บทที่ 623 ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

บทที่ 623 ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

“ศัตรูกำลังโจมตีที่ภูเขาด้านหลัง ทำไมไม่ให้พวกเราไปช่วยท่านผู้นำเล่า?”

“หรือการมาที่ภูเขาเฉวี่ยนหรงของพวกเราเป็นเพียงแค่การดูอยู่ข้างสนามงั้นรึ”

“กลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ตั้งตระหง่านอยู่ที่เจี้ยนโจวมาหกร้อยปี อายุเท่ากับอาณาจักรแห่งนี้ พวกเราเคยกลัวศัตรูภายนอกที่ไหนกัน ถึงแม้ร่างจะถูกบดขยี้จนกระดูกแตกเป็นผุยผงก็ต้องสู้รบกับศัตรูจนกว่าจะตายกันไปข้าง”

“พอไม่มีผู้อาวุโสคอยกันศัตรูอยู่เบื้องหน้า คนวัยหนุ่มอย่างพวกเรากลับกลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาว รักตัวกลัวตายงั้นรึ”

ความเคลื่อนไหวที่ภูเขาด้านหลังดึงดูดความสนใจของกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์และลูกศิษย์นิกายเดียวกันได้เป็นอย่างดี เมื่อพวกคนวัยหนุ่มที่เป็นลูกวัวเพิ่งเกิดไม่กลัวเสือได้ยินว่ามีศัตรูบุกโจมตีก็รีบหยิบอาวุธเพื่อเตรียมไปสู้รบที่ภูเขาด้านหลังด้วยความกระตือรือร้นทันที

เรื่องนี้เฉาชิงหยางได้เตรียมการไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เวินเฉิงปี้รองผู้นำพันธมิตรที่จัดการกิจการภายในเป็นผู้นำสมาชิกในกลุ่มไปปิดล้อมทางที่ต้องผ่านไปยังภูเขาด้านหลัง

ในสนามการสู้รบของระดับบรรลุธรรมนั้นไม่ต้องพูดถึงคนวัยหนุ่ม แม้แต่การสำแดงความสามารถของยอดฝีมือขั้นสี่ก็ยังมีข้อจำกัดอย่างมาก

เฉาชิงหยางจึงไม่สามารถปล่อยให้พวก ‘ตุ่นและมด’ เหล่านี้เข้าร่วมในการสู้รบที่ภูเขาด้านหลังได้

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่จีเสวียนและคนอื่นๆ บุกโจมตีศัตรูที่ภูเขาด้านหลังและพุ่งเป้าไปที่ผู้นำพันธมิตรเฒ่าโดยตรง

ตราบใดที่ตาแก่นั่นตาย การตัดรากถอนโคนศัตรูในเวลาต่อมาก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายมาก

“ท่านรองผู้นำ สมาชิกในภูเขาทั้งหญิงชราและหญิงสาวเตรียมลงจากเขาไปพักอยู่ที่กองทหารรักษาชายแดนชั่วคราวแล้ว ที่นั่นมีกำลังทหารคอยปกป้องพวกนางขอรับ”

เวินเฉิงปี้ฟังรายงานของผู้ใต้บังคับบัญชาก็ถอนหายใจเบา สีหน้าและท่าทางผ่อนคลายลงพลางกล่าวกำชับว่า “ให้เมืองเตรียมม้าและรถม้าให้พร้อม ให้ทหารม้าเตรียมตัวให้ดี หากเห็นสัญญาณเตือนจากในภูเขา ให้พาพวกผู้หญิงและคนแก่ไปหาสมุหเทศาภิบาลที่เมืองเจี้ยนโจวทันที”

ผู้ใต้บังคับบัญชารับคำสั่งแล้วก็จากไป

ในเวลานี้เอง ชายวัยกลางคนในชุดเกราะอ่อนที่มาพร้อมกับดาบยาวคนหนึ่งเดินเข้ามาและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ท่านรองผู้นำ ความปั่นป่วนภายนอกจวนจะควบคุมไม่อยู่แล้วขอรับ”

“มีคนจำนวนไม่น้อยออกจากป่าและหลังหน้าผาไปยังสถานที่ที่ผู้นำพันธมิตรเฒ่าปิดด่านกักตนแล้วขอรับ”

เวินเฉิงปี้ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวเบาๆ “ไม่ต้องสนใจพวกเขา เตรียมตัวปลอบขวัญให้พร้อม”

หน้าที่ที่เฉาเหมิงจู่มอบให้เขาคือคุ้มกันผู้หญิงและเด็กออกไป กันไม่ให้สมาชิกในกลุ่มเข้าใกล้ด้านหลังภูเขา

