บทที่ 447 ตัวตนของหมายเลขหนึ่ง

บทที่ 447 ตัวตนของหมายเลขหนึ่ง

แผนที่ชีพจรมังกร?

ในห้องเขียนหนังสือของหลินอันมีหนังสือประเภทนี้ได้อย่างไร ไม่สิ หลินอันอ่านหนังสือประเภทนี้ทำไมกัน

รูม่านตาของสวี่ชีอันแข็งทื่อ แผนที่ชีพจรมังกร โดยเฉพาะคำว่า ‘ชีพจรมังกร’ ทำให้เขารู้สึกอ่อนไหวมากเป็นพิเศษ

ในฐานะที่เป็นบัณฑิตวิทยาลัยตำรวจที่มีประสบการณ์สอบสวนคดีมาหลายปี เพียงแค่หนังสือเล่มนี้ ก็ทำให้เขาฉุกคิดหลายสิ่งหลายอย่างในทันที

ความคิดแรกที่ปรากฏขึ้นคือ หมายเลขหนึ่งของกลุ่มสนทนาในหนังสือปฐพี ดำรงตำแหน่งสูงในราชสำนัก ก่อนหน้านี้ เขาหรือนางเพิ่งประกาศรับช่วงต่อคดีของเหิงหย่วน และคดีของเหิงหย่วนก็เกี่ยวข้องกับชีพจรมังกร…

ผู้ดำรงตำแหน่งสูงนี้ ไม่จำเป็นต้องดำรงตำแหน่งขุนนางเพียงอย่างเดียว องค์หญิง ก็ดำรงตำแหน่งสูงเช่นกัน

ไม่กี่วินาทีต่อมา ความคิดที่สองก็ปรากฏขึ้น ไม่สิ หลินอันไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น

ในกลุ่มสนทนาหนังสือปฐพี ถึงแม้หมายเลขหนึ่งจะชอบเงียบขรึม ไม่พูดไม่จา แต่เมื่อเผอิญเข้าร่วมหัวข้อสนทนา ก็มักแสดงความเฉลียวฉลาดอย่างที่สุด ไม่แพ้ฉู่หยวนเจิ่น

ในฐานะที่หลินอันเป็นหนึ่งในบ่อปลาโง่ จะเป็นไปได้อย่างไรที่นางจะฉลาดเช่นนั้น

นอกจากนี้ ถ้านางคือหมายเลขหนึ่งจริงๆ ด้วยความหลงใหลที่ข้ามีต่อนาง และจิตใจที่ไม่ทันระวังตัวของข้า นางก็น่าจะชี้ขาดได้แล้วว่าข้าคือหมายเลขสาม หากเป็นเช่นนั้น นางคงไม่วาง ‘แผนที่ชีพจรมังกร’ ไว้บนโต๊ะอย่างประเจิดประเจ้อเช่นนี้

ไม่กี่วินาทีต่อมา ความคิดที่สามก็ปรากฏขึ้น หรือว่านางกำลังบอกใบ้ถึงตัวตนที่แท้จริงของตนเองผ่านวิธีนี้งั้นรึ?!

ความคิดทั้งหมดทั้งมวลปะทุขึ้นในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว สวี่ชีอันรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าผ่าดังเปรี้ยง อารมณ์และความรู้สึกช่างซับซ้อน ด้านหนึ่งเขาก็พยายามให้เหตุผลและคาดเดาไปต่างๆ นานาอย่างไม่หยุดหย่อน แต่อีกด้านหนึ่ง เขาก็ไม่มีทางยอมรับว่าหลินอันคือหมายเลขหนึ่ง

ในขณะที่สวี่ชีอันกำลังระดมความคิดอย่างหนัก หลินอันก็กระโดดมาที่ข้างโต๊ะอย่างร่าเริง ฝ่ามือเล็กสองข้างตบโต๊ะ ‘เผียะ เผียะ’ เพื่อแสดงความอดใจรอไม่ไหวของนาง และกล่าวกระตุ้นด้วยรอยยิ้มสดใสว่า “หนังสือล่ะ รีบเอาออกมาให้ข้าดูสิ ข้าจะสอนให้เจ้ารู้จักอักษรเฉ่าซูเอง”

สวี่ชีอันจ้องนางตาไม่กะพริบ หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ เขาก็กล่าวด้วยสีหน้าปกติว่า “รอสักครู่ ข้าน้อยขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”

เขาตรงดิ่งออกไปจากห้องทรงพระอักษรอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอการตอบรับจากหลินอัน หลังจากเดินออกไปข้างนอกได้ครึ่งทาง ก็ถามนางกำนัลคนหนึ่งว่า “ห้องน้ำอยู่ที่ใดรึ?”

