ตอนที่ 668
บทที่ 668 พรสวรรค์โดดเด่น
October 22, 2026
บทที่ 668 พรสวรรค์โดดเด่น
เทพวชิระขั้นสาม!
เมื่อเห็นสวี่ชีอันแสดงพลังเทพวชิระระดับบรรลุสมบูรณ์ออกมา ชนเผ่าลี่กู่ก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พากันก้าวถอยหลัง เสียงฝีเท้าฟังดูทุลักทุเลยิ่ง
“เทพวชิระของสำนักพุทธรึ?”
“นี่มันสภาวะเหนือมนุษย์…”
“กลับบ้านไปเอาอาวุธมาฆ่ามัน!”
ชนเผ่าชาวลี่กู่เอาแต่ร้องตะโกน แววตาหวาดระแวงไร้ซึ่งความไว้วางใจ
ในยุทธการด่านซานไห่ สำนักพุทธกับราชวงศ์ต้าฟ่งเป็นพันธมิตรกัน ทั้งยังมียอดฝีมือเผ่าพันธุ์กู่มากมายตายไปภายใต้น้ำมือของภิกษุสำนักพุทธ
“เทพวชิระองค์ใหม่ของสำนักพุทธรึ?”
ผู้อาวุโสใหญ่อิงไม้เท้าทำสีหน้าจริงจัง
เขาไม่ได้สนใจโลกภายนอกมาหลายปีแล้ว เขาจดจำเทพวชิระที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ได้
“ข้ามาจากที่ราบลุ่มภาคกลาง ข้ามิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับสำนักพุทธ ข้าเพียงได้เรียนรู้พลังเทพวชิระเข้าโดยบังเอิญ”
เมื่อคำนึงถึงว่าเผ่าพันธุ์กู่ไม่เคยใช้อินเทอร์เน็ต มันก็ยากที่จะอธิบาย ครู่ต่อมาสวี่ชีอันจึงกระซิบว่า
“สำหรับร่างเทพวชิระนี้ ข้าได้สังหารเทพวชิระไปสององค์ แล้วกลืนเลือดของเทพวชิระองค์หนึ่งเข้าไป”
เขาบังเอิญโชคดีได้เรียนรู้พลังเทพวชิระมาและสังหารเทพวชิระไปสององค์เชียวรึ? หัวหน้าใหญ่จางหันไปมองหลงถูที่อยู่ข้างๆ
“เจ้าก็ทำได้ด้วยรึ?”
หลงถูยิ้ม “ไม่มีปัญหาหรอก จับได้เท่าไหร่ก็สู้เท่านั้น หนึ่งต่อสอง ส่วนมากก็ชนะ”
หัวหน้าเผ่ารูปร่างสูงใหญ่กำยำมองคนแปลกหน้าแวบเดียว ก็เห็นจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันฮึกเหิมในดวงตา
ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้า “เด็กคนนี้พยายามจะทำให้เราเชื่อ เอาจริงด้วย…อะไรทำให้เขากล้าขนาดนี้”
เป็นเรื่องเหลือเชื่อที่หลงถูซึ่งอยู่ในจุดสูงสุดขั้นสามจะสังหารเทพวชิระได้ถึงสององค์ นอกจากนี้ ตามกฎแห่งกรรมของสำนักพุทธ หากเด็กคนนี้สังหารเทพวชิระไปสององค์จริงๆ ก็ต้องมีพระอรหันต์หรือพระโพธิสัตว์มาโปรดเขาแล้ว
ผู้อาวุโสซ้ายเอ่ยวาจาเคร่งขรึม “ผู้อาวุโสใหญ่ นี่คือการเอาใจเขามาใส่ใจเรา”
ผู้อาวุโสขวาเอ่ยวาจาแก้ไข “ไม่ถูกต้อง เป็นโฉมภายนอกดูเข้มแข็ง แต่ภายในจิตใจขี้ขลาดตาขาว แข็งนอกอ่อนในต่างหาก”
ผู้อาวุโสใหญ่เคาะไม้เท้า ขัดจังหวะการโต้เถียงของทั้งสองคนแล้วกวักมือตะโกนเรียก “ลี่น่า มานี่ที”
ลี่น่าขยับขายาวๆ ของนางเข้ามาใกล้และพูดจาปากเสีย
“เรียกทำไม ตาแก่ตัวเหม็น”
ผู้อาวุโสใหญ่ถามเป็นภาษาชายแดนตอนใต้
“เด็กคนนี้มีภูมิหลังอย่างไร? ราชวงศ์ต้าฟ่งมียอดฝีมือเหนือมนุษย์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
ผู้อาวุโสซ้ายพูดเสริมว่า “ในสำนักพุทธไม่มีเทพวชิระ”
“นี่คือสวี่ชีอัน ฆ้องเงินสวี่ชีอัน ท่านไม่รู้จักเขารึ?”
ลี่น่าก็เหมือนเด็กผู้หญิงที่เพิ่งกลับจากเมืองใหญ่ บางคนก็ดูถูกคนแก่ในหมู่บ้านที่ไม่รู้เรื่องโลกภายนอก “กองคาราวานจากที่ราบลุ่มภาคกลางไม่ได้บอกข่าวอะไรเลยรึ?”