คนจำพวกแรกนั้นไม่ได้มีปัญหาหรืออุปสรรคอะไร แต่คนจำพวกหลังนั้นเป็นอุปสรรคที่ยากยิ่ง เพราะอย่างไรกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ก็เป็นกองกำลังที่ประกอบด้วยชาวยุทธภพ ถึงแม้จะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แต่ในแง่ของระเบียบวินัย นักรบบนภูเขาย่อมไม่สามารถเทียบกับทหารในกองทัพได้อย่างแน่นอน

ลักษณะของนักรบชาวยุทธภพคือ ดื้อดึง มั่นใจในตัวเองและเชื่อฟังแต่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้น (ซึ่งไม่เสมอไป)

ด้วยเหตุนี้ เมื่อกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์แห่งภูเขาเฉวี่ยนหรงพบการโจมตีของศัตรู นักรบชาวยุทธภพที่ดื้อด้านเหล่านี้จะทนอยู่เฉยๆ ได้รึ?

พวกเขาจะยอมที่จะไม่ทำอะไรทั้งนั้นโดยสมัครใจและหันหลังกลับไปอย่างว่าง่ายงั้นรึ?

การแถลงความแข็งแกร่งของศัตรูให้พวกเขารับรู้โดยตรงอาจทำให้จิตใจที่รุ่มร้อนของนักรบที่ดื้อด้านเหล่านั้นตื่นตัวได้ แต่ด้วยวิธีนี้ก็จะก่อให้เกิดความตื่นตระหนกขึ้นเช่นกัน

มีความเป็นไปได้อย่างมากที่จะถูกศัตรูที่แฝงอยู่ในกลุ่มพันธมิตรฉวยโอกาสนี้ในการปลุกระดมให้เกิดความตื่นตระหนกและสร้างความวุ่นวาย

หลังจากนั้น พวกคนที่มีเจตนาร้ายก็จะเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟอีกครั้ง…

เมื่อเรื่องนี้ดำเนินไปถึงขั้นนั้น เกรงว่าแม้แต่เวินเฉิงปี้ก็ต้องมีแผนการตอบโต้เช่นเดียวกัน

…

คุณชายหลิวติดตามพระอาจารย์ไป ทั้งสองเดินตามผู้คนไปทางเข้าป่า ซึ่งนำไปสู่ที่ด้านหลังภูเขา

มีผู้คนในสถานที่แห่งนี้จำนวนมาก สมาชิกของกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์กำลังถืออาวุธทุกชนิดอย่างอึกทึก เพื่อที่จะไปสนับสนุนผู้นำพันธมิตรที่ภูเขาด้านหลัง

คุณชายหลิวกวาดสายตามอง เห็นแม่นางหรงหรงและยังมีหญิงอื่นๆ ของหอหมื่นบุปผา พวกนางขมวดคิ้วด้วยสีหน้าวิตกกังวลและงุนงง

“แม่นางหรงหรง…”

คุณชายหลิวเข้าไปต้อนรับและทักทายคนจากหอหมื่นบุปผา จากนั้นก็ถามอย่างร้อนอกร้อนใจว่า “เกิดอะไรขึ้น ที่ภูเขาด้านหลังเป็นสถานที่ที่ท่านผู้นำพันธมิตรเฒ่าปิดด่านกักตนไม่ใช่รึ? หรือว่า…”

หรือว่าท่านผู้นำอาวุโสถูกโจมตีงั้นรึ? นี่คือเหตุผลที่กลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์เรียกพวกเรามาใช่หรือไม่?

เขาไม่กล้าถามออกไป เพราะตอนนี้ทุกคนล้วนอยู่ในอารมณ์เคร่งเครียดอย่างมาก

หรงหรงชายตามองพลางกล่าวเบาๆ ว่า “ข้าคิดว่านี่คือเหตุผลที่ท่านผู้นำเรียกพวกเรามา”

เหล่าหญิงสาวหอหมื่นบุปผาที่อยู่ข้างๆ ต่างก็เงียบกริบไม่พูดไม่จาราวกับไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เห็นได้ชัดว่าตราบใดที่เป็นคนมีสมอง ก็ต้องเข้าใจเรื่องนี้ได้ไม่ยาก

ท่านอาจารย์ของหรงหรงกล่าวพึมพำว่า “อย่ากังวลไป ถึงแม้จะไม่มีท่านผู้นำพันธมิตรเฒ่า ความสามารถของกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ของพวกเราก็อยู่ในอันดับต้นๆ เว้นแต่ว่าราชสำนักจะตัดสินใจปราบกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ มิฉะนั้นก็จะไม่มีศัตรูอื่นในที่ราบลุ่มกลางอีก”

