บทที่ 407 สวี่ชีอัน vs เฉาชิงหยาง

บทที่ 407 สวี่ชีอัน vs เฉาชิงหยาง

‘ขั้นสามหรือ?’

‘เฉาชิงหยางเลื่อนสู่ขั้นสามแล้วหรือ?!’

เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น สีหน้าของทุกคนต่างก็ตื่นตาตื่นใจ พวกเขาไม่ได้เห็นทหารขั้นสามในยุทธภพต้าฟ่งมาหลายปีแล้ว

แม้ว่ากลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์จะอ้างว่าผู้นำเฒ่ารุ่นแรกยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่มีใครเคยพบเห็น ชายชราที่วัยเดียวกับประเทศคนนั้นสาบสูญจากยุทธภพไปหลายร้อยปีแล้ว

ตอนนี้เฉาชิงหยางเลื่อนขั้นสู่ขั้นสาม อิทธิพลของกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์จะขยายออกไปสูงสุดในประวัติศาสตร์และอ๋องสยบแดนเหนือแห่งราชสำนักต้าฟ่งก็เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานนี้…

นี่หมายความว่าทหารในยุทธภพกำลังจะรุ่งเรืองขึ้นใช่หรือไม่

โครงสร้างของต้าฟ่งจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเพราะเรื่องนี้ใช่หรือไม่

สิ่งที่น่าตื่นเต้นมากที่สุดคือกองกำลังของกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ องค์กรในยุทธภพมีขั้นสามสนับสนุนบนเวที ซึ่งเป็นแนวคิดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงกับการปกปิดตัวตนจัดการอยู่แค่เบื้องหลัง

ราชสำนักต้าฟ่งมีเพียงอ๋องสยบแดนเหนือเท่านั้นและเขาก็เสียชีวิตไปแล้ว

ตอนนี้ เฉาเหมิงจู่ของพวกเราก็อยู่ขั้นสามเช่นกัน นี่หมายความว่าอย่างไร หมายความว่าในยุทธภพ กลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์จะกลายเป็นกองกำลังที่ยิ่งใหญ่เป็นอันดับสองในที่ราบตอนกลางรองจากราชสำนักอย่างที่พูด

หลังจากอ๋องสยบแดนเหนือเสียชีวิต ราชสำนักก็มีเพียงท่านโหราจารย์คนเดียวเท่านั้น แต่กลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ ผู้นำทั้งเก่าและใหม่อยู่ขั้นสามทั้งสองคน จะบอกว่าเป็นอันดับสองก็คงไม่เกินไปนัก

“เขาอยู่ขั้นสามแล้วหรือ…”

ดวงตาอันงดงามของเซียวเยว่หนูเปล่งประกายครั้งแล้วครั้งเล่า นางยินดีกับกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์อย่างจริงใจและชื่นชมผู้นำกลุ่มพันธมิตร เฉาชิงหยางจากใจจริง

นางเด็กกว่าเฉาชิงหยางหนึ่งรุ่น นางจำได้ว่าตอนแม่ของนางรับหน้าที่เป็นผู้ดูแลหอในปีนั้น นางเคยประเมินผู้นำกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์คนนี้ว่า พรสวรรค์ไม่ได้ยอดเยี่ยมและบุคลิกก็ไม่โดดเด่น

หากไม่ใช่เพราะผู้นำกลุ่มพันธมิตรรุ่นก่อนเลื่อนตำแหน่งให้โดยไม่มีเหตุผล เฉาชิงหยางไม่มีทางได้เป็นผู้นำกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์

แต่เวลาผ่านไปหลายปีขนาดนี้ เฉาชิงหยางก็ได้ใช้ความจริงพิสูจน์ตัวเองแล้ว เขากลายเป็นทหารสามอันดับแรกและขึ้นสู่บัลลังก์กลุ่มจอมยุทธ์ของเจี้ยนโจว แถมตอนนี้เขายังเลื่อนขั้นสู่ขั้นสามและกลายเป็นคนส่วนน้อยในระบบทหาร

“ผู้นำกลุ่มพันธมิตรเลื่อนขั้นสู่ขั้นสามแล้วจริงๆ หรือ” ผู้นำกลุ่มหมัดเทพเจ้า ฟู่จิงเหมินปิดความตกใจไว้ไม่อยู่ ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