ความจริงแล้ว เขารู้ว่าห้องน้ำอยู่ที่ใด สำหรับจวนของหลินอัน นอกจากห้องส่วนตัวของหลินอัน ห้องของนางกำนัลและขันทีที่เขาไม่เคยไป สถานที่อื่นๆ เขาล้วนเคยเยี่ยมชมหมดแล้ว

แต่สวี่ชีอันรู้ ก็ไม่ได้หมายความว่าหลี่อวี้ชุนจะรู้

นางกำนัลเดินนำทางเขาไปที่ห้องน้ำ และชี้ไปทางลานเล็กๆ แห่งหนึ่ง “ใต้เท้าหลี่ ทางนั้นคือห้องน้ำเจ้าค่ะ”

“ห้องน้ำในจวนขององค์หญิงใหญ่กว่าลานบ้านทั่วไปของคนธรรมดาเสียอีก” สวี่ชีอันกล่าวชื่นชมด้วยสีหน้า ‘ประหลาดใจ’

‘ฆ้องเงินหลี่นี่หยาบคายอะไรเช่นนี้…’ นางกำนัลฝืนยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวพึมพำในใจ

หลังจากเข้าห้องน้ำไปแล้ว สวี่ชีอันก็หยิบ ‘หนังสือเวทมนตร์แห่งลัทธิขงจื๊อ’ ออกมา และฉีกหน้าที่บันทึกวิชามองปราณ สะบัดมือจุดไฟ ลำแสงสว่างทั้งสองพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา หลังจากนั้นก็จางหายไป

หลังจากรอจนกระทั่งลำแสงเก็บตัวลงอย่างสมบูรณ์ เขาก็ออกจากห้องน้ำ และกลับไปที่ห้องทรงพระอักษรของหลินอัน

สวี่ชีอันกวาดสายตามองด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เมื่อพบว่า ‘แผนที่ชีพจรมังกร’ เล่มนั้นที่อยู่บนโต๊ะถูกเก็บไปแล้ว เขาก็เอ่ยถามอย่างสบายๆ “เอ๋ องค์หญิง หนังสือเล่มเมื่อครู่ไปไหนแล้วเล่า?”

หลินอันก็ตอบกลับอย่างง่ายๆ เช่นกัน “ข้าเก็บมันไปแล้ว”

สวี่ชีอันฉวยโอกาสกล่าวต่อเนื่องจากหัวข้อนี้ โดยการแสดงแววตาที่แตกต่างออกไป “เหตุใดองค์หญิงถึงได้สนพระทัยหนังสือจำพวกศึกษาฮวงจุ้ยขึ้นมาเล่า?”

หลินอันเหยียดเอวบางและนุ่มของนาง ก่อนจะกล่าวว่า “บทละครพื้นเมืองเป็นเพียงหนังสือที่ข้าอ่านยามว่าง ข้าชอบเจาะลึกความรู้ที่ไม่เป็นที่นิยมมากกว่า อย่างเช่น อืม ศึกษาฮวงจุ้ย”

นางกำลังพูดปด…สวี่ชีอันเห็นคำโกหกของหลินอันอย่างทะลุปรุโปร่ง

แต่เขายังคงลำบากใจ เพราะแยกแยะเรื่องโกหกที่นางพูดไม่ออก เป็น ‘ข้าชอบศึกษา’ หรือว่า ‘ข้าอ่านหนังสือฮวงจุ้ยเพราะมีจุดประสงค์อื่น’

เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะ?

ระงับเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วรอติดตามสังเกตการณ์นางต่อไป เพื่อระบุตัวตนที่แท้จริงของนาง?

มีผู้ต้องสงสัยหนึ่งคนแล้ว การตรวจสอบหลังจากนี้ก็คงง่ายขึ้นมาก…

แต่ความคิดนี้ก็แตกสลายในวินาทีถัดมา

ในชีวิตของเขา หลินอันคือบุคคลสำคัญระดับแนวหน้า สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ สาวน้อยคนนี้คือหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาสามารถเชื่อใจได้โดยไม่ต้องเผื่อใจ

นางอาจจะโง่ไปบ้าง ไร้เดียงสาไปบ้าง และไม่มีอำนาจพอที่ช่วยอะไรเขามากมาย

แต่เป็นเพราะการดำรงอยู่ของบุคคลเช่นนี้ สวี่ชีอันถึงได้มีที่พึ่งพิงทางจิตใจในโลกของคนแปลกหน้า

หลินอันเป็นเหมือนคนในครอบครัว แท้จริงแล้ว นางเป็นเหมือนตัวช่วยในการไถ่บาปในจิตใจของเขา

ดังนั้น เขาจึงไม่วางแผนที่จะสืบสวนหลินอันอย่างลับๆ แต่เลือกที่จะตรงประเด็นกับนาง

สวี่ชีอันจ้องดวงตาดอกท้ออันงดงามเป็นประกายของอีกฝ่าย และกล่าวอย่างไม่เป็นทางการว่า “ไม่นานมานี้ ข้าได้ยินเรื่องสมบัติชิ้นหนึ่ง ชื่อว่า ‘หนังสือปฐพี’ เป็นของวิเศษแห่งนิกายปฐพี ฝ่าบาทเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่?”

หลินอันเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะส่ายศีรษะด้วยความสับสน

“ไม่เคยได้ยินรึ?” สวี่ชีอันถามซ้ำ ราวกับเป็นเรื่องสำคัญมาก

“ไม่เคยได้ยินเลย” หลินอันเปิดปากพูด

ทันทีที่นางเปิดปากพูด วิชามองปราณก็มีปฏิกิริยาในจังหวะเดียวกัน ไม่ได้โกหก

ไม่ได้โกหก นาง…นางไม่ใช่หมายเลขหนึ่ง นางยังคงเป็นหลินอันที่โง่เง่าคนนั้น ดีจริงๆ…

สวี่ชีอันโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ความรู้สึกสบายใจที่อธิบายไม่ได้ก่อตัวขึ้นอย่างท่วมท้น

ทันใดนั้น ข้อสงสัยใหม่ก็ปรากฏขึ้นทันที

หลินอันไม่ใช่หมายเลขหนึ่ง แต่จากสิ่งที่ตนเองรู้เกี่ยวกับนาง เห็นได้ชัดว่านางไม่ใช่คนชอบอ่านหนังสือ เช่นนั้นทำไมนางถึงเลือก ‘แผนที่ชีพจรมังกร’ มาทำให้เขารู้สึกอ่อนไหวในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้

“แล้วท่านอ่านหนังสือเช่นนี้ทำไมกัน” สวี่ชีอันถาม

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่รึ ปกติข้าก็อ่านหนังสือเพื่อเรียนรู้มาโดยตลอด” มือเล็กของยายตัวร้ายตบลงบนโต๊ะ หน้านิ่วคิ้วขมวด ราวกับไม่พอใจกับข้อสงสัยของสวี่ชีอันอย่างมาก

นาง…พูดปดอีกแล้ว…สวี่ชีอันอยากปิดหน้าใจจะขาด

ผู้หญิงที่ความรักกำลังเบิกบานในหัวใจ มักจะแสดงด้านที่สมบูรณ์แบบต่อหน้าผู้ชายที่ตนเองชื่นชอบ แม้จะต้องโกหกก็ตาม!