เผ่าพันธุ์กู่ทางชายแดนตอนใต้อยู่ในสภาพกึ่งปิด ชนเผ่านี้ไม่ค่อยออกไปไหนและไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปในดินแดน
มีเพียงกองคาราวานจากที่ราบลุ่มภาคกลางส่วนน้อยเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาค้าขายได้
ส่วนใหญ่แล้วแหล่งข่าวเกี่ยวกับโลกภายนอกของเผ่าพันธุ์กู่จะมาจากกองคาราวานเหล่านั้นและมีเพียงคนในชนเผ่าส่วนน้อยเท่านั้นที่เข้ามาสอบถามโดยไม่ได้สนใจว่าจะเป็นข่าวสารเรื่องอะไร
หลงถูพูดจาเคร่งขรึม
“ราชวงศ์ต้าฟ่งกำลังยุ่งเหยิง นานมากแล้วที่ไม่มีกองคาราวานมาถึงฝั่งเรา”
พวกเขารับรู้ถึงเหตุการณ์สำคัญ เช่น ความวุ่นวายในที่ราบลุ่มภาคกลางและการลุกฮือของกลุ่มกบฏ
“ตอนนี้…สวี่หนิงเยี่ยน ไม่สิ สวี่ชีอันเป็นทหารอันดับหนึ่งของราชวงศ์ต้าฟ่งและเป็นที่รักของปวงชนจริงๆ”
ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้ว “ทหารอันดับหนึ่งของราชวงศ์ต้าฟ่งไม่ใช่อ๋องสยบแดนเหนือรึ?”
ลี่น่ามองเขาเหมือนคนโง่ “ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นเรื่องในอดีต ในช่วงปีที่ผ่านมา มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในราชวงศ์ต้าฟ่ง!”
หลงถูผู้เป็นบิดาขมวดคิ้วพลันถามว่า “เขาสังหารเทพวชิระไปสององค์จริงรึ?”
ลี่น่าพยักหน้า “ใช่ มันเกิดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้ว”
จากนั้นนางก็เล่าเรื่องที่สวี่ชีอันทำให้ฟังสั้นๆ เช่น การสังหารอ๋องสยบแดนเหนือกับจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซ่ง…และเมื่อเร็วๆ นี้ เขายังตัดหัวอาซูหลัว บุตรชายคนสุดท้องของราชันอสูรในภูเขาสือว่านด้วย
เมื่อนางพูดจบ เหล่าผู้อาวุโสก็เงียบไปและไม่พูดอะไรอีกนาน
หลงถูขมวดคิ้ว จ้องมองสวี่ชีอันทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายเจิดจ้าและหัวใจของเขาก็เต้นเร็วรี่
ลี่น่ารู้ว่านั่นหมายถึงเลือดในกายบิดานางกำลังเดือดพล่าน แต่ด้วยความหวาดหวั่นและหวาดกลัว นางจึงเลือกที่จะสะกดอารมณ์ตัวเองไว้
ตั้งแต่เล็กจนโตนางยังไม่เคยเห็นใครทำให้บิดาของนางต้องสะกดอารมณ์ขนาดนี้
เหล่าผู้อาวุโสพึมพำเพื่อหารืออีกครั้ง จากนั้นผู้อาวุโสใหญ่ก็กระแอมไอและมองไปยังสวี่ชีอัน
“ในเมื่อเจ้าเป็นยอดฝีมือในสภาวะเหนือมนุษย์ เราก็ไม่อยากรบกวนเจ้า พาน้องสาวเจ้าไปซะ”
คำพูดเช่นนี้ตรงใจเกินไป ชนเผ่าชาวลี่กู่ไม่ว่าคนไหนต่างพากันพยักหน้า ไม่มีใครรู้สึกว่าคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่หยาบคายและไม่ไว้หน้า
ในเผ่าลี่กู่ คู่ต่อสู้หรือสหายที่ทรงพลังจะได้รับความเคารพอย่างสูง
สวี่ชีอันพูดว่า “น้องสาวข้าอยากกราบลี่น่าเป็นครูของนาง ข้าหวังว่าผู้อาวุโสจะให้การสนับสนุน”
ถ้ามันเกี่ยวกับอนาคตของสวี่หลิงอิน เขาก็ต้องสู้เพื่อให้ได้มันมา
เจ็ดยอดกู่ในร่างกายนางมีลักษณะแตกต่างจากไสยศาสตร์กู่ประเภทอื่นๆ เจ้าสิ่งนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเทพกู่ เพียงแค่ให้อาหารที่ต้องการก็สามารถงอกงามได้เอง
