บทที่ 344 เจรจายามค่ำคืน

บทที่ 344 เจรจายามค่ำคืน

บนดาดฟ้าความเงียบเข้าครอบงำผิดปกติ

เหล่าขุนนางและทหารรักษาพระองค์สามกองต่างเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูเหมันต์ ไม่กล้าที่จะยั่วยุสวี่ชีอัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหัวหน้ากรมอาญาที่เพิ่งกล่าวว่าสวี่ชีอันต้องการถือสิทธิ์ออกเสียงแต่เพียงผู้เดียวซึ่งเป็นความคิดที่เพ้อเจ้อ

ขณะนั้นเพียงรู้สึกถึงแก้มที่ร้อนผ่าว ทันใดนั้นก็เข้าใจความโกรธ ไร้อำนาจของหัวหน้ากรมอาญาและความเกลียดเข้ากระดูกดำที่มีต่อเด็กคนนี้แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้

แน่นอนว่าคนที่อับอายที่สุดคือฉู่เซียงหลง ในฐานะรองแม่ทัพของอ๋องสยบแดนเหนือ เขามีอำนาจกุมถึงฝ่ายชายแดน กลับไปเมืองหลวงได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพิงใคร

ต่อให้เป็นองค์ชายแห่งราชสำนัก เขาก็ไม่กลัวเพราะผู้ที่สามารถควบคุมชีวิต ความตายและอนาคตของเขาได้คืออ๋องสยบแดนเหนือ ไม่ว่าองค์ชายจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่สามารถรับมือเขาได้

เขาค่อยๆ ฟูมฟักความหยิ่งผยอง จนกระทั่งตกอยู่ภายใต้อำนาจของสวี่ชีอันในตอนนี้

ฉู่เซียงหลงเตือนตัวเองให้เห็นแก่ส่วนรวม ขณะเดียวกันก็ระงับความโกรธและบันดาลโทสะภายในใจ แต่เขาอับอายเกินกว่าจะอยู่บนดาดฟ้า เพียงมองจ้องไปที่สวี่ชีอันและจากไปโดยไม่พูดอะไร

เขาเพียงรู้สึกว่าทุกคนมองตนเองด้วยความเย้ยหยัน ดังนั้นจึงอยู่ไม่ได้แม้ชั่วขณะ

บนดาดฟ้าภายในห้องโดยสาร สายตาหลายคู่จับจ้องไปที่สวี่ชีอัน ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ จากสายตาพินิจ ชมการแสดงชั้นยอดกลายมาเป็นความเกรงกลัว

ไม่ว่าตำแหน่งทางราชการของอวิ๋นหลัวจะเป็นอะไรย่อมมีขุนนางหลายคนในกองที่มีตำแหน่งสูงกว่าเขา แต่อำนาจที่ควบคุมโดยสวี่อวิ๋นหลัวต่อการแบกรับชีวิตขององค์จักรพรรดินั้นทำให้เขากลายเป็นข้าราชการที่ไร้ข้อกังขา

หากใครกล้าหน้าไหว้หลังหลอกหรือข่มเหงด้วยตำแหน่งทางการ ความอัปยศอดสูของฉู่เซียงหลงในวันนี้ถือเป็นตัวอย่างของพวกเขา

พระมเหสีถูกเหล่านางรับใช้นี้ขวางไว้จึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของทุกคนบนดาดฟ้าได้ ทว่าแค่ได้ยินเสียงก็เพียงพอแล้ว

‘เมื่อมองแวบแรกพฤติกรรมของเขาอาจดูเผด็จการและแข็งกร้าวทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความเป็นเด็ก แต่ในความเป็นจริงแม้จะหยาบกระด้างแต่กลับเป็นคนรอบคอบและระมัดระวัง เขาคาดการณ์อยู่ก่อนแล้วว่ากองทหารต้องห้ามจะล้อมเขาไว้…ไม่ ไม่สิ ข้าถูกสิ่งภายนอกทำให้สับสนเสียแล้ว สาเหตุที่เขาสามารถปราบฉู่เซียงหลงได้ก็เพราะเขาทำในสิ่งที่ไม่ควรละอาย ดังนั้นเขาจึงสามารถซื่อตรงและซื่อสัตย์ ดังคำกล่าวที่ว่า ‘ผู้ที่ตั้งตนอยู่ในธรรมย่อมจะมีแต่ผู้ให้การช่วยเหลือ ผู้ที่ขาดธรรมย่อมจะมีแต่คนตีจาก’ พระมเหสียอมรับว่าคนคนนี้เป็นชายผู้มากด้วยความหาญกล้าและเปี่ยมเสน่ห์ แต่เขามีตัณหามากเกินไป’