“เมื่อเป็นเช่นนี้ ดอกบัวเก้าสีก็อยู่เพียงแค่ปลายนิ้วและด้วยความชื่นชมที่ผู้นำกลุ่มพันธมิตรมีต่อฆ้องเงินสวี่ เขาคงไม่ทำร้ายเขาจนถึงชีวิต…หากเป็นเช่นนี้ พวกเราถอนตัวจากการแย่งชิงและความเสียหายมหาศาลเถิด”

หยางซุยเสวี่ย เจ้าสำนักแห่งสำนักโม่เอ่ยอย่างเสียดาย

ทั้งสองคนมองหน้ากันและหายใจไม่ออกด้วยความปวดใจ

ในเมื่อพวกเขาสมัครใจเลือกถอย เมื่อดอกบัวเก้าสีสุกงอมในอนาคต มันจะไม่มีส่วนแบ่งของพวกเขาสองกลุ่ม

ฟู่จิงเหมินกัดฟันเจ็บใจและคร่ำครวญ “ไม่ แม้ว่าจะเป็นการกระทำไร้ยางอาย ข้าก็จะขอให้ผู้นำกลุ่มพันธมิตรให้อภัยข้า”

ใบหน้าของหยางซุยเสวี่ยกระตุก ฟู่จิงเหมินอายุน้อยกว่าเฉาเหมิงจู่ จะกระทำไร้ยางอายก็ไม่เป็นไร แต่เขาแก่กว่าเฉาชิงหยางหนึ่งรุ่น แม้ว่ายุทธภพจะเคารพในความแข็งแกร่ง แต่ก็ให้ความสำคัญกับลำดับความอาวุโสเช่นกัน

เขาไม่อาจก้มหน้าลงได้ แต่เขาก็รู้สึกทุกข์ใจมาก

ด้านนี้ปีติยินดี อีกด้านหนึ่ง ในคฤหาสน์เยวี่ยจือ เหล่าลูกศิษย์ของพรรคฟ้าดินหน้าถอดสี

ความมั่นใจกับความเลือดร้อนที่สวี่ชีอันสร้างให้พวกเขาเมื่อสักครู่นี้ได้หายไปแล้วในเวลานี้

“หากฟ้าไม่สร้างข้าหยางเชียนฮ่วน ราชวงศ์ต้าฟ่งคงราวกับค่ำคืนอันยาวนาน!”

หยางเชียนฮ่วนตะโกนเสียงดัง เขาควบคุมหน้าไม้กับปืนใหญ่เล็งไปที่เฉาชิงหยางและระดมยิง

นี่เป็นความดื้อรั้นครั้งสุดท้ายของเขา

หลังจากนั้น เขาก็เคลื่อนตัวจากไปโดยไม่แม้แต่จะคิด

‘ตูมๆๆ!’

เฉาชิงหยางยกมือขึ้นและกวาดเบาๆ ตรงหน้าเขา บาเรียที่ก่อตัวจากอากาศทั้งหมดปรากฏขึ้น กระสุนปืนใหญ่ระเบิด ลูกศรหน้าไม้แตกหัก ภายในระยะสามจั้งของเขายังคงสงบนิ่ง

ฉากนี้ทำให้เหล่าวีรบุรุษที่มามุงดูมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเขาเลื่อนขั้นสู่ขั้นสามแล้ว เพราะขั้นสี่ทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆ

เฉาชิงหยางก้าวเข้าสู่ค่ายกลอย่างช้าๆ เขาเดินไปตรงหน้าหนานกงเชี่ยนโหรวและเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าเป็นลูกบุญธรรมของเว่ยเยวียน คนที่มีภูมิหลังมักจะแตกต่างกันเสมอ ข้าจะให้เจ้าเลือก หลีกทางไปแล้วข้าจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า หากไม่หลีกก็เผชิญหน้ากับความเป็นความตาย”

นิสัยของเฉาชิงหยางเป็นเช่นนี้ เมื่อเกรงกลัวภูมิหลังของอีกฝ่าย เขาจะพูดอย่างตรงไปตรงมา

หนานกงเชี่ยนโหรวมองเขา สีหน้าอึมครึม หลังจากนิ่งเงียบไปสองสามวินาที เขาก็ถอยไปด้านข้าง

ในเมื่ออีกฝ่ายอยู่ขั้นสาม เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องรนหาที่ตาย นอกจากนี้ การปกป้องเม็ดบัวเป็นเพียงงานและไม่ใช่งานที่ต้องทำให้เสร็จ จึงไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อมัน

เฉาชิงหยางพยักหน้าเล็กน้อยและเดินต่อไปยังส่วนลึกของคฤหาสน์เยวี่ยจือ

ด่านที่สองเป็นค่ายกลกระบี่!

