บทที่ 502-2 ผีดิบ 'เขาอยู่ที่ใด' (2)

บทที่ 502 ผีดิบ ‘เขาอยู่ที่ใด’ (2)

เสียงกรีดร้องเหมือนเสียงเด็กทารกดังออกมาจากในถ้ำ พร้อมกับเงาดำที่ถูกลากออกมา พายุฝนซัดกระหน่ำ เปลวไฟวูบไหว เผยให้เห็นใบหน้าของวิญญาณร้ายตนนี้

ขนาดลำตัวของมันยาวประมาณหนึ่งจั้ง รูปร่างคล้ายกิ้งก่า ทั้งตัวถูกปกคลุมด้วยผิวหนังหนา มีใบหน้าคล้ายคลึงกับมนุษย์ ดวงตาสองข้างเป็นสีขาวนวล ขุ่นมัว สายตาดูย่ำแย่อย่างมาก

เลือดสีดำไหลออกมาจากปากของมัน ตะขอเหล็กฝังลึกเข้าไปในเพดานปากของมัน

วิญญาณร้ายที่ถูกเปลวไฟสาดส่อง ส่งเสียงหวีดร้องเหมือนเสียงเด็กทารกขึ้น พยายามหันหลังหนีกลับเข้าไปในถ้ำอีกครั้ง

“โยนตาข่าย!”

กงซุนซิ่วตะเบ็งเสียงสั่งการ

บุตรหลานตระกูลกงซุนที่เตรียมตัวพร้อมอยู่แล้ว เหวี่ยงตาข่ายในมือออกไป คลุมทับวิญญาณร้ายตนนั้น

แคว่ก แคว่ก…สัตว์ประหลาดพลังเหลือล้น ใช้กรงเล็บฉีกทึ้งตาข่ายเหล็ก จนเกิดเป็นรูขนาดใหญ่ มันหลุดออกมาจากตาข่าย และหลบหนีเข้าไปในถ้ำ

มันรู้สึกถึงอันตราย จึงระเบิดพลังมหาศาลอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

กงซุนซิ่วซวนเซ เกือบจะถูกมันลากไปด้วย ใบหน้างดงามของหญิงสาวผู้เข้าสู่ขั้นสลายแรงตั้งแต่อายุยังน้อยเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เส้นเลือดเขียวคล้ำปูดขึ้นบนหน้าผากเรียบเนียน

นางยกขาขึ้น เกี่ยวเชือกและพันรอบขาหลายวง ก่อนจะเหยียบลงไปอย่างแรง

หัวของวิญญาณร้ายถูกกระชากขึ้นมาอย่างกะทันหัน เลือดสีดำพุ่งทะลักออกจากปากของมันยิ่งกว่าเดิม

กงซุนเซี่ยงหมิงที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ฉวยโอกาสนี้ คำรามลั่น ชักดาบเหล็กออกมา โคจรพลังปราณ และแทงเข้าที่ลำคอไร้เกราะหนังหนาปกคลุมของวิญญาณร้าย ซึ่งเป็นจุดอ่อนไร้การป้องกันของมัน

ม่านพิรุณถูกตัดขาดออกจากกันในชั่วพริบตา

หยาดฝนตกกระทบดาบ ส่งเสียงฉ่าๆ และระเหยกลายเป็นไอ ราวกับตกกระทบแผ่นเหล็กร้อนระอุ

‘พรวด!’

ดาบเหล็กแทงเข้าที่คอของวิญญาณร้าย เลือดสีดำสดๆ พุ่งกระฉูด ราวกับน้ำพุร้อนใต้ดิน

“วี้ด…”

วิญญาณร้ายส่งเสียงร้องโหยหวน หางเรียวยาวทรงพลังของมันสะบัดไปทั่ว ฟาดเข้าที่หน้าอกของกงซุนเซี่ยงหมิง จนเกิดเสียง ‘ปัง’ ดังสนั่น ร่างของเขาลอยละลิ่วไปไกลเหมือนกับว่าวที่เชือกขาด

กระดูกเหล็กผิวทองแดง!

วิญญาณร้ายที่จนตรอกอย่างหนักทวีความเดือดดาล มันไม่คิดหนีอีกต่อไป แต่กลับหันมากางแขนขาทั้งสี่ออก กลายร่างเป็นเงาดำพุ่งเข้าใส่กงซุนซิ่ว

กงซุนซิ่วผู้มีลางสังหรณ์ถึงวิกฤตของจอมยุทธ์กลิ้งตัวหลบไปด้านข้างได้อย่างสวยงาม จอมยุทธ์ขั้นหลอมวิญญาณสองคนด้านหลังของนางก็เช่นกัน ทว่าอีกสามคนที่เหลือหลบไม่พ้น เนื่องจากไม่มีอิทธิฤทธิ์ของจอมยุทธ์ขั้นหลอมวิญญาณ ไม่อาจคาดเดาการเคลื่อนไหวล่วงหน้าได้

พวกเขากระดูกหักตายคาที่

หลังจากกงซุนซิ่วกลิ้งตัวไปไม่กี่รอบ ก็ดีดตัวขึ้นโดยไม่มีสะดุด มีเพียงจอมยุทธ์ขั้นสลายแรงเท่านั้นที่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติเช่นนี้ นางคว้าไหจากมือของจอมยุทธ์คนหนึ่ง และเตะอัดใส่ร่างของวิญญาณร้าย

จอมยุทธ์คนอื่นทำตามเป็นชุด

‘เพล้ง เพล้ง เพล้ง!’

