บทที่ 364 สถานการณ์ที่ซับซ้อน

บทที่ 364 สถานการณ์ที่ซับซ้อน

ขบวนคาราวานเต็มไปด้วยคนของยุทธภพที่พกปืนผาหน้าไม้ หลังจากได้ยินชื่อจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหิน พวกเขาจัดระเบียบกันอย่างเป็นธรรมชาติ

นี่เป็นครั้งที่สามที่พวกเขาได้ออกไปล่าทหารม้าจู่โจมของเผ่าอนารยชน ด้วยความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ของจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหิน พวกเขายังคงกลับมาพร้อมสัมภาระอย่างเต็มที่ ทหารพรานป่าหนึ่งร้อยยี่สิบคน จับม้าศึกห้าสิบตัว เก็บดาบโค้งได้หกสิบแปดด้าม เพื่อเอาคืนทหารม้าจู่โจมเผ่าอนารยชนที่เคยปล้นผู้หญิงและอาหารไป

ม้าศึก ดาบ ผู้หญิง และอาหารได้รับความเสียหายและถูกสังหารจากการต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่าย

ทหารรักษาเมืองเหล่มอง เห็นจอมยุทธหญิงนกนางแอ่นเหินบนหลังม้าขาวที่มีลักษณะงดงาม พวกเขาแสดงความชื่นชมในทันที เรียกทหารยามตรงหัวเมืองที่สวมชุดเกราะ พร้อมถืออาวุธให้การต้อนรับ

“จอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหิน ท่านกลับมาแล้วหรือ? โอ้โฮ ครั้งนี้ฆ่าเผ่าอนารยชนไปเยอะมาก”

“ไป รีบพาจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินไปที่ทำการปกครองเพื่อรับรางวัล”

ทหารยามรักษาเมืองรู้สึกประหลาดใจ พวกเขาคิดว่าจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินผู้เป็นวีรบุรุษในยุทธภพต้องเป็นชายร่างใหญ่ที่ดูน่าเกรงขามเป็นแน่

ทหารสองแถวนำทาง คุ้มกันหลี่เมี่ยวเจินและพรรคพวกของนางเข้าไปในเมือง ผู้คนในเมืองเห็นจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินบนหลังม้าขาวและศพของเผ่าอนารยชนที่ถูกส่งตัวกลับมาแล้ว พวกเขาก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น

ตะโกนชื่อ “จอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหิน”

ผู้คนในแม่น้ำและทะเลสาบที่อยู่ด้านหลังหลี่เมี่ยวเจิน ต่างพากันยืนขึ้นอย่างภูมิใจ

ประมาณสิบวันก่อน จอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินมาที่มณฑลเป่ยซานอย่างกะทันหัน ในนามของของความยุติธรรม นางลงโทษกลุ่มผู้แสวงหากำไรที่ขึ้นราคาอาหารอย่างรุนแรง ปล้นหินและหญ้าหลายร้อยเม็ดไปแจกจ่ายให้กับคนยากจนและขอทาน

ผู้แสวงหากำไรได้รับการสนับสนุนจากเจ้าหน้าที่ระดับสูงจากทางการ แน่นอนว่าพวกเขาจะไม่หยุดเพียงแค่นั้น จึงส่งทหารไปจับตัวนาง แต่พวกเขากลับถูกขับไล่โดยจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินไปทีละคน

ผู้คนในตลาดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากเหตุการณ์นั้น จอมยุทธหญิงนกนางแอ่นเหินได้คัดเลือกกลุ่มคนในยุทธภพของมณฑลเป่ยซาน เพื่อล่าเผ่าอนารยชน

แล้วพวกเขาก็ไปรับบำเหน็จของรัฐบาล แลกรางวัลเป็นอาหาร และสร้างโรงอาหารนอกเมืองเพื่อแจกจ่ายอาหารให้แก่ผู้ลี้ภัยและขอทานที่ไม่มีเงิน

ชั่วขณะหนึ่ง การกระทำอันดีงามของจอมยุทธ์หญิงนกนางแอ่นเหินถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางในหมู่คนทั่วไป พวกเขาพูดถึงเรื่องนี้ด้วยความเพลิดเพลิน

