤติดี ไม่สมควรตายด้วยดาบของข้า หากข้าฆ่าคนดีเพราะความเห็นแก่ตัวเอง ในภายภาคหน้าข้าคงได้กลายเป็นปีศาจ คร่ำครวญไปตลอดชีวิต…สวี่ซินเหนียนช่วยข้าเอาไว้จริงๆ