เมื่อฉู่เซียงหลงยอมแพ้และจากไป พายุห่าใหญ่ที่นี่ก็จบลง

สวี่อวิ๋นหลัวเอาใจกองทหารต้องห้าม เขาเดินไปที่ห้องโดยสาร เหล่านางรับใช้ที่ขวางทางเข้าต่างก็แตกตื่น มองดูเขาด้วยความกลัว

เมื่อเดินผ่านหญิงคร่ำครึ สวี่ชีอันก็ขยิบตาให้นาง อีกฝ่ายแสดงอาการเหยียดหยามในทันที ก่อนจะเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

‘เจ้าชู้จริงๆ’…พระมเหสีพึมพำในใจ

รูปลักษณ์ปัจจุบันของนางไม่สามารถเทียบเท่าได้กับความงาม เรียกได้ว่าแสนจะธรรมดา อย่างไรก็ตามถึงกระนั้นสวี่ชีอันเจ้าตัณหาก็ยังพยายามที่คิดจะรวบรัด

เมื่อเข้าไปในห้องโดยสารและขึ้นไปที่ชั้นสอง สวี่ชีอันก็เคาะประตูของหยางเยี่ยน

“เข้ามา!”

หยางจินหลัวรังเกียจที่จะมีส่วนร่วมในข้อพิพาทตั้งแต่ต้นจึงกล่าวตอบรับเบาๆ

สวี่ชีอันผลักประตูเข้าไปก็พบหยางเยี่ยนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง พร้อมกับวางรองเท้าบูตคู่หนึ่งไว้ด้านข้างอย่างเรียบร้อย

หยางเยี่ยนทำงานพิถีพิถัน ต่างจากพี่ชุนที่ย้ำคิดย้ำทำ

สวี่ชีอันปิดประตูแล้วเดินไปที่โต๊ะ เขารินน้ำใส่แก้วให้ตัวเองก่อนจะดื่มจนหมดในคราวเดียว เสียงทุ้มเอ่ย “เกิดอะไรขึ้นกับหญิงคนนั้น?”

“ฉู่เซียงหลงตามคุ้มกันพระมเหสีเสด็จไปทางตอนเหนือ เพื่อที่จะปิดหูปิดตาผู้คนแล้วแฝงตัวอยู่ในคณะ เรื่องนี้ฝ่าบาททรงทักเว่ยกงแล้วแต่เป็นเพียงพระราชบัญชา ไม่มีเอกสารที่เป็นลายลักษณ์อักษร” หยางเยี่ยนกล่าว

เป็นพระมเหสีจริงๆ ด้วย…สวี่ชีอันขมวดคิ้ว เขาเดาถูก หญิงสาวที่ฉู่หลงเซียงคุ้มกันนั้นเป็นพระมเหสีในอ๋องสยบแดนเหนือจริงๆ ด้วยเหตุนี้เขาเพียงขัดขวางฉู่หลงเซียง แต่ไม่ได้จะขับไล่เขาจริงๆ

“เหตุใดต้องคุ้มกันพระมเหสีให้เสด็จไปทางตอนเหนืออย่างหลบๆ ซ่อนๆ ขนาดนี้ด้วย” สวี่ชีอันถาม

หยางเยี่ยนส่ายหัว

ต้องมีเงื่อนงำบางอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้…สวี่ชีอันลดเสียงของเขาและพูดว่า “หัวหน้าเห็นด้วยหรือไม่ พระมเหสีองค์นี้รู้สึกว่านางจะเป็นคนลึกลับยิ่งนัก”

หยางเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย คำถามนี้ทำให้เขาลำบากใจ ท้ายที่สุดท่าเรืออันอบอุ่นในใต้หล้านี้ก็ไม่ใช่สถานการณ์อันตรายที่มนุษย์โหยหาและสำหรับผู้ที่คลั่งไคล้ในวิทยายุทธ์ การนินทาเดียวย่อมไม่มีความหมายอะไรแม้แต่น้อย

“ข้ารู้อะไรไม่มาก เพียงแต่หลังจากการต่อสู้ที่ด่านซานไห่ในปีนั้น พระมเหสีก็ถูกฝ่าบาทถวายให้แก่ไหวอ๋อง ยี่สิบปีต่อมานางก็ไม่เคยออกจากเมืองหลวงอีกเลย”

เรื่องพวกนี้ข้าทราบดี ข้ายังจำบทกวีที่บรรยายถึงพระมเหสีได้อยู่เลย…เมื่อสวี่ชีอันไม่สามารถเอ่ยถามเรื่องวงในอะไรได้ ก็รู้สึกผิดหวังทันที

