บทที่ 416 พูดความจริง หรือ เลือกรับคำท้า

บทที่ 416 พูดความจริง หรือ เลือกรับคำท้า

เทียนจีและเทียนซูสบสายตากัน ก่อนจะคุกเข่าลง “ขอฝ่าบาททรงอภัยโทษด้วย กระหม่อมไม่สามารถแย่งชิงเมล็ดบัวมาได้พ่ะย่ะค่ะ”

ใบหน้าเปื้อนยิ้มของจักรพรรดิหยวนจิ่งค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าจมมืดและกล่าวช้าๆ ว่า “ปืนใหญ่ยี่สิบกระบอก ยอดฝีมือยี่สิบหกคน และยอดฝีมือขั้นสี่อย่างพวกเจ้าสองคน มีนักพรตนิกายปฐพีเข้าร่วมกับพวกเจ้า ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าอธิบาย หากมีเหตุผลจริงๆ ข้าก็สามารถให้อภัยได้”

เทียนจีหันศีรษะไปมองสหายร่วมอุดมการณ์ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ฝ่าบาท ครั้งนี้เจี้ยนโจวทรงพลานุภาพขึ้นอย่างมาก นอกจากพวกเรากับนิกายปฐพีแล้ว ยังมียอดฝีมือของกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ออกมาช่วงชิงเมล็ดบัวอย่างเต็มกำลังด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าของจักรพรรดิหยวนจิ่งไร้ซึ่งความรู้สึก “ดังนั้น เจ้าจึงแพ้ให้กับกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์รึ?”

เทียนจีรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง จึงเร่งรีบกล่าวว่า “มิใช่กลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์พ่ะย่ะค่ะ กลุ่มนักพรตนิกายปฐพีที่ปกป้องดอกบัวเก้าสี ระดมกำลังเสริมมาหลายคน พวกเขาแบ่งเป็น เทพธิดานิกายสวรรค์หลี่เมี่ยวเจิน อดีตฆ้องเงินสวี่ชีอัน ลูกศิษย์ที่มีชื่อในนิกายมนุษย์ฉู่หยวนเจิ่น สำนักโหราจารย์หยางเชียนฮ่วน ยังมีพระสงฆ์หนึ่งรูป และสาวน้อยจากซินเจียงตอนใต้อีกหนึ่งคน…”

สายลับหญิงเทียนซูที่สงบนิ่งมาเป็นเวลานาน สังเกตเห็นว่าเมื่อฝ่าบาทได้ยินชื่อ ‘สวี่ชีอัน’ สามพยางค์นี้ จู่ๆ ก็มีท่าทีร้อนรนขึ้นมาอย่างทันทีทันใด

นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าของจักรพรรดิ แต่ก็พอจะเดาออก ว่าสีหน้าของฝ่าบาทในตอนนี้ต้องดูไม่ดีอย่างแน่นอน

ไม่เพียงแต่สีหน้าอันมืดมนของจักรพรรดิหยวนจิ่ง แต่การแสดงออกของเขาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจเช่นกัน เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากปูดโปนออกมาเล็กน้อย เขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่ออดกลั้นต่อความโกรธ

“ไม่คิดเลยว่าบุคคลตัวเล็กๆ ที่ไม่มีความสำคัญอะไรในตอนนั้น ตอนนี้จะกลายเป็นหมาที่เที่ยวกัดคนได้”

เสียงหัวเราะอันเย็นชาของจักรพรรดิหยวนจิ่งลอดออกมาตามไรฟัน “ข้าเพิ่งออกกฤษฎีกาต้องโทษ เดิมทีคิดว่าให้ผ่านพายุลูกนี้ไปก่อน แล้วค่อยชำระบัญชีกับเขา ตระกูลสวี่ทั้งหมดล้วนอยู่ในเมืองหลวง คอยดูเถอะว่าข้าจะทำอย่างไรกับเขา”

หลังจากเงียบชั่วครู่ เขาก็กล่าวว่า “เจ้าพูดต่อไป”

เทียนจีแถลงข้อเท็จจริงที่ตนเองได้เห็นและได้ยินทั้งหมดออกมาเป็นฉากๆ ในนั้นรวมถึงความขัดแย้งระหว่างคุณชายปริศนาและสวี่ชีอัน แน่นอนว่ามุมมองของเทียนจีสำหรับส่วนนี้คือ คุณชายปริศนาท่านนั้นเป็นผู้สืบทอดของกองกำลังบางอย่าง เนื่องจากอิจฉาชื่อเสียงของสวี่ชีอัน เลยคิดจะเหยียบย่ำชื่อเสียงสวี่ชีอันให้ป่นปี้ จึงจงใจมุ่งเป้าไปที่เขา

นี่เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว

“สวี่ชีอันเข้าไปเกี่ยวข้องกับนักพรตนิกายปฐพีได้อย่างไร?” จู่ๆ จักรพรรดิหยวนจิ่งก็เกิดคำถามขึ้นมากะทันหัน

