บทที่ 381 เปิดฉาก 2

บทที่ 381 เปิดฉาก 2

วันที่ห้าหลังจากร่างของอ๋องสยบแดนเหนือถูกส่งกลับไปยังเมืองหลวง ยามอิ๋นท้องฟ้าพลันมืดสนิท

ด้านนอกประตูอู่ ภายใต้ตะเกียงหิน เปลวเทียนส่องประกายแสงสีส้ม พร้อมด้วยคบเพลิงที่ถือโดยทหารรักษาวังสองนาย

ท่ามกลางลมหนาว เหล่าขุนนางมารวมตัวกันที่ประตูอู่ รอคอยให้ถึงรุ่งสางอย่างเงียบๆ ขุนนางที่คุ้นหน้าคุ้นตากันก้มหัวพูดคุยกระซิบกระซาบเป็นครั้งคราว ทว่ามวลรอบตัวยังคงเงียบเชียบ

พวกเขารออย่างใจจดใจจ่อประหนึ่งกระบวนการกลั้นหายใจ ลำพองตัว แต่กลับยับยั้งไว้ภายใน รอคอยโอกาสที่จะระเบิดออกมา

‘ตึงตึงตึง…’

เมื่อแสงแรกโผล่พ้นขอบฟ้า ปราการบนประตูอู่พลันส่งเสียงรัวกลอง

เจ้าหน้าที่พลเรือนและทหารต่างจัดตั้งขบวนอย่างพร้อมเพรียง มุ่งหน้าเข้าไปในประตูวังที่ค่อยๆ เปิดออกตามลำดับ

ตำหนักกระดิ่งทอง!

ขุนนางระดับสี่ขึ้นไปก้าวเข้าไปในท้องพระโรง รอคอยเงียบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนที่จักรพรรดิหยวนจิ่งในเสื้อคลุมนักบวชเต๋าจะปรากฏตัวในภายหลัง

หลังจากที่ไม่ได้พบหลายวัน จักรพรรดิชราองค์นี้ดูอิดโรยลงไปเล็กน้อย ถุงใต้ตาปูดบวม ดวงตาสองข้างแดงก่ำ สะท้อนภาพพี่ชายผู้ที่สูญเสียน้องชายด้าวยความเจ็บปวดเหลือแสน

เหล่าขุนนางบุ๋นต่างตกตะลึง พวกเขาทราบดีว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับการรักษาสุขภาพและการบำรุงพระวรกายเป็นที่สุด ตั้งแต่ได้บำเพ็ญเพียร ร่างกายก็แข็งแรง ผิวพรรณเปล่งปลั่ง

เคยดูซีดเซียวเช่นนี้เสียที่ไหน?

หลายคนมองหน้ากันเพียงเงียบๆ ตะลึงงันภายในใจ

ขันทีชราเหลือบมองจักรพรรดิหยวนจิ่งพลางกล่าวเสียงกังวาน “หากมีราชกิจขอให้เอ่ยแจ้ง หากไม่มีก็กลับไปได้”

สมุหเทศาภิบาลฉู่โจว เจิ้งซิ่งไหวก้าวออกจากแถว เดินมาหยุดตรงหน้าผู้คน ก่อนโค้งคำนับและกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“กราบทูลฝ่าบาท หัวหน้าผู้บัญชาการแห่งฉู่โจวไหวอ๋องสมรู้ร่วมคิดกับสำนักพ่อมดและผู้นำเต๋านิกายปฐพีเพื่อเลื่อนตำแหน่งเป็นขั้นสองด้วยความเห็นแก่ตัว จึงได้สังหารผู้คนเป็นจำนวนสามแสนแปดหมื่นคนในเมืองฉู่โจว ตั้งแต่สถาปนาต้าฟ่ง การกระทำอันโหดร้ายนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่มีผู้ใดอภัยให้ได้ ได้โปรดฝ่าบาททรงลดตำแหน่งไหวอ๋องให้เหลือเพียงสามัญชน แล้วแขวนคอเขาให้อยู่ในเมืองเป็นเวลาสามวัน เพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณที่พยาบาททั้งสามแสนแปดหมื่นดวง…ให้เป็นประจักษ์โดยทั่วหล้า”

จักรพรรดิหยวนจิ่งมองเขาอย่างลึกซึ้ง ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

สิ่งทำให้ทุกคนตกตะลึงก็คือแม้จะเผชิญหน้ากับอารมณ์คุกรุ่นภายใต้ความนิ่งเงียบขององค์จักรพรรดิ ทว่าสมุหเทศาภิบาลฉู่โจวเจิ้งซิ่งไหวกลับไร้ความหวาดกลัว เพียงจ้องเขม็งอย่างไม่ลดละ