ยกเว้นเรื่องพลังและวิชาลับของเทพกู่
ดังนั้นสวี่ชีอันจึงไม่สามารถสอนเสี่ยวโต้วติงให้ฝึกฝนพลังลี่กู่ได้ นอกจากนี้ แม่ย่าแห่งเทียนกู่ก็ยังอยู่ในเผ่าเทียนกู่ ไม่ต้องพูดถึงทัศนคติที่หญิงชราผู้นี้มีต่อเขา
เมื่อพิจารณาจากมุมมองของเผ่าพันธุ์กู่เจ็ดเผ่าหลักแล้ว สวี่ชีอันเกรงว่าแม่ย่าแห่งเทียนกู่อาจไม่สามารถชี้นิ้วสั่งการเผ่าลี่กู่ในเรื่องนี้ได้
ที่ข้าเป็นอยู่ตอนนี้ก็เหมือนพ่อแม่ในชาติก่อนที่คร่ำครวญอยากให้ลูกได้เข้าโรงเรียนดีๆ…เขาแอบบ่นในใจ
ถ้าโอภาปราศรัยไปแล้วไร้ประโยชน์ เขาก็พร้อมที่จะใช้กำปั้นเพื่อกำราบเผ่าลี่กู่ให้ยอมจำนน
ลี่น่าพูดซ้ำ
“หลิงอินเป็นอัจฉริยะ อัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนในหนังสือประวัติศาสตร์ ข้าทำเช่นนี้เพื่อประโยชน์ของเผ่าลี่กู่ของเรา เพื่อดึงดูดอัจฉริยะเข้ามา”
“เผ่าพันธุ์กู่ของเราไม่มีหนังสือประวัติศาสตร์”
แม่นาง ‘อาซี’ ผู้ได้รับคำชมว่าฉลาดจากผู้อาวุโสใหญ่พูดขึ้น
ลี่น่าสำลัก ตอนที่นางอยู่ในเมืองหลวง นางมักได้ยินสวี่ฉือจิ้วเอ่ยวาจาเช่นนี้ “นับตั้งแต่พันปีที่แล้ว พิจารณาจากพงศาวดารประวัติศาสตร์แล้ว ไม่มีสมัยโบราณหรือสมัยใหม่ ย่อมแสดงว่าท่านอ่านหนังสือประวัติศาสตร์หมดแล้ว…”
หลังจากได้ยินคำพูดพวกนี้บ่อยๆ ลี่น่าก็รู้สึกว่าตราบใดที่ไม่มีอยู่ในหนังสือประวัติศาสตร์ ก็หมายความว่าเป็นพวกที่มีพลังพิเศษ
ผู้หญิงคนนี้ฉลาดมาก…สวี่ชีอันชำเลืองมองหญิงสาวผิวคล้ำร่างกายบอบบาง
ผู้อาวุโสใหญ่พูดจาแช่มช้า
“เผ่าพันธุ์กู่ของเราไม่มีปัญหาการขาดแคลนอัจฉริยะ แต่ละรุ่นจะมีอัจฉริยะถือกำเนิดขึ้นหลายคน พ่อเจ้าและเจ้าก็เช่นกัน ดังนั้นถ้าผู้หญิงคนนี้ที่มาจากที่ราบลุ่มภาคกลางเป็นอัจฉริยะแล้วจะเป็นเช่นไร”
“หรือจะเป็นไปได้ว่าเผ่าพันธุ์กู่ของเราจะอดอยากปากแห้งอย่างยิ่ง? เจ้าจึงเสนอนางขึ้น? เสนอมาแล้วก็คิดว่าเราจะรีบรับนางเป็นศิษย์งั้นหรือ?”
สำนวนโวหารของผู้อาวุโสใหญ่ทำให้ลี่น่าพูดไม่ออก
หลงถูมองไปที่ลูกสาวของเขาแล้วถามว่า
“มื้อหนึ่งกินข้าวได้กี่ชาม”
ลี่น่าตอบว่า
“มื้อเดียวกินได้สิบชาม ถ้าไม่มีผักก็กินได้สิบห้าชาม”
ชนเผ่าชาวลี่กู่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วผู้อาวุโสใหญ่ก็จ้องมองสวี่หลิงอินด้วยความประหลาดใจ
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วย
“กินได้สิบชามเหรอ ลูกข้าอายุเท่านี้แต่กินได้ห้าชามเอง”
“สิบห้าชามเรอะ ลูกชายเจ้าปกติกินข้าวห้าชาม ส่วนของคนอื่นกินข้าวเปล่าสิบห้าชาม”
“ดูเหมือนว่าจะมีคุณสมบัติที่ดีจริงๆ”
ชาวเผ่าพันธุ์ลี่กู่พูดคุยกันใหญ่ พวกเขาทำหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
สวี่ชีอันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย สไตล์ของคนเผ่านี้ทั้งเผ่าทำให้เขาทำตัวผสมกลมกลืนได้ยากและมีปัญหาในการปรับตัว
เขารู้สึกอยู่เสมอว่ากับคนกลุ่มนี้ ช่องว่างระหว่างวัยและความห่างเหินนั้นลึกเกินไป
ผู้อาวุโสใหญ่กระแอม ยุติการสนทนารอบๆ ตัว เหยียดกล้ามเนื้อหน้าอกอันน่าภาคภูมิใจของเขา และพูดว่า