ผู้คุมค่ายกล ฉู่หยวนเจิ่น

จ้วงหยวนหลางในชุดสีครามเหยียบตาวงแหวนและมองเฉาชิงหยางที่ใกล้เข้ามาอย่างเฉยเมย ไม่ใช่เพราะเขาอยู่ขั้นสามจึงหวาดกลัวหรือวิตกกังวล

“ข้าจะชักกระบี่เพียงครั้งเดียว หลังจากชักกระบี่ จะเข้าหรือออกขึ้นอยู่กับเจ้า”

เมื่อเฉาชิงหยางได้ยินเช่นนั้น สายตาก็จับจ้องไปที่กระบี่ยาวด้านหลังเขาและถามว่า “ใช่กระบี่ด้านหลังเจ้าเล่มนั้นหรือไม่”

“เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอให้ข้าชักกระบี่เล่มนี้ออกมา” ฉู่หยวนเจิ่นเอ่ยเสียงเรียบ

“เข้าใจแล้ว”

เฉาชิงหยางพยักหน้า นั่นคือกระบี่วิญญาณ ไม่มีคุณสมบัติ ไม่ได้หมายถึงพลัง แต่เป็นเป้าหมายไม่ถูกต้อง

“เช่นนั้นเจ้าก็ห่างชั้น” เฉาเหมิงจู่กล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉู่หยวนเจิ่นชูนิ้วขึ้นราวกับกระบี่และแหงนมองฟ้า ทันใดนั้น ปราณกระบี่ก็อัดแน่นเต็มฟ้าดิน

เฉาชิงหยางที่อยู่ในนั้นเพียงแค่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในดงกระบี่ พื้นดินใต้ฝ่าเท้า ท้องฟ้าเหนือศีรษะและอากาศรอบตัวเขาทั้งหมดกลายเป็นกระบี่

นี่คือพลังกระบี่!

ฉู่หยวนเจิ่นก้าวออกไปหนึ่งก้าวและชี้นิ้วกระบี่ไปทางเฉาชิงหยาง

เขาไม่มีกระบี่อยู่ในมือและไม่เคยควบแน่นวัตถุให้เป็นกระบี่ แต่ในสายตาของเฉาชิงหยางกลับมีแสงกระบี่ตระการตาที่ส่องสว่างไปทั่วฟ้าดินพุ่งมาด้วยความฮึกเหิมที่เกินจะรับมือไหว

เมื่อกระบี่เล่มนี้ถูกส่งมา ฟ้าดินก็ส่งจิตสังหารมาด้วยพร้อมกัน

เฉาชิงหยางกำหมัดอย่างช้าๆ เขาเผชิญหน้ากับแสงกระบี่ด้วยหมัดตรงและเผชิญหน้ากับจิตสังหารของฟ้าดินด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ของทหาร

‘กระบี่’ ของฉู่หยวนเจิ่นแตกละเอียดในกำปั้นของเขา ปราณกระบี่ที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ทิ้งร่องรอยกระบี่ไว้บนพื้น ไม่ว่าจะเป็นแนวนอน แนวตั้ง แนวเอียงหรือแนวเฉียง…

เมื่อมองดูอย่างละเอียด ร่องรอยกระบี่แต่ละชิ้นล้วนมี ‘พลังกระบี่’ แปลกประหลาดแฝงอยู่ สำหรับจอมยุทธ์พเนจร ร่องรอยกระบี่ทุกชิ้นในที่นี้ล้วนเป็นเคล็ดกระบี่ชั้นยอด

หากสามารถเข้าใจได้สักเล็กน้อย ระดับการฝึกตนจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