ขณะนั้นสมุหราชเลขาธิการหวางที่ติดตามมาได้กล่าวด้วยความนอบน้อม

“การกระทำของไหวอ๋องสร้างความโกรธเคืองให้กับผู้คนในวงกว้าง บัดนี้เมืองหลวงเต็มไปด้วยความโกลาหล ชาวฉู่โจวนั้นหาญกล้า หากไม่สามารถให้คำอธิบายแก่ไพร่ฟ้าได้ เกรงว่าชะตาของใต้หล้าอาจมีอันเปลี่ยนแปลง ได้โปรดฝ่าบาทลดสถานะไหวอ๋องให้เหลือเพียงสามัญชน แล้วแขวนคอเขาให้อยู่ในเมืองเป็นเวลาสามวัน เพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณพยาบาททั้งสามแสนแปดหมื่นดวงของเมืองฉู่โจวด้วยเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ภายในท้องพระโรงขุนนางทั้งหลายต่างโน้มตัวลง เปล่งเสียงดังกระหึ่ม “ฝ่าบาทได้โปรดลดสถานะไหวอ๋องให้เหลือเพียงสามัญชน แขวนศีรษะไว้ในเมืองเป็นเวลาสามวัน เซ่นไหว้ดวงวิญญาณพยาบาททั้งสามแสนแปดหมื่นดวงของเมืองฉู่โจวด้วย”

จักรพรรดิหยวนจิ่งลุกขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา มองไปยังขุนนางที่อยู่ในท้องพระโรง

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขากระตุกช้าๆ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้นอย่างกะทันหัน…ทันใดนั้นเขาก็กระแทกม้วนสำนวนคดีลงมาตรงหน้าก่อนจะเปิดมันออก

‘ปึก…’

ม้วนสำนวนคดีคลี่ลงมาราวกับขั้นบันได ปะทะสายตาเบื้องหน้าของเหล่าขุนนาง

ตามมาด้วยเสียงคำรามที่เสียดแทงออกมาจากหัวใจของจักรพรรดิชราดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง

“ไหวอ๋องเป็นน้องชายข้า การที่พวกเจ้าต้องการลดสถานะเขาไปเป็นสามัญชน หัวใจทำด้วยอะไรกัน? ทั้งยังคิดอยากให้ข้าออกกฤษฎีกาต้องโทษ พวกเจ้ายังเห็นข้าในสายตาอยู่อีกหรือไม่? การที่ข้าสูญเสียน้องชายว่าเป็นดั่งแขนที่หักแล้ว แต่พวกเจ้ากลับคอยอย่างไม่นึกเห็นอกเห็นใจ รังแต่ป่าวร้องที่ประตูวังนานนับหลายวัน ต้องการจะบีบคั้นข้าให้ตายหรืออย่างไร?!”

ใบหน้าของจักรพรรดิชราเกรี้ยวกราด ดวงตาสองข้างแดงก่ำ ราวกับสัตว์เดรัจฉานที่เศร้าโศกาอับจนหนทาง

นี่…ทำให้เหล่าขุนนางตกตะลึงอย่างอดไม่ได้

จักรพรรดิหยวนจิ่งทรงครองราชย์มาสามสิบเจ็ดปี ทรงเป็นผู้มีความคิดลึกซึ้ง ภาพพระปรีชาสามารถในการทรงงานหยั่งรากลึกในหัวใจของข้าราชการพลเรือนและทหารเสมอ

พวกเขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจักรพรรดิผู้สุขุมจะมีความเศร้าโศกเช่นนี้

ความแตกต่างระหว่างความประทับใจเดิมกับท่าทีที่อยู่เบื้องหน้าในตอนนี้ ทำให้บรรดาขุนนางต่างรู้สึกขมขื่น

ความเย่อหยิ่งที่พุ่งทะยานของเหล่าขุนนางพลันหยุดนิ่ง

ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้ตอบสนองความประหลาดใจอันหนักอึ้ง จักรพรรดิหยวนจิ่งก็ทรุดตัวนั่งลง บนใบหน้าฉายแววเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด

“ตอนที่ข้ายังเป็นรัชทายาท ได้รับการปกป้องจากจักรพรรดิองค์ก่อน เพราะตำแหน่งของข้าไม่มั่นคง ในทุกๆ วันจึงต้องคอยระมัดระวังยิ่งยวด เป็นไหวอ๋องที่ให้การสนับสนุนข้าอยู่เงียบๆ เพียงเพราะเราเป็นพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน จึงมีความผูกพันลึกซึ้ง ในปีนั้นไหวอ๋องถือดาบสยบดินแดนเข้าสังหารศัตรูของจักรวรรดิและปกป้องอาณาเขต ในการต่อสู้ด่านซานไห่หากไม่ได้ความกล้าหาญไม่รักตัวกลัวตายของเขา พวกเราจะประสบความสำเร็จในทุกวันนี้ได้อย่างไร ทุกคนควรยอมรับเขาในเรื่องนี้ หลังยุทธการด่านซานไห่ ไหวอ๋องได้รับคำสั่งจากข้าให้ขึ้นไปทางเหนือและปกป้องชายแดนเป็นเวลากว่าสิบปี กลับมาเมืองหลวงเพียงไม่กี่ครั้ง ไหวอ๋องได้ทำผิดครั้งใหญ่หลวงก็จริงอยู่ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ได้ต้องโทษประหารไปแล้ว แม้แต่ชื่อเขาทุกท่านก็จะไม่เหลือไว้ให้เป็นอนุสรณ์เลยหรือ?”

เมื่อถูกจักรพรรดิหยวนจิ่งขัดจังหวะอย่าง ‘เลือดเย็น’ เหล่าขุนนางจึงหยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง ไร้เสียงเอื้อนเอ่ยเป็นเวลานาน

แต่ไม่ว่าอย่างไร ในท้องพระโรงก็จะมีสักคนที่เป็นนกต่อ พุ่งเข้าสู่สนามรบเสมอ

สมุหเทศาภิบาลเจิ้งเอ่ยเสียงดัง “ฝ่าบาท คุณและโทษไม่อาจทดแทนกันได้ เป็นความจริงที่ว่าไหวอ๋องเคยทำความดีไว้มากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ราชสำนักก็ได้มอบรางวัลสำหรับคุณงามความดีนั้นแล้ว ทั้งผู้คนต่างก็รักเขาอย่างสุดซึ้ง ทว่าในตอนนี้เขาได้ก่ออาชญากรรมที่เลวทราม ว่ากันโดยทั่วไปเขาสมควรถูกลงโทษอย่างร้ายแรง มิฉะนั้นจะเป็นฝ่าบาทเสียเองที่ถูกครหาว่าบิดเบือนกฎบ้านเมืองเพื่อประโยชน์ส่วนตน”

จักรพรรดิหยวนจิ่งร้องตะโกนขึ้นทันที “ชั่วช้า ถึงทุกวันนี้เจ้าจะคอยวิ่งเต้นในเมืองหลวง เร่ใส่ความราชวงศ์ใส่ร้ายชินอ๋อง แต่เพราะข้านึกถึงความมุมานะของเจ้ามาโดยตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ แม้ไม่มีคุณงามความดีก็มอบผลตอบแทนสำหรับความเหน็ดเหนื่อย ยอมทนเจ้ามาจนถึงตอนนี้ คดีไหวอ๋องยังคลี่คลายไม่เท่าไร ตราบใดที่ยังไม่คลี่คลาย เขาก็ยังคงเป็นผู้บริสุทธิ์ การที่เจ้าใส่ร้ายชินอ๋องถือเป็นอาญาร้ายแรงถึงแก่ชีวิต!”

“ฝ่าบาท!…”

ทันใดนั้นหวางเจินเหวินก็เอ่ยขึ้น ขัดจังหวะของจักรพรรดิหยวนจิ่งเสียงกร้าว “เรื่องของท่านสมุหเทศาภิบาลเจิ้งค่อยว่ากันทีหลังเถิดพ่ะย่ะค่ะ เรามาคุยเรื่องไหวอ๋องกันก่อนดีกว่า”

จักรพรรดิหยวนจิ่งมองเขาอย่างลึกล้ำ ดวงตากวาดมองหวางเจินเหวิน ก่อนหยุดพักที่ไหนสักแห่ง

ราวกับตอบสนองต่อจักรพรรดิหยวนจิ่ง จู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งโพล่งขึ้นมา “ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”

บรรดาขุนนางต่างหันมองไปยังต้นเสียง ก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นขุนนางใกล้ชิดจากกรมพิธีการ

อย่างที่ทุกคนทราบกันดีว่าขุนนางใกล้ชิดเป็นคนปากไวไร้เหตุผล เปรียบได้กับหมาบ้าประจำท้องพระโรง จับผิดใครได้ก็จะแว้งกัดคนนั้น ในขณะเดียวกันพวกเขายังเป็นผู้ริเริ่มสงครามภายในท้องพระโรงอีกด้วย

