บทที่ 450 รัชศกเจินเต๋อปีที่ยี่สิบหก (1)

บทที่ 450 รัชศกเจินเต๋อปีที่ยี่สิบหก (1)

การเดินทัพที่ยาวนานสามชั่วยาม ในที่สุดก็ถึงฐานตั้งค่ายของกองทัพใหญ่ฉู่โจวก่อนพลบค่ำ

หลังจากกองทัพใหญ่นับหมื่นมาถึง ก็สร้างกองทัพขึ้นชั่วคราวอย่างชำนาญ เจียงลวี่จงพานายพลกลุ่มหนึ่ง รวมทั้งสวี่ซินเหนียนและฉู่หยวนเจิ่นเข้าไปในกระโจมทหารของผู้บัญชาการหยางเยี่ยนเมืองฉู่โจว

หยางเยี่ยนและนายพลระดับสูงของฉู่โจวรออยู่เป็นเวลานานแล้ว

ทุกคนนั่งประจำที่ หยางเยี่ยนมองไปรอบๆ เจียงลวี่จงและคนอื่นๆ หยุดอยู่ตรงสวี่ซินเหนียนและฉู่หยวนเจิ่นครู่หนึ่ง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเคร่งขรึม

“สงครามทางแดนเหนือไม่ค่อยสู้ดีนัก พวกเราขาดแคลนปืนใหญ่และเครื่องยิงหน้าไม้ ขาดแคลนยุทโธปกรณ์ ดังนั้นจึงควบคุมและก่อกวนมาโดยตลอด ไม่สามารถสร้างความเสียหายอย่างหนักต่อกองทัพจิ้งกั๋วได้”

เจียงลวี่จงพยักหน้าเล็กน้อย ฝั่งฉู่โจวนี้มียุทโธปกรณ์ที่จำกัด ปืนใหญ่และเครื่องยิงหน้าไม้ส่วนใหญ่ต่างต้องเก็บอยู่ในอาณาเขตรักษาเมือง ไม่สามารถโยกย้ายทั้งหมดออกมาได้ มิฉะนั้นทหารม้าของจิ้งกั๋วจะมาตัดไฟตั้งแต่ต้นลม บุกเข้าโจมตีฉู่โจว เช่นนั้นตัวถังของทหารต้าฟ่งคงกระจัดกระจายอย่างสมบูรณ์

เจียงลวี่จงเหลือบมองรองนายพลที่อยู่ข้างๆ ภายหลังก็เข้าใจ และรายงานเรื่องเสบียงอาหาร ปริมาณทั้งหมดของยุทโธปกรณ์ รวมทั้งทหารม้า ทหารราบ ทหารปืนใหญ่ที่พกมาในครั้งนี้

เมื่อหยางเยี่ยนได้ฟัง ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ขณะเดียวกันก็มองไปยังรองนายพลที่อยู่ข้างตน

รองนายพลยืนขึ้น กล่าวเสียงขรึม “ข้าจะอธิบายสถานการณ์ปัจจุบันในการสู้รบของแดนเหนือให้ทุกคนทราบ ขณะนี้สนามรบหลักอยู่ลึกลงไปยังแดนเหนือ ทหารพันธมิตรปีศาจและทหารม้าจิ้งกั๋วสู้รบกันอย่างเสมือนไฟที่โหมไหม้

“ประสิทธิภาพในการรบโมโนเมอร์ของปีศาจต้องแข็งแกร่งมากกว่าจิ้งกั๋ว และยิ่งต้องอุดมไปด้วยหน่วยทหารซึ่งจัดแบ่งตามหน้าที่และอาวุธ แต่พวกเขายังคงถูกจิ้งกั๋วโจมตีจนต้องล่าถอยด้วยความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า หลายวันมานี้พวกเราได้วิเคราะห์ถึงเหตุผล จำแนกออกเป็นสามประเด็น หนึ่ง การทหารของปีศาจมีความรู้ความสามารถเทียบไม่ได้กับจิ้งกั๋ว ปีศาจมีสายเลือดเทพปีศาจ เมื่อเลือดร้อนขึ้นสมอง ก็จะสูญเสียสติสัมปชัญญะไป ในการสู้รบขนาดเล็กถือเป็นข้อได้เปรียบ แต่เกี่ยวข้องกับคนจำนวนหมื่น หรือในการสู้รบขนาดใหญ่ที่มีคนหลายแสนคน นี่ก็เป็นข้อบกพร่องที่ร้ายแรง