สำหรับด้านนอกที่ราบลุ่มกลาง นางคิดไม่ออกว่าศัตรูภายนอกที่ราบลุ่มกลางจะมีเหตุผลอันใดที่จะเพ่งเล็งกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์

เวลานี้เอง ในป่าทึบที่จะนำไปสู่ด้านหลังภูเขา จู่ๆ ก็มีชายชาตรีถือดาบจำนวนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวราวกับนายพรานที่ขึ้นไปตัดฟืนบนเขาและพบเสือตัวใหญ่ แต่โชคดีที่รอดมาได้

“พวกเจ้าเข้าไปในสถานที่แบบใดกัน!”

ทหารทั้งสองที่สวมเสื้อเกราะและมีอาวุธคมกริบในมือตะโกนออกไปด้วยความเกรี้ยวกราด

ชายชาตรีจำนวนหนึ่งที่เพิ่งกลับมาจากภูเขาด้านหลังไม่สนใจเขา แต่กลับตะโกนเสียงดังไปทางฝูงชนว่า “ขั้นสาม เป็นศัตรูระดับขั้นสาม”

“กลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ของพวกเรายั่วยุจอมยุทธ์ขั้นสาม”

“ยังมียอดฝีมือขั้นสี่อีกหลายคน มี มีปรมาจารย์สำนักพุทธด้วย…”

คำว่า ‘ขั้นสาม’ เป็นเหมือนก้อนหินยักษ์ที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบ ทำให้ฝูงชนที่ตกอยู่ในความกระวนกระวายอยู่แล้วกระสับกระส่ายขึ้นมาในทันที เสียงดังอึกทึกดังราวกับคลื่นลูกใหญ่

คุณชายหลิวเห็นอย่างชัดเจนว่าสีหน้าของท่านอาจารย์ที่อยู่ข้างๆ เปลี่ยนไปอย่างมาก เห็นดวงตาที่งดงามของหรงหรงเบิกโพลงขึ้น เห็นใบหน้าของหญิงงามแข็งทื่อ เห็นท่าทางที่หวาดกลัวและตกตะลึงของผู้คนโดยรอบ

“ทำไมจอมยุทธ์ขั้นสามต้องเพ่งเล็งกลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์ของพวกเรา?”

“มิน่าจู่ๆ สมาชิกทุกฝ่ายถึงถูกเรียกมาที่นี่ ไม่แปลกใจที่เฉาเหมิงจู่ออกคำสั่งธงแดง”

“นี่ นี่…นี่แหละที่ข้าบอกว่าทำไมความผันผวนของพลังปราณช่างน่ากลัวนัก รีบหนีเถอะ หากชักช้าพวกเราจะตายกันหมด”

“หนีอะไรกันเล่า ไปดูที่ภูเขาด้านหลังเถอะ หากได้เห็นการสู้รบ ก็นับว่าตายอย่างคุ้มค่าแล้ว”

สถานการณ์ควบคุมไม่ได้เล็กน้อย บรรดาคนที่หวาดกลัวก็เสนอให้หนีไปจากภูเขาเฉวี่ยนหรงเพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบที่ตามมา ส่วนคนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นก็ใจร้อนจนไม่คำนึงถึงชีวิตและความตาย

คนที่มองโลกในแง่ร้ายก็เริ่มเผยแพร่ข่าวว่ากลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์กำลังตกอยู่ในหายนะและวิ่งไปบอกกันและกัน

แน่นอนว่ามีคนที่ไม่เชื่อเช่นกัน หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็อยากไปหาคำตอบที่ภูเขาด้านหลัง เริ่มพุ่งตัวไปที่ ‘ด่าน’ และต่อสู้กับทหารยาม

“ทุกคนเงียบ!”