และเป็นจริงอย่างที่คาดไว้ คราวนี้ก็ไม่ทำให้ใครต้องผิดหวัง

เหยาหลินทำความเคารพ ก้มศีรษะเล็กน้อยและกล่าวเสียงดัง “กระหม่อมต้องการร้องเรียนท่านสมุหราชเลขาธิการหวางเจินเหวิน ที่เคยสั่งให้เจ้ากรมพิธีการร่วมกับกลุ่มเผ่าพันธุ์ปีศาจทำลายซังผอ”

ภายในท้องพระโรงค่อยๆ เกิดความโกลาหล

เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าแปลกๆ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหวางเจินเหวินได้นำกลุ่มขุนนางเข้าล้อมประตูวัง ชื่อเสียงเลื่องลือเป็นวงกว้างกล่าวว่าเขาเป็นแนวหน้าในการ ‘บีบคั้นองค์จักรพรรดิ’

และดูเหมือนว่า ณ ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับข้อร้องเรียนดังกล่าว…ซึ่งเป็นเรื่องที่ควรกระทำ

อย่างไรก็ตามสำหรับเรื่องนี้เจ้ากรมพิธีการเป็นสมาชิกของพรรคหวาง ท้ายที่สุดก็เป็นเรื่องยากยิ่งที่จะกล่าวหาว่าเขาได้รับคำสั่งจากสมุหราชเลขาธิการหวางหรือเปล่า

เรื่องราวภายในของคดีซังผอนั้นแท้จริงแล้วเป็นเจ้ากรมพิธีการคนก่อนที่ได้สมรู้ร่วมคิดกับเผ่าพันธุ์ปีศาจเพื่อทำลายซังผอ และเบี้ยเดิมพันที่เผ่าพันธุ์ปีศาจมอบให้ก็คือพระศพของท่านหญิงผิงหยางกับเหิงฮุ่ย

ด้วยความตรากตรำของคู่สามีภรรยาคู่นี้ จึงเปิดโปงความผิดของพรรคเหลียงได้

ต้นตอทัั้งหมดมาจากสงครามระหว่างพรรค การที่เผ่าพันธุ์ปีศาจลักลอบช่วยเหลือต่างแดน

สมุหราชเลขาธิการหวางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้จริงๆ หรือ? ในเรื่องนี้ไม่ว่าภายในใจขุนนางจะตั้งคำถามหรือกำหนดจุดจบเรื่องราว มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้

ต่อมาเหยาหลินก็ได้ประกาศกฤษฎีกาต้องโทษหวางเจินเหวินอยู่หลายครั้ง เช่น ข้อหายอมให้มีการทุจริตและติดสินบนผู้ใต้บังคับบัญชา หรือข้อหาการรับสินบนจากผู้ใต้บังคับบัญชา…

ทว่าคดีซังผอไม่ได้ถูกกล่าวถึง มีเพียงข้อกล่าวหายิบย่อยต่างๆ ที่ถูกระบุลงไว้ด้านหลัง แน่นอนว่าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เขาจึงได้กลายเป็นสมุหราชเลขาธิการผู้ที่สองแขนเสื้อโปร่งใสสะอาดอย่างนั้นสินะ?

ขืนใครยอมทำตามเจ้าล่ะก็ ฝ่าบาทคงถึงคราวได้เชือดไก่ให้ลิงดู…

ในใจขุนนางตะลึงงัน แม้ว่าลัทธิขงจื๊อจะมีวิทยายุทธสังหารมังกร แต่ระหว่างกษัตริย์และขุนนางยังคงมีช่องว่างที่ไม่มีทางข้ามผ่านไปได้

จักรพรรดิหยวนจิ่งไม่ใช่จักรพรรดิหนุ่ม ตรงกันข้ามเขามองดูท้องพระโรงมามากกว่าครึ่งรอบเอกแล้ว

สมุหราชเลขาธิการหวางเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นจักรพรรดิหยวนจิ่งมองมาที่ตัวเองอย่างเย็นชา เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไปพลางกล่าวเสียงเบา “ข้าน้อย ยอมถวายชีวิต”

แววตาเคร่งขรึมฉายแวบในดวงตาของจักรพรรดิหยวนจิ่ง ขณะที่กำลังจะปริปาก ตอนนั้นเองผู้ตรวจการจางสิงอิงพลันก้าวออกมาพร้อมกับทำความเคารพ