บทที่ 351 ความลับของไหวอ๋อง

บทที่ 351 ความลับของไหวอ๋อง

‘หนี? เขาหมายถึงว่าไม่มีโอกาสที่เราจะชนะเด็กคนนี้ แม้ว่าเราสี่คนจะร่วมมือกันอย่างนั้นหรือ?’ จาเอ๋อร์มู่ฮา ยักษ์ที่บ้าระห่ำ พร้อมเข้าสู้ และดุร้าย เป็นคนแรกที่แสดงความไม่มั่นใจผ่านทางดวงตากลมโตของเขา เล็งเป้าหมายไปที่สวี่ชีอัน

‘เขา เขาเห็นอะไร…ทำไมต้องให้พวกเราหนี…ถ้าหากเด็กคนนี้น่ากลัวมากขนาดนั้น ทำไมการต่อสู้ถึงใช้เวลานานขนาดนี้?’ ถังซานจวินเป็นคนขี้สงสัย จึงจ้องไปที่สวี่ชีอันอย่างระมัดระวัง

วิชามองปราณทำให้มองเห็นสิ่งที่ไม่ควรจะเห็น? เทียนหลางได้รับการมองอย่างดูถูก ราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง

‘เด็กคนนี้คือปัญหา’…สถานการณ์อันน่าเศร้าของโหรชุดขาวสะท้อนให้เห็นในดวงตาของหงหลิง และมีความคิดแวบเข้ามาในหัวของนาง ซึ่งมาจากการแลกเปลี่ยนครั้งหนึ่งของนางกับโหร

ในตอนนั้นกำลังเดินทางไปต้าฟ่งที่ซุ่มโจมตีในพระมเหสี นางได้ยินมาว่าพระมเหสีของอ๋องสยบแดนเหนือนั้นสวยงาม และโหรสามารถมองเห็นในระยะไกลได้หลายสิบลี้

นางสงสัยอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนั้นหากเป็นระดับที่สาม ระดับที่สอง หรือแม้แต่ระดับที่หนึ่งล่ะ”

โหรตอบนาง “หากเป็นระดับที่สาม จิตวิญญาณบรรพกาลจะประสบกับความสูญเสียอย่างหนัก หากเป็นระดับที่สอง เขาจะตาบอดทันทีและวิกลจริต ถ้าเป็นระดับที่หนึ่ง…”

โหรไม่ได้พูดต่อ แต่หงหลิงสามารถเดาได้จากการแสดงออกของอีกฝ่ายจุดจบคือความตาย

‘ระดับสอง เด็กคนนี้เป็นระดับที่สองอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่สิ เขามีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับระดับสอง หรือแม้แต่ระดับเดียวกัน’…หงหลิงไม่สามารถควบคุมการเต้นของหัวใจของนางได้เลย อะดรีนาลีนของนางสูบฉีดอย่างรุนแรง

บนผิวของนางปรากฏรอยนูนขึ้น ทุกเส้นประสาทกำลังส่งสัญญาณว่านี่คืออันตรายและต้องหลบหนี

ในเวลานี้สวี่ชีอันยกมือขึ้นและกดลงไปเบาๆ

ในช่วงที่พลังปราณปั่นป่วนราวกับสายลม สาวใช้ทั้งหมดเป็นลมหมดสติ

‘หนีไป หนีไป มิฉะนั้นข้าจะตาย…’ ความกลัวระเบิดในใจเขา หงหลิงต่อต้านความอยากที่จะหนีและฝืนยิ้ม

“เจ้าเด็กคนนี้ช่างหยิ่งผยอง จาเอ๋อร์มู่ฮา ยังชักช้าอยู่อีก เจ้าไม่ต้องการม้วนคัมภีร์ลัทธิขงจื๊อแล้วหรือ”

จาเอ๋อร์มู่ฮาพร้อมที่จะต่อสู้ แม้ว่าตัวเขาจะไม่มั่นใจ และไม่รู้สึกว่าสวี่ชีอันมีพลังมากกว่าพลังทั้งสี่ระดับของเขา เขาถูกหงหลิงยั่วยุ ทันใดนั้นเขาก็รีบวิ่งไปหาสวี่ชีอันด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

ยักษ์ที่สูงหนึ่งฟุตวิ่งเข้าหาอย่างดุเดือด พร้อมกับพื้นดินสั่นไหว

เทียนหลางและถังซานจวินกำลังจะเคลื่อนไหว เมื่อพวกเขาตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันกลับมาอย่างกะทันหัน และพบว่าหงหลิงได้หนีไปแล้ว ทอดทิ้งทุกคนไว้ข้างหลัง