“กระหม่อมยังมิได้ตรวจสอบเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ” เทียนจีกล่าวรายงาน เมื่อเห็นจักรพรรดิหยวนจิ่งเงียบลงอีกครั้ง เขาก็ข้ามหัวข้อนี้ไป และกล่าวต่อ

จักรพรรดิหยวนจิ่งฟังอย่างเงียบๆ จนกระทั่งได้ยินเทียนจีกล่าวว่า สวี่ชีอันสะบัดเครื่องรางออกมา และตะโกนว่า “ราชครูช่วยข้าด้วย” และราชครูก็ขี่แสงทองมาจริงๆ…

สีหน้าของจักรพรรดิชราก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“ราชครูเข้ามายุ่งได้อย่างไร เขาจะเรียกนางมาได้อย่างไร เขามีสิทธิ์อะไรไปเรียกราชครู…”

จักรพรรดิหยวนจิ่งเดินไปเดินมาในห้องทรงพระอักษร บางครั้งสีหน้าก็เคร่งขรึม บางครั้งก็จมมืด

ราชครู ทำไมนางต้องตอบรับคำร้องขอของสวี่ชีอัน ทั้งสองมีความเกี่ยวข้องกันตั้งแต่เมื่อใด?

ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ท่วมท้นในจิตใจของเขา จู่ๆ การแสดงออกทางสีหน้าของจักรพรรดิหยวนจิ่งก็เต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว เขาเกิดความคิดที่จะฆ่าสุนัขสวี่ชีอันที่เที่ยวกัดคนตัวนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน โดยไม่คำนึงถึงกฤษฎีกาต้องโทษ ไม่คำนึงถึงความเห็นของเหล่าขุนนาง ไม่คำนึงถึงความคิดของประชาชนใต้หล้า…

ไม่ใช่เพราะกลัวการพัฒนาที่รวดเร็วของเขา จักรพรรดิหยวนจิ่งเห็นคนที่มีพรสวรรค์ราวกับฟ้าประทานมานักต่อนัก ฉู่หยวนเจิ่นก็เช่นกันไม่ใช่รึ แต่จักรพรรดิหยวนจิ่งขี้เกียจเกินกว่าจะจัดการกับเขา

แต่เป็นเพราะสวี่ชีอันขอความช่วยเหลือจากราชครู และราชครูก็ตอบรับเขา!

“เคลื่อนขบวน ข้าจะไปอารามรัตนะ!” จักรพรรดิหยวนจิ่งกล่าวทีละพยางค์อย่างชัดถ้อยชัดคำ

…

หอเฮ่าชี่

สวี่ชีอันสวมชุดผ้าแพรสีคราม ซึ่งปักลวดลายเมฆสีฟ้าอ่อนอย่างประณีต เหน็บวงแหวนหยกเสียงดังกริ๊งกร๊าง เก็บผมด้วยมงกุฎทองแกะลายฉลุ สวมรองเท้าบูทลายเมฆ

มองแวบแรก เขาดูมั่งคั่งและสูงส่งกว่าพระราชโอรสเสียอีก เขายังมีร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาลึกล้ำและเปล่งประกายระยิบระยับ เรียวคิ้วดาบเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง…

กลายเป็นการผสมผสานระหว่างคุณชายในตระกูลชั้นสูงกับบุคลิกอันเป็นเอกลักษณ์ของหนุ่มเจ้าสำราญในตลาดได้อย่างลงตัว

เว่ยเยวียนเห็นชายหนุ่มที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็ผงะเล็กน้อย และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เห็นเจ้าสวมเครื่องแบบหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลจนชินตาเสียแล้ว พอเปลี่ยนการแต่งตัว ช่างสะดุดตาจริงๆ”

“น้องสาวของข้าเย็บให้ ตะเข็บต่อตะเข็บ”

สวี่ชีอันถือถ้วยน้ำชา พลางนึกถึงสายตาอันน่าหลงใหลของสวี่หลิงเยวี่ยตอนนั้น และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เว่ยกง ข้าไปสู่ขอองค์หญิงฮว๋ายชิ่งด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้ ท่านว่าข้าพอจะมีความหวังหรือไม่?”