“ครั้งนี้เจ้าทำให้ฉู่หลงเซียงขุ่นเคือง เมื่อมาถึงทางเหนือแล้ว เจ้าจะต้องถูกข่มเหง แต่ในขณะเดียวกันก็ประสบความสำเร็จในการสร้างบารมี ในการเดินทางครั้งนี้ไม่มีใครกล้าแข่งขันกับเจ้าหรอก”

หยางเยี่ยนกล่าวต่อ “คนจากทั้งสามกองไม่น่าเชื่อถือ พวกเขาไม่มีความกระตือรือร้นในคดีนี้”

จะเห็นได้จากการที่ยามไม่มีอันตรายพวกเขาจะเข้าเร่งสอบสวน เมื่อต้องเผชิญกับภยันตรายก็จะเกรงกลัวและถอยหนี ท้ายที่สุดถ้าทำงานออกมาได้ไม่ดีอย่างมากที่สุดก็แค่ถูกลงโทษดีกว่าต้องเอาชีวิตไปทิ้งขว้าง…สวี่ชีอันพยักหน้า

“ข้ารู้ นี่มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์”

หยางเยี่ยนไม่ได้ทักท้วงอะไร ก่อนจะพยักหน้าและมองไปที่สวี่ชีอัน “เจ้ามีอะไรอีกหรือไม่ หากไม่มีแล้วก็ออกไป อย่ารบกวนการฝึกตนของข้า”

หัวหน้านี่น่าเบื่อจริงๆ แม้แต่ในชาติที่แล้วของข้า ท่านเป็นถึงโปรแกรมเมอร์ ผู้หญิงถอดกางเกงออกต่อหน้าเขา เขาก็แค่ตะโกนว่า ‘นี่มันอะไรกัน’

สวี่ชีอันออกจากห้องไปกึ่งขบขันกึ่งแขวะ

…

หลังอาหารเย็นวันนี้ ในคืนที่มืดมิดที่ชิงหมิง สวี่ชีอัน เฉินเซียว และกองทหารต้องห้ามต่างนั่งบนดาดฟ้าพลางพูดคุยโอ้อวดกัน

สวี่ชีอันเล่าเรื่องคดีเงินภาษี คดีซังผอและคดีของท่านหญิงผิงหยาง ฯลฯ ให้พวกเขาฟัง เหล่าทหารที่ฟังก็ชื่นชมด้วยใจจริง ต่างคิดว่าสวี่ชีอันเป็นเทพเจ้า

ในฐานะกองทัพที่ปกป้องเมืองหลวง พวกเขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับคดีเหล่านี้มาก่อน แต่พวกเขาไม่รู้รายละเอียด ในที่สุดตอนนี้ก็รู้แล้วว่าสวี่อวิ๋นหลัวแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร

ตัวอย่างเช่นในคดีเงินภาษี สวี่หนิงเยี่ยนซึ่งเป็นมือปราบแห่งอำเภอฉางเล่อในขณะนั้นแม้จะติดอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากแต่จิตใจกลับสงบนิ่ง ทั้งยังพูดกับข้าหลวงว่า ‘ท่านต้องการสืบสวนคดีหรือไม่?’

ข้าหลวงตอบว่า ‘ต้องการ’

สวี่หนิงเยี่ยนกล่าวเบาๆ ‘ส่งเอกสารมา’

ด้วยเหตุนี้ระเบียนเอกสารจึงถูกส่งมา เขาเพียงเหลือบไปมอง จากนั้นก็สืบสวนคดีเงินภาษีของหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลและข้าราชการ

ตัวอย่างอีกหนึ่งคดีที่สลับซับซ้อนคือคดีซังผอซึ่งถูกบันทึกลงหน้าประวัติศาสตร์ ที่สร้างความสับสนให้กับกรมอาญาและมือปราบที่ว่าการเมืองจนทั้งสองหมดปัญญาสู้ แต่ไม่ใช่กับสวี่อวิ๋นหลัว ขณะนั้นเขายังเป็นเพียงสวี่ถงหลัวผู้ถือเหรียญทองพระราชทาน กล่าวกับกรมอาญาและที่ว่าการเมืองอย่างพวกขี้เมาหยำเป

‘สำหรับคดีที่กรมอาญาไม่สามารถรับมือได้ ข้า สวี่ชีอันจะขอจัดการเอง สิ่งที่กรมอาญาไม่กล้ากระทำ ข้า สวี่ชีอันก็จะขอดำเนินการเองด้วยเช่นกัน’

กรมอาญาผู้พ่ายแพ้ต่างก้มหัวด้วยความละอาย

‘สวี่อวิ๋นหลัวช่างน่าทึ่งจริงๆ’…กองทหารต้องห้ามชื่นชมเขามากขึ้นเรื่อยๆ และนับถือเขา