‘นี่มัน’…รูม่านตาของนักรบระดับสี่ทั้งสองคนหดตัวเล็กน้อย และภายในใจได้ปรากฏลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้น

ทันใดนั้น พวกเขาได้ยินเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นจากจาเอ๋อร์มู่ฮา

เมื่อเขาหันศีรษะไปทางเสียงร้องด้วยความตกใจ เขาเห็นยักษ์สูงสิบเมตรคุกเข่าลงด้วยความเจ็บปวด ข้อมือขวาของเขาถูกแขนสีดำสนิทที่มีเส้นเลือดสีน้ำเงินเข้มจับไว้

กล้ามเนื้อแขนถูกผูกเป็นปม ไม่สมส่วนกับเจ้านายของเขา หนำซ้ำยังผิดรูปเล็กน้อย

ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นน่ากลัวราวกับมาจากขุมนรก แค่มองมา เทียนหลางและถังซานจวินก็รู้สึกเวียนหัว

ในที่สุดพวกเขาก็รู้ว่าทำไมหงหลิงถึงวิ่งหนี และทำไมโหรชุดขาวจึงตะโกนให้วิ่งหนี

‘กร๊อบ กร๊อบ’…เสียงกระดูกหักของ ‘ยักษ์’ ดังขึ้น ร่างกายของจาเอ๋อร์มู่ฮาก็ทรุดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่หยุดลง

ทั้งสองไม่ลังเลอีกต่อไป คนหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนแมงมุมขนนก อีกคนหนึ่งวิ่งตามหงหลิงเพราะคิดที่จะหนี

“มีความปีติอยู่ในใจ ไม่มีอะไรต้องกังวล” สวี่ชีอันพูดเสียงดัง

‘คำสอนของสำนักพุทธ!’

ในครั้งนี้ เขาไม่ได้ใช้หนังสือเวทมนตร์ เพราะเป็นไต้ซือเสินซูที่ควบคุมร่างกายของเขา

ทันใดนั้น หงหลิงที่อยู่ในระยะไกล เทียนหลางและถังซานจวินที่อยู่ใกล้ ความกลัวในใจของพวกเขากลับลดลง ความคิดที่จะวิ่งหนีถูกกำจัดไป พวกเขาหันกลับมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ต้องการร่วมต่อสู้กับสวี่ชีอันหากแม้ตนจะต้องตาย

อิทธิพลของคำสอนหายไปหลังจากผ่านไปสองวินาที ความกลัวและแนวคิดเรื่องการเอาตัวรอดเข้าครอบงำจิตใจของพวกเขาอีกครั้ง แต่ก็สายเกินไป

ภายในสองวินาที สวี่ชีอันซึ่งถูกครอบงำโดยเหล่าทวยเทพ เสร็จสิ้นภารกิจการฆ่าพวกเขาทั้งสาม

เขาดึงดาบยาวสีดำทองออกจากเอวด้านหลัง ทันใดนั้นก็ขว้างออกไปโดยที่ไม่มองมัน แสงได้ปรากฏต่อหน้าเทียนหลางราวกับผี บีบคอของเขา ทันใดนั้นก็คายพลังปราณออกมา

มีเสียงกระดูกหัก หัวได้หลุดออกไปแล้ว

ทันทีหลังจากนั้น สวี่ชีอันก็กระโดดลงจากที่สูง เหยียบถังซานจวินลงไปที่พื้นด้วยเท้าข้างหนึ่ง และตบไปที่เหนือศีรษะของเขาด้วยฝ่ามือ

‘ตูม!’

ดวงตาของถังซานจวินเปลี่ยนเป็นสีขาวทันที พร้อมกับรูม่านตาแนวตั้งของเขาที่ค่อยๆ หรี่ลง

ในเวลานี้ ในระยะที่ห่างไกล มีเสียง ‘ฟึ่บ’ มีดยาวสีดำทองแทงทะลุหน้าอกของหงหลิงและตรึงนางไว้กับพื้น

ร่างกายของนักรบระดับสี่เป็นเหมือนกระดาษท่ามกลางอาวุธที่ไต้ซือเสินซูพยายามจะขว้างออก

“ไม่ อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า…”

หงหลิงร้องขอความเมตตา สำลักเลือดออกจากปาก ดูน่าเวทนาสงสาร

นางรู้สึกเสียใจอย่างมาก หากนางไม่เข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้ หากนางไม่มาที่ต้าฟ่ง นางก็คงไม่มีโอกาสได้พบเจอสัตว์ประหลาดตัวนี้