ไหแตกละเอียดเมื่อกระทบเข้ากับผิวหนังหนาของวิญญาณร้าย น้ำมันก๊าดชุ่มโชกร่างของมันทั้งร่าง

กงซุนซิ่วถือคบเพลิงไว้ในมือ วิ่งตรงเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ในระหว่างนั้น จู่ๆ นางก็คุกเข่า เอนหลัง ไถลตัวลอดผ่าน ประจบเหมาะกับวิญญาณร้ายกางแขนขาออก หมายจะตะปบกงซุนซิ่วให้ตาย

สองร่างเคลื่อนผ่านกันไป โดยที่ร่างหนึ่งอยู่ด้านบน และร่างหนึ่งอยู่ด้านล่าง

สัญชาตญาณจอมยุทธ์ทำให้นางคาดเดาการโจมตีของวิญญาณร้ายได้

กงซุนซิ่วยกคบเพลิงขึ้นอย่างใจเย็น ตวัดผ่านช่องท้องของมัน จุดน้ำมันก๊าด และแล้วเปลวไฟก็ลุกท่วมร่างของวิญญาณร้าย

น้ำฝนไม่สามารถดับเพลิงจากน้ำมันก๊าดได้ วิญญาณร้ายกรีดร้องทรมาน กลิ้งตัวไปมาในแอ่งโคลนอย่างทุรนทุราย พยายามจะดับไฟที่โหมกระหน่ำบนร่างของมัน

กงซุนซิ่วออกคำสั่งอย่างใจเย็น “หอก!”

จอมยุทธ์จำนวนสิบกว่ารายดึงหอกที่เตรียมไว้ออกมา บิดเอวเหวี่ยงแขน เขวี้ยงออกไปอย่างแรง

ท่ามกลางเสียงหอกพุ่งผ่าน หอกบางเล่มแทงทะลุผิวหนังที่บางลงด้วยเปลวไฟ ฝังเข้าไปในตัวของวิญญาณร้าย หอกบางเล่มถูกผิวหนังหนาต้านทานเอาไว้ได้

ในไม่ช้า วิญญาณร้ายก็ถูกหอกแทงทั่วร่างจนมีสภาพเหมือนตัวเม่น มันค่อยๆ หยุดดิ้น เปลวไฟยังคงลุกไหม้ ส่งกลิ่นเหม็นไหม้และกลิ่นสาปอันแปลกประหลาดลอยคละคลุ้งขึ้นในอากาศ

วิญญาณร้ายตนนี้เต็มไปด้วยพิษ ยามที่ศพถูกเผาไหม้กลิ่นที่ส่งออกมาล้วนเป็นพิษเข้มข้น

เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นรอบด้าน

บุตรหลานแห่งตระกูลกงซุน พบกงซุนเซี่ยงหมิงอยู่ในพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง น้องชายคนที่หกของผู้นำตระกูลผู้นี้ ได้รับบาดเจ็บภายในไม่น้อย แสงเทวะส่องแสงเรื่อๆ บนผิวหนัง อีกนิดเดียวกระดูกเหล็กผิวทองแดงก็จะถูกทำลายลงแล้ว

“ท่านอาหก เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

กงซุนซิ่วที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนด้วยโคลน พุ่งเข้ามาไต่ถามอาการ

“พักฟื้นสักครึ่งชั่วยามก็ดีขึ้นแล้ว”

กงซุนเซี่ยงหมิงกลืนยาอายุวัฒนะเข้าไปสองสามเม็ด ก่อนจะกลับไปฝึกลมหายใจรักษาอาการบาดเจ็บในกระโจม

คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกงซุนผู้โดดเด่นในการต่อสู้เมื่อสักครู่ นำนักพรตเฒ่าชิงกู่และคนอื่นๆ เข้าไปสำรวจซากศพวิญญาณร้ายที่ถูกเผาไหม้ไปกว่าครึ่งหนึ่ง

“ทุกคนปิดปากปิดจมูกไว้ให้ดี วิญญาณร้ายตนนี้มีพิษร้ายแรงมาก”

นักพรตเฒ่าชิงกู่ฉีกชายเสื้อเปียกชื้นออก ยกขึ้นปิดจมูกด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างถือคบเพลิง เข้าไปตรวจสอบซากศพตัวประหลาด