“สอง ลัทธิพ่อมด สนามรบเป็นสนามเจ้าถิ่นของพ่อมด ทุกคนต่างเป็นนายพลที่มีประสบการณ์อย่างช่ำชอง คงไม่จำเป็นต้องให้ข้าอธิบายเพิ่มเติม สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ในกองกำลังของจิ้งกั๋ว มีพ่อมดขั้นสามท่านหนึ่ง เป็นเพราะการมีอยู่ของเขานี่เอง ถึงทำให้จู๋จิ่วจอมขี้ขลาดบาดเจ็บและยังไม่หายดี

“สาม เซี่ยโฮ่วยวี่ซูเป็นผู้นำที่โดดเด่นระดับสูงสุด การบัญชาการสู้รบมาถึงจุดที่ความรู้และฝีมืออยู่ในระดับสุดยอด การเผชิญหน้ากับคนประเภทนี้ เว้นแต่จะใช้พลังที่เด็ดขาดบดขยี้ คงเป็นการยากที่จะเอาชนะเขาด้วยการใช้กลอุบายที่เรียกได้ว่ายอดเยี่ยม”

หยุดสักพักก็กล่าวต่อ “กองทัพที่กำลังต่อสู้กับพวกเราที่ชายแดนฉู่โจว ณ ตอนนี้เป็นทหารฝ่ายซ้ายของจิ้งกั๋ว คนที่นำทัพชื่อท่าป๋าจี้ เป็นโหรขั้นสี่ กองกำลังทหารเกราะไฟในบังคับบัญชาสามพันนาย รวมถึงทหารราบ และทหารปืนใหญ่หนึ่งหมื่นนาย ท่าป๋าจี้ตั้งใจกดพวกเราให้ตายที่ชายแดนฉู่โจว”

หากเตรียมพร้อมที่จะตายอยู่ชายแดนฉู่โจว เช่นนั้นก็หมายความว่า เวลานี้ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายถือว่าไม่ไกล…สวี่เอ้อร์หลางตัดสินในใจ

เป็นอย่างที่คาดไว้ ได้ยินเจียงลวี่จงกล่าวอย่างลังเล “ดังนั้น หากพวกเราต้องการเร่งขึ้นแดนเหนือเพื่อช่วยปีศาจ ก็จำเป็นต้องต่อสู้ชนะท่าป๋าจี้ให้ได้ก่อน”

หยางเยี่ยนพยักหน้าช้าๆ “ต่อสู้ชนะกองทัพของท่าป๋าจี้ พวกเราถึงจะได้ไม่ต้องกังวล ปัญหาคือ ในแง่ของทหารม้า พวกเรายังห่างไกลจากการเป็นศัตรูกับทหารม้าจิ้งกั๋วนัก ในแง่ปืนใหญ่ พวกเขาก็ติดตั้งปืนใหญ่และรถยิงหน้าไม้จำนวนมาก นอกจากด้านปริมาณ เรามีข้อได้เปรียบอย่างท่วมท้น ด้านที่เหลือไม่มี”

นายพลท่านหนึ่งหัวเราะกล่าว “ดังนั้นพวกเจ้ามาได้จังหวะพอดี ตอนนี้พวกเรามีทั้งกำลังทหารและอาวุธที่เพียงพอ รวมทั้งการยุทธ์ที่รวดเร็วแล้ว สามารถเปิดศึก ต่อสู้กับท่าป๋าจี้ให้ไม่ทันได้ตั้งตัว”

นายพลที่อยู่ฝั่งฉู่โจวก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน พวกเขารอกำลังเสริมมาเป็นเวลานานแล้ว

เจียงลวี่จงพยักหน้าช้าๆ “ทราบที่ตั้งของพวกเขาหรือไม่?”