“ข้าแพ้แล้ว”

มือขวาของฉู่หยวนเจิ่นสั่นเล็กน้อย ราวกับเป็นตะคริว เขาฝืนประสานมือคารวะและหลีกทางให้

“อาศัยค่ายกลควบแน่นพลัง กระบี่ของเจ้าก็คือทหารขั้นสี่ ซึ่งต้องกล้ำกลืนกับความเจ็บช้ำ” เฉาชิงหยางประเมินสูงมาก

เขาปัดแขนเสื้อและเดินลึกเข้าไปในข้างในต่อ ผ่านไปไม่นาน เขาก็เห็นลี่น่าสาวน้อยผิวคล้ำจากซินเจียงตอนใต้

“เช่นนั้นด่านนี้คือพละกำลังหรือ” เฉาชิงหยางเพียงแค่กวาดตามองนาง เขาก็มองเห็นตัวตนของเผ่าลี่กู่ของนาง

“ข้าก็จะชกเพียงแค่หมัดเดียวเช่นกัน” ลี่น่าจ้องมองเขา

“ซื่อตรงดี” เฉาชิงหยางยิ้ม

ลี่น่าไม่พูดอะไรอีก นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเริ่มรวบรวมพละกำลัง

หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย จากนั้นก็กระเพื่อมอย่างรุนแรง บนพื้นราบมีลมแรงพัดขึ้นมา ทุกครั้งที่นางหายใจจะทำให้กระแสลมเคลื่อนไหว

พลังที่มองไม่เห็นเสริมพลังให้กับร่างกายของนาง นี่คือการเพิ่มพลังของค่ายกลต้นกำเนิด

หลังจากสิบอึดใจ ใบหน้าของนางก็เริ่มแดงก่ำ ลำคอ แขนและผิวหนังที่อยู่ด้านนอกของนางก็ย้อมด้วยสีแดงเลือดเหมือนกับกุ้งที่ต้มจนสุก

‘ตุ้บๆ ตุ้บๆ…’ หัวใจของลี่น่าราวกับเสียงกลองดังสนั่น ซึ่งเต้นรัวอย่างต่อเนื่อง หากเป็นทหารธรรมดาๆ หัวใจคงทนภาระหนักไม่ไหวและระเบิดในตอนนั้นแล้ว

เลือดของนางราวกับน้ำท่วมที่ท่วมท้น ชะล้างหลอดเลือด ร่างกายของนางก็ราวกับอสูรยักษ์ที่หลับใหล ซึ่งฟื้นขึ้นมา

ลวดลายแปลกประหลาดปรากฏขึ้นบนผิวหนังราวกับรอยสัก ซึ่งเผยให้เห็นความงามอันน่าพิศวง

‘กริ๊ก!’

พื้นแตกทันใด ลี่น่าเหมือนกับลูกธนูที่ออกจากคันธนู ระหว่างนั้น นางกำหมัดแน่น บรรยากาศราวกับถูกบีบจนระเบิดและส่งเสียงดังสนั่นออกมา

‘ตูม…’

เวลาผ่านไปหลายปี สวี่ชีอันได้ยินเสียงคำรามที่นักสู้ความเร็วเหนือเสียงส่งออกมาอีกครั้ง

หมัดนี้ของลี่น่าเหนือกว่าความเร็วเสียง

เสียงอยู่เพียงครู่เดียวเท่านั้น จากนั้นก็จะถูกแทนที่ด้วยเสียงดังที่ดังขึ้นกว่าเดิม คล้ายกับกระสุนปืนใหญ่ระเบิด

แม้ว่าคนมากมายจะไม่ได้เห็นฉากนี้หรือดวงตาเปล่าไม่สามารถจับได้ แต่พวกเขาก็อนุมานได้ว่าเสียงระเบิดครั้งสุดท้ายเกิดจากการปะทะกันของคนสองคนโดยอาศัยการเปลี่ยนแปลงของเสียง

คลื่นกระแทกงัดแผ่นหินสีครามขึ้น พัดบ้านเรือน ต้นไม้ ภูเขาจำลองและของอื่นๆ ในบริเวณรอบๆ ปลิวออกไป ก่อให้เกิดพื้นที่ทรงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าสิบเมตร