เว่ยเยวียนมองเขาอย่างสงบ นัยน์ตาแฝงไปด้วยประสบการณ์อันโชกโชน “นี่ไม่ใช่การพูดตามปกติของเจ้า มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ”

“ตอนที่สืบคดีพระสนมฝู ข้ารู้มาจากปากของกั๋วจิ้ว ว่าเว่ยกงและฮองเฮามีใจให้กันตั้งแต่ยังเยาว์ และรักฮว๋ายชิ่งเหมือนลูกของตนเอง ข้าคิดอยู่ว่า ถ้าข้าเป็นราชบุตรเขย เว่ยกงก็ต้องปฏิบัติต่อข้าที่เป็นลูกเขยราวกับลูกของตนเองอย่างแน่นอนกระมัง”

สวี่ชีอันยิ้ม และกล่าวว่า “เว่ยกงปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดี เมตตาของท่านหนักเท่าภูเขา ข้าไร้ญาติขาดมิตรแต่กลับบ่มเพาะปลูกฝังข้าเป็นอย่างดี…”

ท่าทีของเว่ยเยวียนเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “การเดินทางไปเจี้ยนโจวครั้งนี้ ดูเหมือนเจ้าจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ได้มากเป็นพิเศษ”

สวี่ชีอันวางถ้วยน้ำชาลง หยิบลูกเต๋าสามลูกออกมาจากแขนเสื้อของเขา ก่อนจะวางลงบนโต๊ะทีละลูก และกล่าวเสียงเบาว่า “ที่บ้านเกิดของข้า…อืม ตอนที่เป็นมือปราบอยู่ที่อำเภอฉางเล่อก่อนหน้านี้ ข้าเรียนรู้การละเล่นในวงสุรามาจากคนในตลาด เรียกว่าเกมพูดความจริงหรือเลือกรับคำท้า ใช้แต้มของลูกเต๋ามาเป็นสมมติฐาน คนที่แต้มน้อย ถ้าไม่ตอบคำถามหนึ่งคำถาม ก็ต้องดื่มสุราหนึ่งจอก ข้าผู้ต่ำต้อยอยากเล่นเกมนี้กับเว่ยกง ไม่ดื่มสุรา เพียงแค่พูดความจริง”

เขามองเว่ยชิงอีด้วยสีหน้าสงบ “ถ้าเว่ยกงไม่เต็มใจ เช่นนั้นข้าผู้ต่ำต้อย…ก็ขอตัวก่อน ต่อจากนี้ จะไม่รบกวนท่านอีก”

คราวนี้ ใบหน้าของเว่ยเยวียนไร้ซึ่งรอยยิ้ม และจ้องมองเขาอยู่นาน

“คิดดีแล้วรึ?”

“อืม”

เว่ยชิงอีพยักหน้า พลางยกมือที่อยู่ในแขนเสื้อขึ้นมาผายมือเชื้อเชิญ

‘ฟู่…’

สวี่ชีอันถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่กลับรู้สึกประหม่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เขายกถ้วยชาขึ้นมาและสัมผัสเบาๆ ก่อนจะทอยลูกเต๋าสามลูกลงในถ้วย

‘แป้ก แป้ก แป้ก!’

ลูกเต๋ากระทบกันและหมุนติ้วอยู่ในถ้วยน้ำชา เมื่อสวี่ชีอันคว่ำถ้วยลง ก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง

เขาเปิดถ้วยชาขึ้น หก หก หก!

ข้ารู้อยู่แล้ว หากอาศัยโชคชะตาของข้า ใต้หล้านี้ไม่มีใครทอยลูกเต๋าเทียบข้าได้ โดยเฉพาะภายใต้สถานการณ์ที่จี้หยกที่โหราจารย์มอบให้แตกออก จนโชคชะตารั่วไหลออกมา…สวี่ชีอันพูดในใจ

เว่ยเยวียนหยิบถ้วยชาขึ้นมา และสัมผัสเล็กน้อย หลังจากเขย่าอยู่ครู่หนึ่งก็คว่ำถ้วยชาลงบนโต๊ะ และเปิดออกอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่ลุ้นแม้แต่น้อย

สอง ห้า หก

เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวว่า “เจ้าอยากถามอะไรรึ?”

สวี่ชีอันกล่าวอย่างไตร่ตรองว่า “ท่านมีความสัมพันธ์กับฮองเฮาอย่างไร”

เขาเลือกคำถามนี้ ไม่มีทางที่มันจะเป็นเพียงเรื่องซุบซิบนินทาธรรมดาๆ แน่นอน

ประการแรก ความสัมพันธ์ระหว่างเว่ยเยวียนและฮองเฮาเป็นอย่างไร จะเป็นตัวตัดสินระดับความแตกแยกของเว่ยเยวียนและจักรพรรดิหยวนจิ่งได้

ต่อมา พระสนมเฉิน มารดาผู้ให้กำเนิดหลินอันคือบุตรในเงามืดของโหรปริศนา ความสัมพันธ์ของฮองเฮาและเว่ยเยวียน จะเป็นตัวตัดสินว่าโหรปริศนาจะใช้เล่ห์กลเก่าซ้ำแล้วซ้ำอีกหรือไม่ โดยการวางแผนใส่ร้ายเว่ยเยวียนผ่านการวางหมากฮองเฮา

สุดท้าย ตามสัญชาตญาณแล้ว สวี่ชีอันคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างฮองเฮากับเว่ยเยวียนไม่ธรรมดา