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่หยางเยี่ยน แต่เป็นฆ้องเงิน ปีศาจตัวนี้ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน

ตอนนี้นางรู้แล้ว แต่มันกลับสายเกินไป

“ข้าไม่ได้ฆ่าเจ้า ข้าส่งเจ้าไปเกิดใหม่ต่างหาก” ไต้ซือเสินซูพนมมือเข้าหากัน มองดูพระมเหสีจอมปลอมที่ถูกดูดเอาแก่นสารและโลหิตออก แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวลว่า

“เช่นเดียวกับนาง”

หงหลิงดูสิ้นหวัง นางกรีดร้อง “เจ้าเป็นใคร เจ้าเป็นใครกันแน่”

“ฆ้องเงินแห่งต้าฟ่ง สวี่ชีอัน” ไต้ซือเสินซูตอบ

‘สวี่ชีอัน’…หงหลิงพึมพำ

นี่เป็นคำพูดสุดท้ายที่นางพูด และครู่ต่อมา หัวของนางก็ถูกตัดออกด้วย

หลังจากสังหาร ไต้ซือเสินซูได้นำเอาแก่นโลหิตของมหาอำนาจระดับสี่ทั้งสาม เปลี่ยนให้กลายเป็นซากศพ

“หากมีคู่ต่อสู้แบบนี้อีกในอนาคต อย่าลืมเรียกข้าล่ะ…” หลังจากพูดจบ ไต้ซือเสินซูก็คืนการควบคุมร่างกายให้แก่สวี่ชีอัน

ไต้ซือเสินซู ทั้งน้ำเสียงและเจตนารมณ์ต้องหนักแน่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ…ช่างเป็นการต่อสู้ที่น่าเบื่อมาก ข้าไม่เข้าใจเวทมนตร์ของนักรบระดับสี่เลย ยังไม่ทันได้ลงมือ พวกเขาก็ล้มลงไปแล้ว…สวี่ชีอันคิดในใจ

เขาไม่แปลกใจกับชัยชนะดังกล่าว และคิดว่ามันควรจะเป็นเช่นนั้น

ในตอนเริ่มต้น หัตถ์ของไต้ซิอเสินซูถูกผนึกเป็นเวลาห้าร้อยปี จนกระสุนและอาหารหมดลงเป็นเวลาห้าร้อยปีเช่นกัน ทันทีที่เขาเกิด เขาก็สามารถขับไล่ฆ้องทองคำสี่คนและหยางเชียนฮ่วนอีกหนึ่งคน

ตอนนี้อีกฝ่ายได้รับการหล่อเลี้ยงอยู่ภายในร่างกายของเขามานานกว่าครึ่งปีแล้ว ทั้งยังได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยผลึกโชคชะตาจากสุสานโบราณ หากเขาต้องต่อสู้กับนักรบระดับสี่สองถึงสามคน ต่อสู้อย่างดุดัน นั่นจะเป็นการดูถูกตัวตนของไต้ซือเสินซูมากเกินไป

ไม่รู้ว่าเขามีความสามารถในการต่อต้านอ๋องสยบแดนเหนือหรือไม่…เฮ้อ อ๋องสยบแดนเหนือคือระดับสาม และช่องว่างระหว่างระดับสามกับระดับสี่ก็เหมือนก้อนโคลนที่ต่างชั้นกันมาก ไต้ซือเสินซูสามารถฆ่าระดับสี่ได้ แต่เขาอาจจะไม่สามารถฆ่าระดับสามได้…สวี่ชีอันถือมีดและมองไปรอบๆ นอกจากสาวใช้แล้วยังมีผู้รอดชีวิตอีกสองคน

ฉู่เซียงหลงและโหรชุดขาว

“เจ้ากำลังจะตาย มีอะไรอยากจะพูดก่อนตายหรือไม่” สวี่ชีอันเดินไปที่ฉู่เซียงหลงและถาม

“เจ้าเป็นใครกันแน่” ฉู่เซียงหลงเหลือเพียงลมหายใจเดียว มองไปที่สวี่ชีอันด้วยดวงตาที่ขุ่นมัว

เขาถูกลูกศรแทงทะลุหัวใจ ความตายก็เป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ เหตุผลที่เขายังมีชีวิตอยู่คือการสนับสนุนจากร่างกายอันทรงพลังของทหาร

“ข้าเพิ่งจะพูดไปไม่ใช่หรือ สวี่ชีอัน ฆ้องเงินแห่งต้าฟ่ง”

“นั่นไม่ใช่เสียงของเจ้า”

สวี่ชีอันไม่ตอบ