หยางเยี่ยน ‘อืม’ หนึ่งเสียง “ทราบเฉพาะแค่ทิศที่ตั้ง มีหน่วยสอดแนมเฝ้าอยู่ หนึ่งชั่วยามกลับมาฟื้นคืนชีพหนึ่งครั้ง จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีความผิดปกติเกิดขึ้น”

เจียงลวี่จงมองไปรอบๆ ฝูงชน กล่าว “การต่อสู้ในครั้งนี้จำเป็นต้องรวดเร็วฉับไว มิฉะนั้นด้วยความสามารถของพ่อมด หากสู้รบยืดเยื้อ ศพของทหารก็จะยิ่งเพื่มขึ้นเรื่อยๆ พวกเราที่อยู่ในสนามรบ อาจจะไม่ทันเวลาเผาทำลายศพก็ได้”

พ่อมดมีความสามารถควบคุมซากศพ ดังนั้น วิธีการที่ดีที่สุดคือเผาซากศพที่ตายจากการสู้รบในสนาม แบบนี้ถึงจะสามารถควบคุมจำนวนศพได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ฝูงชนเริ่มการสนทนากัน ในหัวข้อนี้

“โหรของสำนักโหราจารย์จะบอกทิศทางให้กับพวกเรา พอถึงเวลานั้นทิ้งระเบิดสองสามรอบก่อน จากนั้นนักธนูและทหารปืนไฟก็จะบุกเข้าไป…”

“แต่หากฝ่ายตรงข้ามล่าถอย นอกจากทหารม้ากองกำลังอื่นคงตามไม่ทัน หากเป็นทหารม้าละก็ ไม่ต่างจากเนื้อเข้าปากเสือ”

“ไม่เช่นนั้นฉวยโอกาสจากกองกำลังที่มาก เปลี่ยนเป็นโอบล้อม?”

“ไม่ได้ โอบล้อมก็เหมือนการแยกกองกำลัง กลับสูญเสียข้อได้เปรียบของพวกเราเสียด้วยซ้ำ ฝ่ายตรงข้ามสามารถทะลวงวงล้อมออกมาในทิศทางใดก็ได้ แม้กระทั่งขยายการโต้กลับ”

“ยังต้องเฝ้าระวังวิชาพยากรณ์โชคชะตาของพ่อมด หากมีโหรระดับสูงบดบังเทียนจีเพื่อพวกเราได้ก็คงดี”

“ผู้ทำนายเพียงสามารถทำนายดวงชะตาของตนเองได้ล่วงหน้าเท่านั้น หากการสู้รบในครั้งนี้พวกเขาไม่มีอันตรายถึงแก่ชีวิต ก็ทำนายออกมาไม่ได้ เอ่อ หากฝ่ายตรงข้ามมีนักเวทขั้นสาม เช่นนั้นถือเสียว่าข้าไม่ได้กล่าว”

ท่ามกลางการต่อสู้ที่ดุเดือด สวี่เอ้อร์หลางเหลือบมองฉู่หยวนเจิ่น อดีตจอหงวนที่หลับตาบำรุงเซินท่านนี้ ไม่มีความคิดจะแทรกบทสนทนา

สวี่เอ้อร์หลางทำได้เพียงรักษาความนิ่งเงียบ หลังจากผ่านไปหนึ่งเค่อ เหล่านายพลยังคงกำลังหารือกันอยู่ แต่ได้ผ่านขั้นแตกแยก ไปเริ่มกำหนดรายละเอียดและกลยุทธ์แล้ว

สวี่เอ้อร์หลางหลือบมองฉู่หยวนเจิ่นอีกครั้ง เขาก็ยังไม่กล่าวอะไร แต่สวี่เอ้อร์หลางทนไม่ไหวแล้ว ส่งเสียงกระแอมไอ ยกแขนขึ้น พลางกล่าวเสียงดัง

“ทุกท่าน ไม่ลองฟังข้ากล่าวดูเสียหน่อยเล่า?”