“อันที่จริงไม่ว่าสิ่งเหล่านี้จะเป็นอะไร สิ่งน่าภูมิใจที่สุดในชีวิตข้าก็คือคดีอวิ๋นโจว”

สวี่ชีอันถือเหยือกสุราในมือ ใบหน้าตอบเอนเอียงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “ในวันนั้นกลุ่มกบฏในอวิ๋นโจวได้จับกุมผู้ว่าการมณฑล ชีวิตของผู้ตรวจการและคณะดั่งแขวนไว้บนเส้นด้าย ขณะนั้นข้ายืนอยู่ต่อหน้ากลุ่มกบฏนับแปดพันคนเพียงตัวคนเดียวด้วยดาบหนึ่งเล่ม ไม่มีใครสามารถฝ่าไปได้ ข้าฟาดฟันอยู่นานนับชั่วโมง แม้ร่างจะมีรอยคมดาบหลายสิบแห่งพร้อมทั้งหุ้มด้วยลูกศรทั่วกาย ทว่ากลับไม่มีใครสักคนที่ฝ่าไปได้”

“แปดพัน?” ผู้การเฉินเซียวผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็เกาศีรษะและพูดว่า “เหตุใดข้าได้ยินมาว่าเป็นกบฏหนึ่งหมื่นคนเล่า?”

“ข้าได้ยินมาว่าหนึ่งหมื่นห้าพัน”

“ไม่ๆๆๆ ข้าได้ยินมาจากพี่ชายของข้าในกองทหารต้องห้าม ว่ามีกบฏทั้งหมดสองหมื่นคน”

พวกทหารเถียงกัน

นะ…นี่มันกล่าวเกินจริงมากไปแล้ว ข้าชักเบื่อแล้วสิ สวี่ชีอันกระแอมดึงความสนใจของทุกคนและพูดว่า

“ที่ไหนล่ะ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นข่าวลือ ตามจำนวนที่ข้านับได้มีกบฏเพียงแปดพันคนเท่านั้น”

แปดพันเป็นจำนวนที่สวี่ชีอันคิดว่าสมเหตุสมผลกว่า หากเกินกว่าหลักหมื่นก็ดูจะกล่าวเกินจริงไปสักหน่อย บางครั้งเขาก็อาจจะตาพร่า ตั้งแต่ต้นฆ่ากบฏไปกี่คนกัน

“ที่แท้ก็กบฏจำนวนแปดพันคนนี่เอง”

เหล่ากองทหารต้องห้ามตระหนักได้ในทันใด เชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่านี่เป็นข้อมูลจริง ท้ายที่สุดก็เป็นคำพูดของสวี่อวิ๋นหลัวเอง

ระหว่างสนทนาก็จวนถึงเวลาออกลาดตระเวน สวี่ชีอันปรบมือพร้อมเอ่ย

“พรุ่งนี้คงจะถึงเจียงโจวแล้ว ไกลออกไปทางตอนเหนือคือชายแดนฉู่โจว พวกเราหยุดพักที่ศาลาพักม้าของเจียงโจวเพื่อเติมเสบียงก่อน พรุ่งนี้ข้าจะให้ทุกคนพักครึ่งวันก็แล้วกัน”

‘ใต้เท้าสวี่ช่างใจดีจริงๆ’…เหล่าหัวหน้ากองทหารใหญ่ต่างกลับไปที่ท้องเรืออย่างมีความสุข

ทุกวันนี้พวกเขาไม่ต้องอุดอู้อยู่ในท้องเรือแล้ว บ่อยครั้งก็พากันทำความสะอาดห้องน้ำจนสภาพแวดล้อมได้รับการปรับปรุงครั้งยิ่งใหญ่ ทำให้ผิวพรรณของพวกเขาดีขึ้นมาก

ดาดฟ้าเรือที่ครึกครื้นเมื่อครู่ไม่นานก็เงียบเหงา เวลาต่อมาแสงจันทร์ที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งพลันสาดส่องระยิบระยับลงบนเรือ บนใบหน้าของผู้คนและบนผิวท้องน้ำ

“พวกโป้ปด!”

สวี่ชีอันที่กำลังถือเหยือกสุราอยู่ พลางได้ยินเสียงคนด่าทอเขาอยู่ข้างๆ

เขายิ้มอย่างไร้ยางอายและพูดว่า “เจ้าอิจฉาความเป็นเลิศของข้าสินะ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าโป้ปด เจ้าไม่ได้อยู่ที่อวิ๋นโจวเสียหน่อย”

黄油