มีแม้กระทั่งผู้ลี้ภัยจากมณฑลอื่นๆ ที่เดินเท้าเป็นระยะทางหลายสิบลี้ ต่างมาที่มณฑลเป่ยซานเพื่อขออาหารกิน

…

หลังจากงานการกุศลสิ้นสุดลง หลี่เมี่ยวเจินกลับไปยังโรงเตี๊ยมเพื่ออาบน้ำ ภายใต้การดูแลของซูซูเพื่อล้างกลิ่นเลือด

นางนั่งที่โต๊ะเงียบๆ

ในช่วงท้ายของวันนั้น หลี่เมี่ยวเจินทำตามคำแนะนำของสวี่ชีอัน คือปรากฏตัวอย่างยิ่งใหญ่และทำหน้าที่เป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญทุกที่ ตอนนี้นางมีชื่อเสียงเพียงเล็กน้อยในทางเหนือ

เพราะ ‘การเปิดตัว’ มีเวลาจำกัด เป็นไปไม่ได้ที่จะเผยแพร่ชื่อเสียงไปทั่วทั้งอวิ๋นโจวเหมือนเมื่อก่อน

ผ่านไปสิบวันเต็ม ผู้คนนับไม่ถ้วนจากทั่วยุทธภพได้แปรพักตร์ไปหานาง บ้างก็เพื่อชื่อเสียง บ้างก็เพื่อผลกำไร และบ้างก็เพื่อต่อสู้กับเผ่าอนารยชน

หลี่เมี่ยวเจินใช้วิธีทางจิตของนิกายสวรรค์เพื่อสร้างข้อยกเว้นอย่างง่ายๆ และกำจัดความคิดที่ผิด พวกที่อาศัยอยู่ส่วนใหญ่เป็นพวกอันธพาลที่ทำเพื่อชื่อเสียงและเพื่อคนในยุทธภพ

ในความเห็นของนาง ตราบใดที่เต็มใจทำความดี ก็สามารถทำเพื่อให้ได้มาซึ่งชื่อเสียงและโชคลาภ

อย่างไรก็ตาม คนที่หลี่เมี่ยวเจินต้องการรอจริงๆ กลับไม่ได้มา

“นายหญิง ไม่มีความคืบหน้าใหม่ๆ เกี่ยวกับเด็กคนนั้นหรือ? เขาตัดสินคดีเหมือนพระเจ้า เด็ดขาดและแม่นยำมากไม่ใช่หรือ หรือเกรงว่าจะไม่เป็นผล” ซูซูถือแก้วชาแล้ววางลงบนโต๊ะ

เมื่อเห็นว่านายหญิงขมวดคิ้วและทำงานหนัก ซูซูรู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย

“มันไม่ง่ายอย่างนั้น” หลี่เมี่ยวเจินได้เรียนรู้จากสวี่ชีอันผ่านการสื่อสารในหนังสือปฐพีแล้ว เกี่ยวกับความจริงของคดี ‘สังหารเลือดหมู่สามพันลี้’

“สองสามวันมานี้ ข้าคิดว่าถ้าการสังหารเลือดหมู่สามพันลี้เกิดขึ้นที่ฉู่โจวจริงๆ แม้ว่ารัฐบาลจะต้องการปิดบัง แต่คนในยุทธภพต่างพากันพูดถึงไม่หยุด”

หลี่เมี่ยวเจินขมวดคิ้ว “แต่ไปถามจากคนอื่นมากี่คน ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย”

ซูซูเอียงศีรษะ ใบหน้าสวยของนางแสดงให้เห็นถึงการไตร่ตรอง ทันใดนั้น ดวงตาที่สวยงามของนางก็สว่างขึ้น นางพูดอย่างมีความสุข “ข้าคิดออกแล้ว ข้าคิดออกแล้ว”

หลี่เมี่ยวเจินยังคงสงสัย “เจ้าคิดอะไรออกหรือ”

นิ้วหยกเขียวขจีของซูซูบิดผ้าไหมสีน้ำเงินจนเป็นเกลียว ขยิบตาอย่างสนุกสนานและพูดด้วยรอยยิ้ม