ทุกคนทำตาม ห้อมล้อมเข้าไปสำรวจรอบศพ

“นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน”

“ไม่มีการข่มขู่ล่วงหน้า ไม่มีแก่นปีศาจ ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่พวกเผ่าพันธุ์ปีศาจ ทว่าความเร็วและพละกำลังนั้นเหนือกว่าจอมยุทธ์ระดับหลอมวิญญาณไปมาก”

“ไม่สิ มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าระดับกระดูกเหล็กผิวทองแดงอีกนี่ ไม่เห็นหรือว่ามันฟาดท่านอาหกลอยกระเด็นออกไปไกลลิ่ว หากโจมตีตามลำพัง น่ากลัวว่าท่านพี่ซิ่วก็คงสู้มันไม่ได้”

ท่ามกลางเสียงสนทนา กงซุนซิ่วหันไปถามความคิดเห็นของนักพรตเฒ่าชิงกู่ “ท่านนักพรตคิดเห็นเช่นไรบ้าง”

นักพรตเฒ่าชิงกู่ขบคิดก่อนจะกล่าว

“เจ้านี่น่าจะเป็นอสุรกายพิทักษ์สุสาน อยู่ใต้ดินมาช้านาน มันเพิ่มจำนวนและกลายพันธุ์จากรุ่นสู่รุ่น จนกลายเป็นสัตว์ประหลาดชนิดใหม่โดยสิ้นเชิง ไม่อาจสืบเสาะได้ว่าต้นตอบรรพบุรุษของมันคือตัวอะไร

“อสุรกายพิทักษ์สุสานยังแข็งแกร่งขนาดนี้ อย่าได้ประมาทเจ้าของสุสานเชียว”

ทุกคนต่างหวาดหวั่นและตื่นเต้นในคราวเดียวกัน ความเสี่ยงนั้นแปรผันตรงกับผลประโยชน์ ยิ่งเสี่ยงมาก กำไรก็ยิ่งมากขึ้น แน่นอนว่า หากมองในมุมกลับ พวกเขาอาจจะต้องเผชิญกับอันตรายที่หนักหนาสาหัสมากขึ้นด้วยเช่นกัน

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เมื่อกงซุนเซี่ยงหมิงที่รักษาอาการบาดเจ็บภายในจนดีขึ้นแล้ว คนกลุ่มหนึ่งก็จุดคบเพลิง หยิบอาวุธ เครื่องไม้เครื่องมือ เรียงแถวเตรียมเข้าไปในสุสานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

กลุ่มสำรวจมีทั้งสิ้นสิบแปดคน ตบะระดับต่ำสุดในกลุ่มยังอยู่ในขั้นหลอมปราณ ระดับสูงสุดคือขั้นห้าสลายแรง ซึ่งก็คือกงซุนซิ่ว

ในยุทธภพนั้น ความแข็งแกร่งของพวกพ้องระดับนี้ สามารถตั้งตนเป็นเจ้าผู้ครองเมืองได้เลยทีเดียว

อาวุธมีทั้งหอก น้ำมันก๊าด ตาข่ายลวด โซ่ตรวน ผงไล่แมลง รวมไปถึงวัตถุที่มีพลังหยางรุนแรงเช่นเลือดสุนัขดำ

เมื่อเข้าไปในถ้ำแล้ว ทุกคนก็ยกคบเพลิงขึ้น เดินตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆ พลางสอดส่องรอบด้าน

ยิ่งเดินลึกเข้าไป พวกเขาก็ยิ่งแปลกใจ เดิมที่คิดว่าส่วนที่ถล่มน่าจะมีเพียงส่วนเดียว แต่เมื่อเดินเข้าไปเรื่อยๆ ก็ปรากฏร่องรอยของการถล่มออกมาให้เห็นเรื่อยๆ หากไม่ได้เห็นกำแพงหินชิงกังรอบด้าน พวกเขาคงคิดว่าตนเองมาผิดที่เสียแล้ว

“ดูเหมือนว่าการถล่มจะลามไปทั่ว ฝังกลบหลุมฝังศพจำนวนมากไปหมดเลย”

กงซุนซิ่วถือคบเพลิง ก้าวผ่านวังใต้ดินที่เต็มไปด้วยก้อนหินกระจัดกระจาย

“หลายปีมานี้ไม่มีแผ่นดินไหวในยงโจว อยู่ดีๆ จะถล่มลงมาได้อย่างไร”

กงซุนเซี่ยงหมิงขมวดคิ้วแน่น

เดินสำรวจต่อไปไม่นาน พวกเขาก็มาถึงสุสานที่ถล่มลงมาครึ่งหนึ่ง ครึ่งหนึ่งของสุสานถูกฝังกลบอยู่ใต้กองหิน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเรียงรายด้วยโลงศพหิน รอบๆ โลงศพมีชิ้นส่วนแขนขา ศีรษะขาดวิ่น ตกกระจายไปทั่ว