เวินเฉิงปี้มาพร้อมกับกองกำลังจำนวนหนึ่ง เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเปิดเส้นทางในฝูงชนเพื่อให้รองผู้นำพันธมิตรเดินผ่าน

“จงฟังคำพูดของข้า”

ในฐานะรองผู้นำพันธมิตร เวินเฉิงปี้มีอำนาจบารมีมากพอที่จะระงับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น เหล่าฝูงชนเงียบลงเล็กน้อย ทุกสายตาจับจ้องไปที่รองผู้นำพันธมิตร

“ไม่นานมานี้ เฉาเหมิงจู่ได้รับการแจ้งเตือนจากฆ้องเงินสวี่ ว่ากลุ่มพันธมิตรจอมยุทธ์จะต้องต้อนรับการมาของศัตรูตัวฉกาจ และศัตรูนั่นก็คือคนของสำนักพ่อมดและสำนักพุทธ ส่วนสาเหตุการโจมตีของศัตรูนั้นยังไม่ชัดเจน หลังจากเฉาเหมิงจู่ได้รับข่าวก็เรียกบรรดาพี่น้องจากพรรคพวกฝ่ายต่างๆ เพื่อร่วมกันยับยั้งศัตรู เรื่องนี้มิได้เปิดเผยต่อสาธารณะก็เพื่อหลีกเลี่ยงความตื่นตระหนก ขอให้ทุกท่านโปรดวางใจ มีท่านผู้นำพันธมิตรเฒ่า ฆ้องเงินสวี่และเฉาเหมิงจู่อยู่ด้วย วิกฤตที่นี่ก็เป็นเพียงเรื่องง่าย”

คำพูดของเวินเฉิงปี้มีเทคนิคอย่างมาก เขาไม่ได้ปิดบังหรือปฏิเสธสุ่มสี่สุ่มห้า แต่กลับยิ่งเพิ่มความตื่นตระหนกและนำไปสู่ความเคลือบแคลงใจของฝูงชน หลังจากนั้นก็ยกสวี่ชีอันออกมา

ตั้งแต่เรื่องวุ่นวายของการโค่นทรราชในเมืองหลวง ชื่อเสียงของสวี่ชีอันก็เป็นเหมือนเปลวไฟที่คุโชนในน้ำมัน เขาแทบจะเป็นเหมือนเทพเจ้าในหมู่ผู้คนและยุทธภพ ที่ว่ากันว่าเขาเกิดขึ้นตามโอกาส เป็นผู้ช่วยชีวิตให้รอดพ้นแห่งต้าฟ่ง

หลังจากจักรพรรดิหยวนจิ่งหมกมุ่นอยู่กับการฝึกลัทธิเต๋า ชื่อเสียงของเขาก็ตกต่ำลงเรื่อยๆ ทุกวัน จากนั้นภาพลักษณ์ของกษัตริย์ที่อ่อนแอก็ฝังรากลึกลงในจิตใจของผู้คน เมื่อประชาชนประสบกับภัยพิบัติทางธรรมชาติและมีชีวิตที่ยากลำบาก ความผิดจึงถูกโยนไปที่พระประมุขโดยปริยาย

นี่คือเหตุผลที่จักรพรรดิหลายพระองค์ในประวัติศาสตร์จะออกกฤษฎีกาเพื่อระงับความคับข้องใจของประชาชนในปีที่เกิดภัยพิบัติ

แน่นอนว่าเมื่อได้ยินว่าฆ้องเงินสวี่ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย ความตื่นตระหนกและหวาดกลัวก็ลดลงอย่างมาก คนจำนวนไม่น้อยรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเปรียบเทียบกับท่านผู้นำพันธมิตรเฒ่าในตำนานแล้ว ฆ้องเงินสวี่เป็นตัวจริงและมีอยู่เพื่อประโยชน์ จึงสามารถทำให้ผู้คนใจชื้นขึ้นได้

เวินเฉิงปี้กล่าวต่อไปว่า “มีคนจำนวนมากที่ได้เห็นการต่อสู้ของขั้นสาม ภูเขาด้านหลังกลายเป็นพื้นที่ต้องห้าม ทุกท่านอย่าเข้าใกล้ รีบแยกย้ายกันไป รอให้เรื่องสงบลงก่อนแล้วค่อยกลับมา”

ณ สถานที่นี้ คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจากไป มีบางคนก็กลับไปเก็บทองคำและเงิน หนีออกจากภูเขาเฉวี่ยนหรงเพื่อหลีกเลี่ยงผลร้ายที่จะตามมา

แต่เวินเฉิงปี้รู้ดีว่ามีคนกลุ่มใหญ่จากสถานที่อื่นแอบไปที่ด้านหลังภูเขา

เป็นไปไม่ได้ที่จะห้ามปรามได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยสิ้นเชิง ผลของคำพูดของเขาเมื่อครู่คือการทำให้สมาชิกที่การฝึกฝนอยู่ในระดับต่ำรู้จักถอยเมื่อเห็นสถานการณ์ลำบาก ต่อให้พวกเขาจะเป็นลูกวัวเพิ่งเกิดที่ไม่กลัวเสือ ผู้อาวุโสของพวกเขาก็ต้องขัดขวางเช่นกัน