“ท่านคิดว่าถ้าหากการสังหารเลือดหมู่สามพันลี้เกิดขึ้นจริง แต่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าคนที่เกี่ยวข้องจะถูกลบความทรงจำ? มันเหมือนกับที่ข้าจำไม่ได้ว่าเหตุใดท่านพ่อถึงถูกตัดสินว่ามีความผิดและถูกตัดศีรษะ”

หลี่เมี่ยวเจินได้ยินประโยคนี้ พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “การสังหารในวงกว้างขนาดนี้ แม้ว่าความจำจะถูกลบไปแล้วก็ตาม ก็จะทิ้งร่องรอยที่ลบไม่ออกไว้อยู่ สายลับเผ่าอนารยชนไม่สามารถหาเจอได้หรือ? เจ้านี่มันจริงๆ เลย…”

นางตกตะลึงในทันที ดวงตาของนางว่างเปล่าเล็กน้อย สักพักทั้งร่างของนางก็แข็งทื่อ

ซูซูรีบถามว่า “นายหญิง ท่านคิดอะไรอยู่?”

หลี่เมี่ยวเจินก็กลับมารู้สึกตัวและคิดไตร่ตรอง “แต่ความคิดของเจ้าไม่จำเป็นต้องมีเงื่อนงำใดๆ ทั้งสิ้น หากเรื่องใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้นจริง ก็สามารถปกปิดจากทุกคนได้…ระบบใดกัน ขุมพลังระดับใดถึงจะทำเช่นนี้ได้?”

ประการแรก นางยกเว้นพวกทหาร ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ต้องเก็บมาคิด

จากนั้น ก็มีคำหนึ่งผุดขึ้นในหัวของนาง โหร!

‘สวี่ชีอันเคยกล่าวไว้ว่า โหรที่มีความสามารถสูงสามารถกำจัดความลับ กำจัดคนบางคน หรือบางสิ่งบางอย่างได้ และเปลี่ยนตัวเองให้ไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้ได้…’ หลี่เมี่ยวเจินรู้สึกราวกับว่าสมองของนางถูกกระตุ้นด้วยไฟฟ้า

ความคิดดีๆ พลันเกิดขึ้น

จิ่วโจวในวันนี้ มีเพียงคนเดียวที่ทำให้นึกถึงเวทที่มีความสามารถขนาดนี้ได้ คือท่านโหราจารย์

หลี่เมี่ยวเจินตัวสั่นจากการคาดเดานี้

‘ใจเย็น ใจเย็น สวี่ชีอันเคยกล่าวไว้ ขั้นแรกให้ทำลายกรอบความคิดเก่า สร้างสมมติฐานที่กล้าหาญ แล้วตรวจสอบอย่างรอบคอบ…ตราบใดที่ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงการคาดเดาของข้า ไม่ใช่ความจริง…’ หลี่เมี่ยวเจินหายใจเข้าลึกๆ และกำลังจะหยิบชิ้นส่วนของหนังสือปฐพีออกมาและบอกสวี่ชีอันเกี่ยวกับความคิดที่กล้าหาญของตน

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเคาะ

หลี่เมี่ยวเจินกล่าวเบาๆ “เข้ามา”

ขณะพูด ผีตัวเล็กที่ยืนอยู่หลังประตูก็เปิดประตูและเชิญแขกเข้ามา

ผู้มาเยี่ยมเป็นชายวัยกลางคน หนึ่งในชาวยุทธภพที่เคยออกเดินทางกับหลี่เมี่ยวเจิน เป็นชนพื้นเมืองของฉู่โจว ชื่อจ้าวจิ้น ระดับการฝึกฝนของชายหนุ่มนี้อยู่ในระดับดี ทุกครั้งที่เขาฆ่าอนารยชน เขาจะเป็นผู้นำ

ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงหรือโชคลาภ เพียงเพราะเขามาจากฉู่โจว เขาต้องการขับไล่พวกอนารยชน เพื่อเป็นประโยชน์ต่อชาวบ้านในฉู่โจว

หลี่เหมี่ยวเจินซึ่งสวมชุดปกติไม่ได้ยิ้มแย้ม กลับยืนด้วยความเคร่งขรึมอย่างทหารและกล่าวว่า “สหายจ้าว มาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”