เสียงการหารือหยุดลง กลุ่มนายพลขมดคิ้วแน่น สายตาอันเฉียบคมจ้องไปยังปัญญาชนเพียงคนเดียวที่อยู่ในกระโจม

เดิมทีสวี่ซินเหนียนไม่มีสิทธิ์จะนั่งอยู่ที่นี่ ไม่ว่าตัวตนของเขาในฐานะเชียนซื่อกรมตุลาการของฉู่โจว หรือว่าคุณสมบัติและประสบการณ์ของเขาก็ตาม แต่เจียงลวี่จงและสวี่ชีอันมีความสัมพันธ์ที่เคยไปสำนักสังคีต และเคยสืบคดีที่อวิ๋นโจวด้วยกัน สำหรับน้องชายที่เป็นทั้งสหายเที่ยวและสหายร่วมรบ แน่นอนว่าต้องสนใจเป็นพิเศษ

ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงหยางเยี่ยน เขาเหลือบมองเหล่านายพลด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ พยักหน้าอย่างสงบเยือกเย็น “เชียนซื่อสวี่ ลองกล่าวดูก็ได้”

ได้รับการอนุญาตจากผู้บังคับบัญชาฉู่โจวโดยปริยาย สวี่ซินเหนียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ย้อนถามนายทหารชั้นสูงที่อยู่ตรงนั้น “เป้าหมายของพวกเราคืออะไร?”

นายพลท่านหนึ่งขมวดคิ้ว ตอบกลับด้วยเสียงขรึม “แน่นอนว่าฆ่ากองทัพใหญ่ของท่าป๋าจี้ และเข้าทิศเหนือเพื่อรีบไปช่วยปีศาจ”

สวี่เอ้อร์หลางพยักหน้า “ดังนั้นเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเราคือรีบไปช่วยปีศาจ แทนที่จะสู้รบด้วยชีวิตกับท่าป๋าจี้”

“นี่มันมีข้อแตกต่างกันอย่างไรหรือ?” มีนายพลถามย้อนถามอย่างเยาะเย้ย

สวี่เอ้อร์หลางเหลือบมองหยางเยี่ยน เห็นว่าเขาตั้งใจฟัง ไม่มีสัญญาณของการขัดจังหวะ จึงกล่าว

“มีแน่นอน เดินทัพเข้าโจมตี ตีใจเป็นหลัก ตีเมืองเป็นรอง ได้รับชัยชนะด้วยราคาที่น้อยที่สุด ถึงจะเป็นสิ่งที่พวกเราต้องทำ หากทราบเพียงแค่ทำเรื่องไร้สาระ การเติมเต็มชัยชนะด้วยชีวิตของโหรถือว่าหยาบคาย…”

‘แค่กๆๆ!’ ฉู่หยวนเจิ่นไอออกมาอย่างกะทันหัน ขัดคำพูดของสวี่ซินเหนียน

“ตีใจเป็นหลัก ตีเมืองเป็นรอง เป็นแนวคิดในการเขียนตำรายุทธ์ของสวี่ชีอัน พวกเจ้าอาจยังไม่เคยได้อ่าน ตำราเล่มนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นตําราพิชัยสงคราม ที่สวี่หนิงเยี่ยนเขียนอยู่ในช่วงนี้ ใช่แล้ว แนะนำให้ทุกคนรู้จักเสียหน่อย ท่านนี้คือน้องชายของสวี่ชีอัน ปัจจุบันเป็นจอหงวนบัณฑิตขั้นสูงชั้นสอง อืม เชียนซื่อสวี่ เจ้ากล่าวต่อ” ฉู่หยวนเจิ่นกล่าวยิ้มๆ

‘คิดไม่ถึงว่าฆ้องเงินสวี่จะมีความสามารถด้านวิชายุทธ์? ตีใจเป็นหลัก ตีเมืองเป็นรอง ช่างวิเศษเสียจริง’…