เมื่อพิจารณาสีหน้าของหลินอัน สวี่ชีอันก็ระงับความอยากรู้อยากเห็นของตนเองไว้อย่างดี เขายังมีวิธีอื่นในการตรวจสอบ ดังนั้น เขาจึงไม่รีบร้อน และวางกองกระดาษลงบนโต๊ะ พลางกล่าวว่า “องค์หญิง อ่านให้ข้าฟังที”

“จะให้ข้าสอนเจ้าอ่านอักษรเฉ่าซูไม่ใช่รึ?” หลินอันกะพริบตาปริบๆ

“ค่อยเป็นค่อยไป ก้าวหน้าไปตามลำดับ” เขากล่าวอ้างอย่างขอไปที

“โอ้!”

หลินอันถือกองกระดาษที่ไม่หนาและไม่บาง ทันทีที่จ้องมองก็อุทานขึ้นมาทันที “นี่คือบันทึกประจำวันของจักรพรรดิองค์ก่อนไม่ใช่รึ? เจ้าคัดลอกบันทึกประจำวันของจักรพรรดิองค์ก่อนไปทำไมกัน?”

ข้าไม่เพียงแต่คัดลอกบันทึกประจำวันของปู่เจ้า แต่ข้ากำลังตรวจสอบพ่อของเจ้าด้วย…

สวี่ชีอันกล่าวด้วยท่าทีลึกลับว่า “ข้ากำลังตรวจสอบความลับบางอย่างของไหวอ๋อง ถึงแม้จะทรงสิ้นพระชนม์ไปแล้ว แต่ยังมีความลับอยู่ อืม ตอนนี้ข้ายังไม่ชัดเจนนักว่ารูปธรรมคืออะไร ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถอธิบายให้ท่านฟังอย่างละเอียดได้ องค์หญิง นี่เป็นความลับระหว่างเรา ทรงโปรดอย่าเปิดเผยเรื่องนี้เด็ดขาด”

คำอธิบายของเขามีความหมายลึกซึ้ง ผู้หญิงนิสัยอย่างหลินอัน ถ้าเจ้าไม่บอกนาง นางจะไม่เปิดใจ การเปิดเผยบางส่วนอย่างเหมาะสม และย้ำว่านี่เป็นความลับระหว่างเราทั้งสองคน นางถึงจะเปิดใจกว้าง

แต่ถึงอย่างไรก็เปิดเผยไม่ได้มากเช่นกัน ถึงแม้จะเป็นองค์หญิง นางก็ยังนับว่าหัวอ่อน เวลาอยู่ต่อหน้าพวกเจนโลกเหล่านั้น สุดท้ายนางก็อ่อนโยนเกินไป ดังนั้น เขาจึงไม่สามารถพูดได้ว่ากำลังสืบสวนจักรพรรดิหยวนจิ่ง

หลินอันโง่เขลา ไม่ใช่เพราะนางมีสติปัญญาต่ำ แต่นางไร้เดียงสาและเรียบง่ายเกินไปต่างหาก นางถูกปกป้องเป็นอย่างดีในทุกๆ ด้าน ทำให้นางถูกปลูกฝังเป็นคนเบาปัญญา ราวกับบุคคลทั่วไป

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินอันตามคาด นางแสร้งสงวนท่าทีและกล่าวว่า “ตกลง ข้าจะเก็บความลับให้เจ้าแล้วกัน”

หนึ่งชั่วยามถัดมา หลินอันอ่านออกเสียงเนื้อหาบันทึกประจำวันของจักรพรรดิองค์ก่อน โดยมีสวี่ชีอันนั่งฟังอย่างพินิจพิเคราะห์อยู่ข้างๆ ในช่วงเวลานั้น เขารินน้ำให้นางสองครั้ง ทุกครั้งล้วนได้รอยยิ้มแสนหวานของยายตัวร้ายเป็นการตอบแทน

สวี่ชีอันได้ฟังขั้นตอน ‘การเทศนา’ ที่ผู้นำเต๋านิกายมนุษย์และผู้นำเต๋าปฐพีพูดกับจักรพรรดิองค์ก่อนสมดังใจหวัง

จักรพรรดิองค์ก่อนถามผู้นำเต๋านิกายปฐพีอีกครั้ง ถึงความเป็นไปได้ที่จักรพรรดิจะบำเพ็ญธรรม